மண்குதிரை

ஒரு கணத்தின் நூற்றாண்டு அனுபவம்

2011-05-25T17:57:00.002+04:00

மரபை உடைத்தெழுந்த முயற்சிகளுக்குப் பிறகு எண்பதுகளில்தாம் நவீனக் கவிதை அதன் முழுமையான வடிவத்தை எய்தியது. கவிதையின் தொழில்நுட்பம் பற்றிய கருத்துரையாடல்கள் மூலம் ஆழம் மிக்க நேர்த்தியான கவிதைகள் அப்போது வெளிவரத் தொடங்கின. வெறும் அனுபவங்களையல்லாமல் அவ்வனுபவங்களின் உளப்பதிவுகளை அத்தலைமுறைக் கவிஞர்கள் தம் கவிதைகளில் வெளிப்படுத்தினர். அவர்களுள் முக்கியமானவர் தேவதச்சன். அவரது ஹேம்ஸ் என்னும் காற்று சமீபத்தில் உயிர்மை வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கிறது. நவீன மாற்றங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டு புதிய பரிசோதனைகளை இத்தொகுப்பில் முயன்றிருக்கிறார்.

நாம் கடக்கும் சிறுகணங்களில் உணரும் ஒரு நூற்றாண்டுக் காதலை, ஒரு நூற்றாண்டு வன்மத்தை வெளிப்படுத்தும் வடிவமாகக் கவிதை இருக்கிறது. அந்த நூற்றாண்டு அனுபவத்தை இத்தொகுப்பின் முதல் கவிதை எத் துணை எளிதாக வாசகனுக்குக் கடத்துகிறது,

எப்போவெல்லாம்/மைனாவைப் பார்க்கிறேனோ/அப்போவெல்லாம் தெரிகிறது/நான்/நீராலானவன் என்று/அதன் குறுஞ்சிறகசைவில்/என் மேலேயே தெறிக்கிறேன் நான்.

இக்கவிதையில் இருக்கும் மைனா ஓர் அனுபவம். நிகழ்வில் ஒரு மைனாவைப் பார்க்கிறோம். அது நமக்குள் சிறகசைக்கும் வேறோர் அனுபவத்தை மீட்டெடுக்கிறது. நம்மீது நாமே தெறித்துக்கொள்வதென்பது விளக்க முடியாத பேருணர்வு. நாம் அறிந்த எளிய சொற்களாலானவைதாம் இக்கவிதையின் கட்டமைப்பு. ஆனால் அது நீர்ச் சுழியின் ஆதாரம் தேடி நம்மை அலையவைக்கிறது.

கீழைச் சிந்தனை மரபில் மெய்யியல் முக்கியமான அம்சமாக இருந்திருக்கிறது. அதன் மாபெரும் இலக்கியங்களிலும் இதை ஆழ்ந்துணரமுடியும். தமிழ் மரபிலும் இவ்வகையான கருத்தாக்கங்கள் இருந்திருக்கிறதென்றாலும் பிற் பகுதியில் முன்னிறுத்தப்பட்ட லாப நோக்குள்ள அடையாள அரசியலால் அவை மிகவும் அரிதாகிவிட்டன. ஆனாலும் ஆரம்பக் காலத்திலிருந்து நவீனக் கவிதைகளில் அவற்றின் கூறுகளை காண முடியும். தேவதச்சனின் பெரும்பாலான கவிதைகளின் மையச் சரடும் அதுதான். ‘சில வார்த்தைகளை’ என்னும் கவிதை, அசையாவிட்டாலும் அசை வற்று நீரோட்டத்தின் திசை மாற்றும் நம் தண்ணீர்பரப்பின் அடியில் இருக் கும் கற்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன.

தண்ணீருக்கு அடியில் இருக்கும் கற்களின்/சூரியன் வேறு/அவற்றின் மீது பறவைகள் வந்து அமர்வதில்லை. . . .
. . . பாறைகள் மக்குகள் அல்ல/மெல்லவே தம் கூர்மைகளை இழக்கின்றன/கூழாங்கல் ஆகின்றன/குழந்தை ஒன்று கைக்குள் மறைத்து வைத்திருக்கும்/இனிப்பு மிட்டாய் போல/பாதுகாக்கத் தொடங்குகின்றன /. . . .கண்வழியே பாய்ந்தபடி செல்லும் என்றுமுள்ள நீரோட்டத்தின் ரகசியங்களை.

