Sunday, May 31, 2015

செளந்தர்யம் மிளிரும் சொற்கள்



தமிழ்ச் சங்கக் கவிதைகள் விஷேசமானவை; தமிழர் வாழ்வை அகமாகவும், புறமாகவும் வகைப் படுத்துபவை. ஆனால் இந்தச் சங்கக் கவிதைகளில் ‘தனி மன’ வெளிப்பாடு குறைவு என்று தோன்றுகிறது. அதாவது ‘நான், எனக்கு’ எனத் தன்னை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தும் கவிப் பொருள் பிரதான அம்சமாகப் பெருமளவில் வெளிப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. 
வெளிப்பட்டிருந்த இடங்களிலும்கூட காதலன், தோழி, தந்தை, தாய், செவிலி போன்ற இரண்டாம் நபர்கள் வந்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள் வழியாகப் பிரிவின் துயரம், அன்பு, காமம், இயலாமை ஆகிய தன்மை உணர்வுகள் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. மேலும் இந்த விவரிப்பின் மூலம் மனித உறவு, நிலக் காட்சிகள் எனப் பரந்துபட்ட ஒரு வாழ்க்கை முறையும் பதிவாகிறது.

...

ஆனால் இதற்கு நேரெதிராகத் தமிழ்ப் புதுக் கவிதைகளின் ‘தனி மனம்’ என்ற உணர்வு நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுந்தன. ஏனெனில் இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் தனி மனம் என்ற உணர்வு நிலை தீவிரமாக உருவாகிறது. அதை இருபதாம் நூற்றாண்டில் பிறந்த புதுக்கவிதைகளும் பிரதிபலித்தன.

இன்றைக்குத் தனி மன வெளிப்பாடு விமர்சனத்திற்குரிய அம்சமாகிவிட்டது. அதனால், இந்தத் ‘தன்மைப் பண்புகள்’ பலவீனமான அம்சமா என்று ஒரு கேள்வி இப்போது எழுகிறது. இதைக் காலகட்டம் சார்ந்ததுதான் பார்க்க வேண்டும். மேலும், தனக்கு என்பதில்தான் இலக்கிய சிருஷ்டி இருக்கிறது என்கிறார் க.நா.சுப்ரமண்யம். அதாவது கவிதைகளில் ஆளுமை வெளிப்படும் பண்பை அவர் வரவேற்கிறார். இந்தப் பின்னணியில் இருந்து சுகுமாரனின் கவிதைகளைப் அணுகலாம்.
...

1970களின் இறுதியில் எழுதத் தொடங்கிய சுகுமாரனின் கவிதைகள் பல்வேறுவிதமான உணர்ச்சி களின் வழியாகத் தனி மனத்தின் ஆளுமைப் பண்புகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. கவிதைகள் வழியாக உருவாகும் ஆளுமைக்கும், புற உலகுக்கு மான முரண்பாடுகள் அவரது கவித்துவத்தின் ஆதாரமான ஓர் அம்சம். இந்தப் புற உலகை எதிர் கொள்வதற்காக அவர் ‘பொய் முகம்’ தயாரிக்கிறார்; ‘பிழைப்பின் சூத்திரத்தைக்’ கற்றுக்கொள்ள முயல்கிறார். ஆனாலும் இவை எல்லாமும் பொருந்தாமல் ‘பூட்டப்பட்ட பெட்டிக்குள்’ சென்று சேர்ந்துவிடுகின்றன. இந்த முரண்பாடுகள் தன் மீதான இரக்கமாக, தன் மீதான வெறுப்பாகக் கவிதையில் தொழிற்படுகிறது; மனிதர்கள் மீதும், வாழ்க்கை மீதும் நம்பிக்கையையும், அவநம்பிக்கை யையும் மாறி, மாறி ஏற்படுத்துகிறது.

சுகுமாரனின் கவிதைகளில் குமிழ்விடும் இன்னொரு அம்சம் பாதுகாப்பின்மை. ரயில்வே பிளாட்பாரத்தில் கைவிடப்பட்ட நிலையில் சுவர் களைப் பாதுகாப்பாக உணர்கிறது ஒரு கவிதை. இன்னொரு கவிதை, நாற்புறமும் சுவர்கள் சூழ நிற்கும்போது, பாதுகாப்பின்மையால் உதவி வேண்டி ஜன்னலை நோக்கிக் கைகளை உயர்த்துகிறது.
...