இவ்வுலகம் சொற்களாலானது. உலகமென்பது நமக்குள் இருக்கும் கட்டமைப்பு. சில சொற்கள் உருவாக்கும் சித்திரமும் ஒரு சித்திரம் உண்டாக்கும் சொற்களும் நம் நீரோட்டத்தின் ஆழத்தில் கிடக்கும் கூழாங்கற்கள். இக்கவிதையில் ‘தண்ணீருக்கடியில்’ எனக் குறிப்பது நம் பால்யத்திலிருந்து நமக்கு நிகழ்ந்த, நாம் கடந்த காட்சிகளின் தொகுப்பு. ‘நீரோட்டம்’ என்பது கண்முன்னே நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் காட்சிகள். பால்யத்தின் தொகுப்பிலிருந்து கட்டமைக்கப்படும் நம் ஆளுமைதான் நீரோட்டத்தின் திசையைத் தீர்மானிக்கின்றன. அவ்வெளியில் பாயும் அந்நிகழ்வுகளின் ரகசியங்களையும் பாதுகாக்கத் தொடங்குகின்றன.

ஓணான் என்னும் கவிதையும் இவ்வகையானதுதான்,

வீட்டின்/முன்கதவு இரும்புக் கிராதியில்/செங்குத்தாய் படிந்து/நின்றுகொண்டிருந்தது ஓணான் ஒன்று/மெல்லவே கதவு திறந்து/வீட்டினுள் நுழைந்து/தூங்கிவிட்டேன்/காலை எழுந்து/கதவை நெருங்குகையில்/அங்கேயே அச்சு/அசைவற்று நின்றுகொண்டிருந்தது/ஓநான்.
இதிலுள்ள சொற்பிரயோகத்தை நுட்பமாகக் கவனிக்க வேண்டும். முதலில் ‘ஓணான்’ என்றும் பிறகு ‘ஓநான்’ எனவும் பிரயோகிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேறொரு நானுக்குள்ளே நாம் கடந்து செல்கிறோம்.

நான் இப்போது சிறுபையன் இல்லை/ஓணானைக் கல்லால் அடிக்கும்/வயதையும் கடந்துவிட்டேன்/ராமருக்கு சிறுநீர்பானம் கொடுத்த அதன்மேல் கோபமும்/போய்விட்டது. . .

இவ்வரிகளில் சுவாரஸ்யம் அளிக்கும் இக்கவிதை, இறுதியில் மிக ஆழமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

உவமை, உருவகம் என்பதைக் கடந்து இப்போது இவை இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட படிமம் நவீனக் கவிதையில் முக்கியமாக வடிவமாக முன்னிறுத்தப்படுகிறது. வாசகனைச் சார்ந்து, சூழ்நிலை சார்ந்து வெவ்வேறு நிறத்தை இவ்வடிவம் அளிக்கிறது. இது கவிதைக்குப் பன்முகத்தன்மையை அளிக்கிறது.

கடற்கரையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்/ நான் ஏன் ஒரு மீனைக் கற்பனை செய்துகொள்கிறேன். . . எனத் தொடங்கும் கவிதையையும் இவ்விதமாக அவதானிக்க முடிகிறது.

சிறைச்சாலைச் சுவர்களைப் பார்க்கும்போது சுதந்திரத்தை / சுதந்திரத்தைப் பார்க்கும்போது உன்னை/ உன்னைப் பார்க்கும்போது கடற்கரையை. இதில் பிரயோகிக்கப்பட்டிருக்கும் ‘உன்னை’ என்பது பிறரையல்ல. தன்னை, தான் தேடும் மெய்யுணர்வையே சுட்டுகிறது.

திரும்பத் திரும்ப வாசிக்கத் தூண்டும் கிளர்ச்சியும் வடிவ நேர்த்தியும் மட்டும் கொண்டவையல்ல தேவதச்சனின் கவிதைகள். அவை தன் எளிய மொழியால் பற்பல வாசல்களைத் திறந்து, சிலருக்கு நிகழ்வை, சிலருக்கு அந்நிகழ்வைத் துளைத்துச் செல்லும் பேரனுபவத்தைக் காட்சிப்படுத்துகின்றன.

உடைகிறது கண்ணாடி டம்ளர்/அழகிய இளம் பெண்துறவியைப் போல்/ இருந்த அது/அல்லும் சில்லுமாய். . ./சுத்தம் பண்ணுகையில்/விரல் கீறி/ குருதி கொப்பளிக்கும் என்றாலும்/நீர்மையின் அந்தரங்க ரகசியத்தை/போட்டு உடைத்துவிட்டது என்றாலும்/இனிமையாகவே இருக்கிறது/ளிங் ஒலி.

இக்கவிதையை ஒரு க்ஷிவீsuணீறீ வீனீணீரீமீ வடிவத்தில் அமைத்திருக்கிறார். அழகிய இளம் பெண்துறவியைப் போல் என்னும் உவமை சிறப்பான காட்சிப்படுத்தல். இதில் பிரயோகிக்கப்பட்டிருக்கும் வேற்றுமை உருபைத் தவிர்த்திருக்கலாம். நீர்மையின் அந்தரங்க ரகசியம் என்னும் வார்த்தையும் வசீகரிக்கிறது.

மொழி என்னும் கவிதையில், . . .விபத்துக்குள்ளான வாகனம் ஒன்றின்/இரும்புச் சிதறல்கள் அதில்/நேற்றைய மழை தேங்கியிருக்கிறது/ஆனால் நான்/ தனியாக இல்லை நல்லவேளை/ என் எண்ணங்கள் எப்போதும் கூட இருக்கின்றன. . .

இப்படிமம் சிலாகிக்கவைக்கிறது. கொண்டாட்டமாகத் தொடங்கும் இக்கவிதையின் மொழி அவருடையதல்ல. கூட இருக்கும் எண்ணங்களும்தாம். தேம்பலும் கொண்டாட்டமும் நமக்குத் தொடர்பில்லாததென்றாலும் கூச்சலிட்டுக்கொண்டாடுகிறோம். மருகி அழுகிறோம். இம்மொழி யாருடையது? ஆரம்பம் கவிதையின் ‘சமூகப் புன்னகை’ ‘அமுத அதிர்வுகள்’ என்னும் பயன்பாடுகள் வாசிப்பிற்குப் புதிதாக இருக்கின்றன.

தன்னோடான, பிறரோடான, சமூகத்தோடான அனுபவங்களின் தொகுப்பான இக்கவிதைகள் இவற்றுக்குள் இயல்பான மொழியால் வெவ்வேறு வடிவங்களில் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கடந்து செல்லும் அனுபங்களில் சூல்கொள்ளும் இக் கவிதைகள் அவிழும் அந்தக் கணங்களிலே தோய்ந் தெழுபவரான தேவதச்சன், கவிதைகளை இத்துணை அவசரமாகத் தொகுப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். நிறைய பிழைகள். வடிவமைப்பும் சீரின்றி இருக்கிறது. அவை வாசிப்புக்குத் தடையாக இருக்கின்றன. இதில் கவனம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது.

ஹேம்ஸ் என்னும் காற்றுகவிதைகள்
ஆசிரியர்: தேவதச்சன். பக். 56 விலை ரூ.35வெளியீடுஉயிர்மை பதிப்பகம்11/29, சுப்பிரமணியம் தெரு அபிராமபுரம், சென்னை- 18

காலச்சுவடு கவிதை

2011-03-27T13:02:00.002+04:00

கவிதை

மண்குதிரை
ஓவியங்கள்: ரவி

வெண்கடலின் சிவப்பில்
நாட்கள் உறைந்துபோகின்றன
இலைகள் உதிர்த்த
முதல்மரத்திலிருந்து
வருடங்கள் உதிர்ந்துவிழுகின்றன
அமிர்தம் தேடியலையும்
ஆதிசேஷன்
உன் முனகலின் தெறிப்பில்
படமெடுத்து ஆடுகிறான்
இன்னும் விழித்துக்கொள்ளாத
நம் ஆழங்களின் சிப்பி
நூற்றாண்டுகளை விழுங்கிச் செரிக்கிறது
மனிதர்கள் அழிந்து மனிதர்கள் தோன்றுகிறார்கள்
சமுத்திரம் குடித்த வெண்குதிரை உமிழ்ந்து
உருவாகிறது ஒரு மகா சமுத்திரம்
காற்று திணறுகிறான்
காலன் நடுங்குகிறான்
சூரியன் நடந்து நடந்து சோர்ந்துபோகிறான்
தேவர்கள் யாகம் வளர்த்துத் தோல்வியடைகிறார்கள்
பதற்றமடைந்த கடவுளரின் தந்தை
இறுதியாக
நம் கதவு தட்டத் தொடங்கிவிட்டார்

(Inspiration of KA by Roberto Calasso)

....