சுகுமாரனின் கவிதைகளில் பேசப்படும் காமம், வலிமிகுந்த வசீகரம் கொண்டது. காமத்தைப் பிரயாசையுடன் பலவிதமாக அடையாளப்படுத்த முயல்கின்றன சுகுமாரனின் கவிதைகள். ஒரு கவிதையில் காமம், பறத்தலாக வருகிறது; இன்னொன்று கடல் அலை என்கிறது; உயிரின் ஆகாயம் என ஒரு கவிதை விவரிக்கிறது. அதற் காகக் காமத்தை இந்தக் கவிதைகள் பரிசுத்த மாக, வேதாந்த ரகசியமாக மாற்றவில்லை. இந்தக் கவிதைகளில் வெளிப்படும் காமத்திற்கும் குற்றவுணர்வு உண்டு, சலிப்பு உண்டு, கள்ளத்தனம் உண்டு, ஏமாற்றம் உண்டு. காமம் என்றால் என்ன? உடலுக்கும் மனத்திற்கும் அதில் பங்கு என்ன? போன்ற கேள்விகளும் உண்டு.

ஓவியம்: ஆதிமூலம்


‘உடல் வசப்படுத்தியவளின் மனம்/காணாச் சுனை/மனம் வசப்படுத்தியவளின் உடல்/ உருகாத பனிப்பாறை/மனதின் உடலைப் புணரவும்/ உடம்பின் மனதைப் பயிலவும்/தவியாய்த் தவித் திருக்கிறேன்/ ...வண்ணத்துப்பூச்சியெனில்/உடல் மட்டுமல்ல/சிறகு மட்டுமல்ல/காற்றும்’ என்கிறது ஒரு கவிதை.

...

சுகுமாரன் வடிவ நேர்த்தியில் பிரயத்தனம் கொண்டவர். மொழியிலும் செளந்தர்யத்தை மிளிரச் செய்பவர். கவிதையின் வடிவத்தை ராக ஆலாபனையாக எழுப்புபவர். வார்த்தைகளை அடர்த்தியாக ஒரே இடத்தில் கூட்டி வைப்பதை அவர் அழகியல் மனம் விரும்புவதில்லை. வாசகன் நினைவில் பதியும்படியான கோவையாகக் கவிதை களை ஆக்குகிறார். இது அவர் தொழில்நுட்பம்.

சுகுமாரன் கவிதைகளில் இருந்து ஒரு வரியை உருவி எடுத்தாலும் அவை ஸ்படிகம் போல் பளிச்சிடும். அவரது கவிதைகள் உருவாக்கும் உவமை, உருவங்கள் இந்தப் பளபளப்பை வரிகளுக்கு அளிக்கின்றன. இது சங்க மரபின் தொடர்ச்சி. நவீனத்துவத்தின் ஆரம்பமாகவும் பார்க்கலாம். பிரம்மாண்டமான வானையும், மறையும் சூரியனையும், ஆற்று நீரையும் அவர் உவமைப் பொருளாகக் கொள்கிறார். நமது மந்திரக் கதைகளில் இருந்து அரக்கனின் உயிர் உறங்கும் கிளியையும் அவர் எடுத்துக்கொண்டு அதற்கு தனது உயிரை வழங்குகிறார்.

‘ஒரு பிரம்மாண்டமான சிலந்தி போல/கான்கிரீட் காடுகளுக்கு மேல் அசைகிறது சூரியன்’ என்பதில் அவநம்பிக்கையையும் ‘எளிமையானது உன் அன்பு/ நடு ஆற்றில் அள்ளிய தண்ணீர் போல’ என்பதில் நினைவில் இருக்கும் நம்பிக்கையூட்டும் அன்பையும் உருவப்படுத்துகிறார்.