இரவை உண்டு
பகலைப் பருகி
நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்

என்னை ஏன் பின்தொடர்கிறாய்?

ஓடும் நீர்ப்பரப்பினுள்
மறைத்துவைத்திருக்கும்
என் கூழாங்கல்லை
அபகரிக்க முயல்கிறாய்

என்னை நெருங்க முடியாது
நான் சொற்களுக்குள் மறைந்துகொள்வேன்

கட்புலனாகாத அந்த மலைகளுக்குப் பின்னே
காத்திரு
நானே உன்னைத் தேடிவருவேன்
அப்போது என்போல்
என்னை நிராகரித்துவிடாதே.

..........

பல்லாயிரம் ஆண்டுகள்
பழமையானது மலர்கள்
விழுந்தோடும் நீர்வீழ்ச்சியும்

பல்லாயிரம் ஆண்டுகள்
பழமையானது ஜீவன்
ஊர்ந்து செல்லும் எச்சமும்

பல்லாயிரம் ஆண்டுகள்
பழமையானது சமுத்திரம்
மிதக்கும் தாமரை இலையும்

பல்லாயிரம் ஆண்டுகள்
பழமையான காட்சிகளிலிருந்து
பிறந்துகொண்டேயிருக்கிறேன் நான்.

....

ஒ

வாகனங்கள் விரைந்துகொண்டிருக்கின்றன

உற்சாகமான பாடலை
உச்சரித்தபடி ஆப்பிரிக்க இளைஞர்கள்
கடந்துசெல்கிறார்கள்

காத்திருந்த ஃப்ரெஞ்சுக்காரர்கள்
இரு கன்னங்களிலும்
முத்தமிட்டு முகமன் கூறிக்கொள்கிறார்கள்

நகரும் ஓர் அங்காடியில்
தக்காளி விற்பனைத் துரிதமாக நடக்கிறது.

எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் இயங்கும்
இச்சாலையில்

தன்னுள் உண்டாக்கிய
ஒலி அதிர்வின் நினைவிற்காக
மரணமடைந்திருந்த ஒரு பறவையை
குழந்தையின் பிடிவாதத்தோடு
எழுப்பிப் பதற்றமடைகிறதென் காற்று.

.........

வினோத விலங்காக உருமாறிய
எல்லோரும்
வீதியில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

பார்வை இழந்தவனின் அச்சத்தோடு
வாகனங்கள்
ஊர்ந்து செல்கின்றன

ஒரு குடியானவன்
கவலைகொள்கிறான்

சந்தையிலிருந்து திரும்பும்
எளிய மனிதர்கள்
கடவுளைச் சபிக்கிறார்கள்

சேமித்துவைத்திருந்த கிழங்குகள்
தம்மைத்தாமே உண்ணத் தொடங்குகின்றன

நேரத்திற்கு முன்பே
அங்காடிகள் தாழிடப்படுகின்றன

இரவின் கைகள் நீளும் முன்
தத்தமது கூட்டுக்குள்
அடைந்துகொண்டு
எல்லோரும் தேவனை வேண்டிக்கொள்கிறார்கள்

பிரார்த்தனைக்கு உகந்த
ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில்
தேவதூதனைப் போல்
மீண்டெழுந்து
சாத்தானின் பிடியிலிருந்து
அவர்களை விடுவிக்கிறது சூரியன்

தோல்வி முகங்கொண்டு
விலகி மறைகிறது
மொரீசியஸின் பனிக்காலம்.

| காலச்சுவடு |

நவீனத் தூரிகையின் கற்பிதங்கள்

2011-01-25T12:08:00.002+04:00

தமிழில் உரைநடை வடிவம் மேற்குலகிலிருந்து அறிமுகமாகியிருந்தாலும் அதன் நவீனக் கூறுகள் நம்முடைய சொல் வழக்குக் கதைகளில் புதைந்துகிடக்கின்றன. த. அரவிந்தன், இத்தொகுப்பிலுள்ள பத்துக் கதைகளையும் வெவ்வேறு கூறுகளைக் கொண்டமைத்துள்ளார். முதல் தலைமுறைக் கதைகளில் ஸ்திரமான ஒரு கதைசொல்லி அமர்ந்திருப்பார். பிறகு உரையாடல் மிகுந்த தொனி. இப்போது உரையாடல் மலிந்து முற்றிலும் விவரணைகள் மிகுந்த தொனி. இவற்றைத் தவிர்த்து அரவிந்தன் தனக்கெனப் புதிய தொனியைக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் தூரிகையின் ஓட்டத்தில் புலப்படும் சித்திரம் அவதானிக்க முடியாத வேறு உலகில் நம்மை நிறுத்திவிடுகிறது. கதைமொழியின் நுட்பங்கள் வியக்கவைக்கின்றன. சில குறியீடுகளில் அங்கதச் சுவை மிதக்கிறது. யதார்த்தமான கதைகளும் காத்திரமான கேள்விகளை முன்வைக்கின்றன.

உள்நாக்குகள் மாநாட்டின் பதினான்கு தீர்மானங்கள்

ஆசிரியர்: த. அரவிந்தன்
அருந்தகை
இ-220, 12ஆவது தெரு,
பெரியார் நகர், சென்னை - 82
பக்கம்: 224, விலை ரூ. 165

இன்றைய செய்தி ஊடகங்கள் வணிக நிறுவனங்களாகக் குறுகிப்போய்விட்டன. தங்கள் கட்டங்களுக்குள் செய்திகளைப் ‘பொட்டலம்’ மடிக்கிறார்கள். இத்தொகுப்பின் முதல் கதை, ஊடகங்களின் வேறொரு பக்கத்தைப் பேசிச் செல்கிறது. புதைமனங்களைப் பற்றி ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளும் குற்றறிவியலாளருக்கு அனுப்பப்படும் கடிதங்களின் தொகுப்பே இக்கதை. இக் கடிதங்களில் இதழியலாளரான பெனீட்டாவின் கடிதம் சுவாரஸ்யமானது. ‘சரித்திரம் படைக்கும்’ கனவுகளோடு இதழியல் பணிக்கு வருபவள் கேஎம்சிக்கும் அரசுப் பொது மருத்துவமனைக்கும் செய்தி சேகரிக்கப் பணிக்கப்படுகிறாள்.

மரணச் செய்தி எதுவும் உண்டா என்பதை விசாரிக்கும்போது, ‘கேஎம்சியில் எதுவும் விசேஷம் உண்டா?’ என்று கேட்பது வழக்கமாம். இழவுச் செய்தி அவளுக்கு விசேஷச் செய்தியாகிவிடுவதையும் நாளிதழ் வாசகனின் கிளர்ச்சிக்காக இழவு வீட்டில் - இறந்தவரின் புகைப்படத்தைத் - திருடத் துணிந்ததையும் தன் அக்காவிடம் தெரிவிக்கும் பெனீட்டாவின் கடிதம் மூலம் விரியும் காட்சிகள், ஊடகச் சூழல்மீதான விமர்சனமாக எழுகின்றன. இச்சேகரிப்பில் உள்ள நீதிபதியின் இரண்டாம் மனைவி அதிதியின் கடிதம், தன் காதல் கணவனின் வன்கலவியின் உக்கிரத்தையும் தாங்க முடியாமல் பீறிட்டெழுந்த மூர்க்கத்தில் நீதிபதியைக் கொன்ற வன்மத்தையும் விவரிக்கிறது. கட்டாயமான கருக்கலைப்பால் பெருக்கெடுக்கும் அதிதியின் ரத்தம் நம் மூளைக்குள் படிந்துவிடுகிறது. வெளிவர முடியாமல் அவள் யோனியில் சிக்கிக்கொள்ளும் துணுக்கு குரல்வளையை அடைக்கிறது. சிகிச்சையிலிருக்கும்போது மரணமடையும் அதிதியின் செய்தியைப் பெனீட்டா சேகரிக்கிறாள். பெனீட்டா மர்மமான முறையில் தன் அறையில் தொங்கும் செய்தியை, அவளே சொல்வதுபோல் ‘வேறொரு பத்திரிகையின் செய்தியாளர் முத்து’ எடுத்திருப்பார்போலும்.