‘அள்ளி/கைப்பள்ளத்தில் தேக்கிய நீர்/நதிக்கு அந்நியமாச்சு/இது நிச்சலனம்/ஆகாயம் அலைபுரளும் அதில்/கை நீரைக் கவிழ்த்தேன்/போகும் நதியில் எது என் நீர்?’ இந்தக் கவிதை மூலம் ஓர் உடலை உருவாக்குகிறார் சுகுமாரன். அதற்கான மனத்தை கவிதையைப் படிக்கும் வாசகன் தன் அனுபவங்களின் வழியாக உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். அந்த மனத்திற்கான அரசியல், தத்துவம், காதல், பிரிவு, துயரம், சந்தோஷம் என எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் கவிதை ஒன்றுதான். இது சுகுமாரனின் கூர்மையான படிமச் சித்திரிப்பு.

...

மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் ஆர்.சிவக்குமார், அகிலன் எத்திராஜ் உடன் சுகுமாரன்

கவிதை பிறக்கும் கணத்திற்கும் கவிதை ஆக்கலுக்கும் இடையே சுகுமாரன் எடுத்துக் கொள்ளும் கால இடைவெளி நீண்டதாக இருக்கும் என ஊகிக்க முடிகிறது. இந்தக் கால இடைவெளி கவிதைகளுக்குச் செயற்கைத்தன்மையை அளித்து விட முடியும். ஆனால் சுகுமாரன் கவிதைகளில் அது விநோதமானதாக வெளிப்படுகிறது.

அவர் கவிதைகளில் குஞ்ஞுண்ணி மாஸ்டர், சச்சிதானந்தன், ஆக்டோவியா பாஸ், ஆல்பர் காம்யூ, சில்வியா ப்ளாத் என்று பலரின் மேற்கோள்களைப் பார்க்க முடிகிறது. இந்த ஆளுமைகள் கவி மனத்தில் உண்டாக்கும் பாதிப்புகளைக் கவிதைகளில் உணர முடிகிறது. இந்தப் பாதிப்புகள் கவிதைகளுக்கு ஒரு ரகசியத்தன்மையை கொடுக்கின்றன. அது சமயங்களில் உள்ளுக்குள் ஈர்க்கின்றன; சமயங்களில் அந்நியமாகி விலக்குகின்றன.
...


கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாகப் பயணப் பட்டுள்ள சுகுமாரன் கவிதைகள் பல மாற்றங்களைச் சந்தித்திருக்கின்றன. ஆரம்பகாலக் கவிதையில் வெளிப்பட்ட அளவுக்கான ஆளுமைப் பண்பு பிற் காலக் கவிதைகளில் இல்லை. சமூக அரசியலையும் நவீன மாற்றங்களையும் பதிவு செய்திருக்கின்றன. அவரது கவிதைகள், வடிவத்தின் தனித்தன்மையை முழுமையாக விட்டுவிடவில்லை. ஆனால் கால மாற்றத்தை உள்வாங்கிக்கொண்டு வடிவ ரீதியாக முயற்சிகளை எதிர்கொண்டுள்ளன. சொற் களின் செளந்தர்யமும் சில கவிதைகளில் குறைந்து வெளிப்பட்டுள்ளன. அதை கவிதையே தீர்மானித் திருக்கலாம். 

Wednesday, May 13, 2015

ந.ஜயபாஸ்கரன் கவிதைகள்: சிறுசொற்களுக்குள் உறங்கும் கடல்


இவ்வுலகம் இனிது என்ற எளிய வார்த்தையில் தொடங்கியது புதுக் கவிதை. அதற்கெனத் திண்ணிய இலக்கணங்கள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. இந்த அம்சத்தால் பல்வேறு சமூகப் பிரிவுகளில் இருந்து கவிதைகள் எழுந்து வந்தன. கவிதைக்குப் புதிய வாழ்க்கையும் சொற்களும் வந்து சேர்ந்தன; மொழி வளமடைந்தது. ஆனால் புதுக்கவிதை பிரபலம் அடைய அடைய அதன் இலக்கணங்கள் குறித்த விவாதங்கள் வரத் தொடங்கி, தீவிரமானது. சொற்களைப் பிரித்து, மடக்கி எழுதினால் அது கவிதையாகிவிடுமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. கவிதைக்கு ஒரு வினோதத் தன்மை அவசியம் எனச் சொல்லப்பட்டது. கவிதையின் பாடுபொருள் என்ன, என்பது போன்ற கேள்விகளும் எழுப்பப்பட்டன.