நம் மனம் இரு கூறுகளால் ஆனது. சமூகக் கட்டமைப்பு. இவற்றில்தான் நீதி, அநீதி, வரலாறு, பண்பாடு, அடையாளமும் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அகமென்பது மெய்ம்மையின் தேடல். ‘உள்நாக்குகள் மாநாட்டின் பதினான்கு தீர்மானங்களி’ன் குறியீடு இதுவல்ல என்றே அவதானிக்க முடிகிறது. இதில் நாக்கு - உள்நாக்கு இவற்றிற்கிடையில் யுத்தம் நடக்கிறது. இப்புனைவு தமிழுக்குப் புதிது. உறங்கும் தலைவன், தலைவி, குழந்தை ஆகியோரின் வாயிலிருந்து எழும் மூன்று உள்நாக்குகளின் உரையாடல் பிரமிக்கும் கதையாக விரிவுகொள்கிறது. உள்நாக்குகளுக்கென்று புதிய உலகமொன்றைப் படைத்திருக்கிறார். அவர்களின் குருஷேத்திரம் வெற்றியடைந்தவுடன் மாநாடு நடத்துகிறார்கள். கோரிக்கைகள் வைக்கப்படுகின்றன. தீர்மானம் நிறை வேற்றப்படுகின்றன.

பழைய நினைவுகளை ஏக்கத்துடன் துழாவும் கதை தமிழுக்குப் புதிதல்ல என்றாலும் இத்தொனி புதிதுதான். லண்டனிலிருந்து wiki-mapia வழியாகத் தன் ஆனந்தத் தாண்டவபுரத்துக்குப் பிரயாணிக்கும் மாடஷின் ஏக்கங்கள் நம்மையும் நினைவில் ஆழ்த்துகின்றன. கிராம வாழ்வில் குளம் தவிர்க்க முடியாத ஓர் அங்கம். எல்லாக் குளங்களிடமும் பல கதைகள் இருக்கும். ஆனந்தத்தாண்டவபுரம் சின்னக்குளமும் தன் கதைகளுள் ஒன்றைச் சொல்கிறது. கணினி இயக்கிக்கொண்டிருக்கும் பேத்திகளிடம் தன் சின்னக்குளத்தைக் காண்பிக்குமாறு மாடஷ் சொல்லும் இடத்துக்கான உவமை சிலாகிக்க வைக்கிறது. ‘சிறிதாய்த் தலைதூக்கி நீந்திப்போகும் தண்ணீர் பாம்புபோல் மெல்லத் தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார் மாடஷ்.’

‘சேற்று எரிமலை’ என்னும் சொல்லிலிருந்து விரிந்திருக்கும் ‘பசிபிக் தட்டுக்கடியில் அணைந்துவிட்ட ஒளிவிளக்குகள்’ புதிய வாசிப்பனுபவத்தை அளிக்கிறது. மனஎழுச்சியளிக்கும் ‘சொற் புணர்ச்சியின் சொற்திரளி’ன் காட்சிகள் துலக்கமாகாமல் வாசிப்புக்குத் தொனியே இடையூறாகிறது. ‘மன்னியுங்கள் தோழரே’ கதையின் உத்தி அவ்வளவு உவப்பானதாக இல்லை.

‘மூடுமணல்’ முக்கியமான கதை. ஆனால் அதில் செறிவான மொழிதல் இல்லை. ஓர் அனுபவம் நம்மைப் பாதிக்கிறது. படைப்பாளன் அந்தக் கணத்துக்காகத்தான் ஒவ்வொரு கணத்திலும் வேர் பரப்பி நிற்கிறான். ஆனால் நிகழ்வுகள் எல்லாம் படைப்பாகி விடமாட்டா. இந்த நிகழ்வில் இருக்கும் உண்மை வாசகனை நோக்கி வரவில்லை. உணர்ச்சிகரமான தருணங்களில் பிர யோகிக்கப்பட்டிருக்கும் உவமை தவிர்க்கப்பட வேண்டியது.

வழக்கொழிந்துவிட்ட பிரயோகங்கள் கதைகளில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. சில கதைகள் செம்மை கோரி வலுவிழந்து நிற்கின்றன. புத்தக வடிவமைப்பும் வாசிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கிறது. எளிய வாசகன் நுழைவுக்கான சாத்தியத்தை அரவிந்தன் ஏற்படுத்தித் தர வேண்டும். இது கவனிக்கப்பட வேண்டியதாகும்.

‘ இறுதி எல்லையைத் தொடவே முடியாதோ என்று கருதிய நிலையிலேயே திருத்துவதை நிறுத்திக்கொண்டு’ அரவிந்தனே வெளியிட்டிருக்கும் அவரது முதல் தொகுப்பை அவ்வகையிலேயே வரவேற்கலாம்.

நன்றி : காலச்சுவடு

வல்லயத்தின் கூர்மைகொண்ட சொற்கள்

2010-12-12T11:07:00.003+04:00

தமிழ்க் கவிதை இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு மேலான தொன்மையான மரபுடையது. சமூகத்தின் வாழ்வியலையும் கலாச்சாரத்தையும் தெரிவிக்கும் மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆவணமாக நம் கைகளிலிருக்கும் காவியங்களெல்லாம் (கதைகள்) கவிதைத் தொனியிலே மொழியப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் இன்று கவிதையும் கதையும் இலக்கியத்தின் இருவேறு வடிவங்களாகிவிட்டன. இவற்றில் கதைகளைவிட நவீனக் கவிதைகளின் போக்கு ஏமாற்றமளிப்பதாக இருக்கிறது. இப்போது வெளிவந்துகொண்டிருக்கும் பெரும்பாலான கவிதைகள் ஒரேவிதமான தொனியில் ஒரேவிதமானவற்றைப் பற்றிப் பேசிச் சலிப்பூட்டுகின்றன. ‘ கசப்பின் பாலைவெளியில் அலைந்து...’ என்பதுபோலத் தொடங்கும் கவிதைகள் வாசகனுக்கு மிகுந்த அயற்சியளிக்கின்றன.

பதநீரில் பொங்கும் நிலா வெளிச்சம்

ஆசிரியர்: என்.டி. ராஜ்குமார்
காலச்சுவடு பதிப்பகம் 2009,
669, கே.பி.சாலை,
நாகர்கோவில்-629 001.
பக்கம் 96, விலை ரூ.75

சிற்றிதழ்களின் தொடர்ச்சியான இயக்கத்தால் நிகழ்ந்த பெரிய விஷயம்; பெண் கவிஞர்கள். அவர்கள் சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகளைத் தாண்டித் தங்கள் உடலைக் காத்திரமாக அறிவித்தார்கள். அது முற்போக்குவாதிகள் எனத் தங்களை நிறுவிக்கொண்ட பழமைவாதிகளால் பெரும் எதிர்ப்புக்குள்ளானாலும் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றது. இதைத் தொடர்ந்து எழுதவந்த அனைவரும் வேண்டுமென்றே இவ்வகையான அதிர்வுகளை நோக்கித் தங்கள் எழுத்துக்களை முடுக்கிவிட்டார்கள். செயற்கையான மொழியைக்கொண்டு தங்கள் கவிதைகளைக் கடினமாகக் கட்டமைத்துக்கொண்டார்கள். அவை வாசகனிடமிருந்து மேலும் விலகித் தனியாக வேதாந்தம் பேசித் திரியத் தொடங்கின. இச்சூழலிலிருந்து விலகி, புதிய சுவை புதிய சொல்லோடு தமிழ்க் கவிதையுலகுக்குப் புத்துணர்வு அளித்துக்கொண்டிருக்கும் கவிஞர்கள் சிலருள் என். டி. ராஜ்குமார் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்.

ராஜ்குமார், மாந்திரிகமறிந்தவராக அறியப்படுகிறார். கவிதையும் அத்தகைய தன்மையுடையதுதான். நனவிலியில் நடனமாடும் பெண்ணை இழுத்து வந்து நிகழ்வுலகில் ருத்ரதாண்டவ மாடச் செய்திருக்கிறது. இது நிகழ்வது ஓர் உன்னதமான தருணத்தில்தான். கவிதை கவிஞனுடைய அகவெளிக்குள் பாய்ந்து நிகழ்த்தும் கூத்து இது. ஒரு மாதக் காலத்திற்குள் எழுதி முடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அடர்த்தியான கவிதைகளில் சிறு சொற்களும் மிகப் பிரமாண்டமாக விரிகின்றன. எளிமையான சில கவிதைகளிலும் சிறு மூலிகைச் செடி ரகசியமாகக் கண் சிமிட்டுகிறது. தொல்குடிகளின் வழக்குச் சொற்கள் படிமமாக மிதக்கும் இத்தொகுப்பில் சர்ப்பம் நிலவொளியாக வியாபித்திருக்கிறது. நிலவொளி படமெடுத்து ஆடுகிறது. சிறு துகள் கொண்டு பேரண்டத்தை விளக்க முடியுமென்று அறிவியல் சொல்கிறது. என்றாலும் இன்னும் அவிழாத அற்புதங்கள் இயல்பானவைதாமே. நானறிந்த துகள்களில் சிலவற்றைப் பகிர்கிறேன்..