சீரும் தளையும் அறுக்கப்பட்ட பின்பு கவிதைக்குக் கவிதைத் தன்மையை அளிக்கக்கூடியவை அதன் உள்ளடுக்குகள்தாம். நகுலன் இதை உள்வியாபகம் என்கிறார். க.நா.சு. அசாதாரணம் என்கிறார். ஆக இதிலிருந்து வெறும் எளிய வடிவம் மட்டுமே கவிதைக்குப் போதுமானது அல்ல எனப் புரிந்துகொள்ளலாம். அதே சமயம் இங்கு அசாதாரணம் என்பது இறுக்கமான மொழிக் கட்டமைப்பு அல்ல; அதன் உட்பொருள்தான்.

இந்தப் பின்னணியில் இருந்து வாசிக்கும் போது ந. ஜயபாஸ்கரனின் கவிதைகளைப் புதுக்கவிதைக்கான முன்மாதிரியாகக் கொள்ள முடியும் எனத் தோன்றுகிறது. வடிவ அளவில் ஜயபாஸ்கரனின் கவிதைகள் மிக எளியவை. திறந்துகிடக்கும் சொற்களைக் கொண்டவை. எந்தச் சொல்லுக்குள் நுழைந்தும் வெளியேறிவிட முடியும். ஆனால் உள்ளே அந்தச் சிறு சொற்களுக்குள் அவர் ஏழ் கடலைப் புகட்டிக் குறுகத் தரித்து வைத்துள்ளார். உதாரணமாக, 'சீதையின் முலைதேடிக் கொத்தும் / வனக் காக்கையாய் / மனம் / கடை வெளியில்...'

இந்தக் கவிதையின் சொற்கள் மிகப் பழக்கமான எளிய சொற்கள். வடிவமும் எளியது. ஆனால் இதன் உட்பொருள் வான் விரிவுகொண்டது. 'சீதையின் முலை தேடிக் கொத்தும்...' என்ற வார்த்தைக்குப் பின்னே ஒரு இதிகாசத்தைப் புரட்டி வைத்துள்ளார் ஜயபாஸ்கரன். இது ராமாயணக் காவியத்தின் சுந்தர புராணக் காட்சி. இது வெறுமனே ஒரு உவமைப் பொருளல்ல. காக்கை சாதாரண மாகக் கொத்தவில்லை; சீதையின் முலையைத் தேடி வந்து கொத்துகிறது. காக்கையின் உருக் கொண்டு கொத்துவது, இந்திரனின் மகனான ஜயந்தன். இங்கே ஜயபாஸ்கரனின் மனம்.

1970-களில் எழுதத் தொடங்கிய ந.ஜயபாஸ்கரனின் கவிதைகள், தமிழ்ப் புதுக்கவிதையினுள் மிக நூதனமானவை. புதுக்கவிதை தன் தொடக்க காலகட்டத்தில் மரபின் சந்த நயத்தை விடமுடியாமல் இருந்தது. ஆனால் புதுக்கவிதை மொழித் தனித்துவமான காலகட்டத்தில் மீண்டும் உடைந்த யாப்பு வடிவத்தில் எழுத வந்தவர் ஜயபாஸ்கரன். புராணங்களையும் இதிகாசங் களையும் தன் கவிதையின் ஆதாரங்களாக ஆக்கிக்கொண்டார். அதாவது உவமையாக மட்டுமல்லாது அவற்றை மொழியாகவும் பொருளாகவும் கொண்டார். இவையல்லாது 'எண்ண வெளியிடையே' நீளும் எமிலி டிக்கின்ஸன் மீதான இவரது பிரியமும் மற்றுமோர் ஆதார ஸ்ருதி.

மனம் முழுக்க நிறைந்திருக்கும் திருவிளை யாடற் புராணத்தைத்தான் ஜயபாஸ்கரன் திரும்பத் திரும்பத் தனக்குள் வாசித்துப் பார்க்கிறார். திரும்ப அவற்றை வாசிப்பதன் மூலம் அதைச் சரிசெய்து பார்க்கிறார்; விமர்சித்துப் பார்க்கிறார். ஆனால் எங்குமே அவர் தன் கவிக் குரலை உயர்த்துவதில்லை. 'திருப்பூவணத்துப் பொன்னனையாளுக்கும் / ஆலவாய்ச் சித்தருக்கும் / இடையே / கடக்க முடியாத வைகை மணல்' என்ற கவிதையும் திருவிளையாடற் புராணத்தின் ஒரு பகுதிதான். ரசவாதத்தின் மூலம் தகரத்தைப் பொன்னாக்கிய சித்தனான சிவனுக்கும் பொன்னனையாளுக்கும் இடையே உள்ள காதலை விரிந்துகிடக்கும் வைகை மணல் வெளியைக் கொண்டு ஒரு விமர்சனமாக விவரிக்கிறார்.

அதுபோல மறையக் காத்திருக்கும் மீனாட்சியின் மூன்றாம் முலை ஜயபாஸ்கரனின் முக்கியமான படிமமும் ஆதாரமும். அதன் மூலமாகச் சமகாலத்தைப் பார்க்கிறார். 'கடைவீதி நெடுக / கைகொட்டிக் காசு கேட்டுவரும் / அவனு/ளுக்குக் கொடுக்க / மூன்றாம் முலைக் காம்பு / மட்டும்' என்கிறது ஒரு கவிதை.

'மூன்றாம் முலைத் தழும்பு / உறுத்தக் கூடும் / விடுதலை பெற்றதாய்ச் / சொல்லிக் கொள்பவனுக்கும்' என்கிறது மற்றொரு கவிதை. இங்கே திருவிளையாடற் புராணத்தில் இருந்து மூன்றாம் முலையைச் சமகாலத்திற்குக் கொண்டுவந்துவிடுகிறார்.

ஜயபாஸ்கரனின் சமீபத்திய தொகுப்பான 'சிறு வெளி வியாபாரியின் ஒரு வழிப் பயண'த்தில்தான் அவரது உலகத்துடன் கூடிய ஆளுமை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.

புதுக்கவிதையின் மிக முக்கியமான பாடுபொருளான அன்றாடமும் வெளிப்படு கிறது. 'மறுக்கப்பட்ட / வெள்ளைப் பூ(ண்)டுத் தொலியில் / மிதக்கும் கடைத்தெரு / நெடுவெண்ணிலவோடு' என்ற கவிதையில் மதுரையின் வெண்கலக் கடைத் தெருவின் நிலக் காட்சியைப் பதிவுசெய்கிறார். சதுரமான கடை வாயிலுக்குள் இருந்து அவர் உலகைக் காண்கிறார். காட்சிக்குள் இருக்கும் ஒவ்வொன்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அவர் தன் மன வெளிக்குள் பயணிக்கிறார். சமூக மாற்றத்தைப் பார்க்கிறார். கலாச்சாரத்துடன் தொடர்புடைய வெங்கலக் கடையில் புழங்கும் அவரது பின்னணியில் இருந்து பார்க்கும்போது அதற்கான அர்த்தமும் கூடிவிடுகிறது.

'அழகன் போனகம் செய்த சேடம் / பதுக்கி வைத்த பாத்திரங்களையும் / பொன்னனையாள் ரசவாதத்துக்கென / சித்தர் முன் குவித்து வைத்த உலோகக் கலன்களையும் / அள்ளிச் சென்றுவிட்டது கால வெள்ளம் / ஜல பாத்திரம் கேட்ட முதியவர் / மூழ்கிப் போய் விட்டார் / கரை மணலில் தேய்த்து வைத்த / செப்புத் தோண்டி மட்டும் / உருண்டு வருகிறது / நீர்த் திவலை மினுங்க...' இந்தக் கவிதையின் வழியாகச் சமூக மாற்றத்தைத் தாழ்ந்த குரலில் சொல்லிவிடுகிறார். நம்மிடம் இருந்த எல்லாப் பாரம்பரியமான பொருள்களும் விடைபெற்றுக்கொண்டு விட்டன. நம் அன்றாடத்தில் இருந்து இவை மறைந்துபோய்விட்டன. ஆனால் அவற்றின் மீது உள்ள மதிப்பு வேறு விதத்தில் கூடியிருக்கிறது. ஜயபாஸ்கரனின் கவிதைகள் சொல்லும் புராணத்திற்கும் இதிகாசத்திற்கும் இந்தத் தன்மை உண்டு.