இரவு ரம்மியமானது. நிலவு பரிசுத்தமானது. பனைமரங்கள் நம் இழப்புகள். பதநீர் வழிந்துகொண்டிருக்கும் அக்கலயத்தில் நிலவொளி நிரம்பி எழுகிறது. பதநீரில் பொங்கும் நிலாவெளிச்சம் என்னும் இத்தலைப்பே நம்மை உன்னதமான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனால் அத்தலைப்பு உள்ளே படிமமாகி நமக்குள் வேதி வினையை நிகழ்த்துகிறது

இக்கவிதைகள் ஒரு மாதக் காலத்திற்குள் எழுதி முடிக்கப்பட்டவை. அதற்குக் காரணமான அவருடைய பத்ராவிற்குச் சமர்ப்பிக்கும் இந்த வரிகளைப் பாருங்கள்,

வனதேவதையின் அடர்த்தியான அன்பைப் போல்/ என் கவிதையில் ஊடுருவி/ மனதுக்குள்/ அவிந்துகொண்டிருந்த/ மரச்சீனிக் கிழங்கை/ பனந் துடுப்பால் மணக்க மணக்க கிளறிவிட்ட/ உனக்கு. . .

பனந்துடுப்பால் மரவள்ளிக் கிழங்கைக் கிளறிவிடுவது, பதநீரில் மரவள்ளிக்கிழங்கை அவித்தெடுப்பது போன்ற வார்த்தைகள் அளிக்கும் பரவசத்தை விவரிக்க இயலவில்லை. ஒரு பனங்காட்டு கிராமத்தில் ஒத்த மனுசியாகப் பிடிவாதமாக வாழ்ந்து மறைந்த பெரியாச்சி, விடுமுறைக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் அவித்துக் கொடுக்கும் பனங்கொழுக்கட்டையின் அதே வாசத்தை இக்கவிதைகளில் உணர்ந்தேன்.

வரலாறு சொல்லச் சொல்ல/நீ கொடுத்த வன்மையான/ முத்தத்தின் கணக்கெண்ணி/ முடியவில்லையென்/கருத்த பெண்ணே.

ராஜ்குமாரின் கவிதையாக முதன் முதலாகக் கேட்டறிந்தது இக்கவிதையைத்தான். இதே ஓசையமைப்பும் தெறிக்கும் சொற்பிரயோகமும் கொண்ட இத்தொகுப்பின் முதல் கவிதை, சூன்யம் வைத்துயர்ந்து நிற்கும் வார்த்தைக் காட்டுக்குள் நம்மை இழுத்துவிடுகிறது.

கருநாகத்தின்/சுழிமுனையில்/ வல்லயத்தின் கூர்மையுடன்/மணிச் சதங்கை அதிர / உக்கிரத்தாண்டவமாடிக்கொண்டிருக்கிறது / அட்டகாசமான/நம் காதல்.

இக்கவிதைகளின் தலைவி கிறித்துவப் பெண்ணாக இருக்கிறாள். அவளுக்குக் கூர்மையான ஆயுதங்களோடு காட்சியளிக்கும் நாட்டார் தெய்வங்களைக் கண்டால் பயம்தான் வருகிறது. நம்முடைய கவிஞனோ நாட்டார் தெய்வங்களுள் ஒன்றாக இருக்கிறான். என்ன செய்வான் நம் கவிஞன்? இந்த முரண்பாட்டைப் பெரும்பாலான கவிதைகளில் உணர முடியும். இக்கவிதையைப் பாருங்கள்,

ஆலயமணியின் ஓசையும் வானவர் கீதமும்/எனது மதுக்கோப்பையில்/பழரசத்தை ஊற்றித்தருகின்றன

ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி அதன் விளிம்பில்வந்து/உட்கார்ந்துகொண்டு பனிக்கட்டியை/வரைந்துபோடுகிறது

உன்னையும் மயில்பீலிகளையும் புல்லாங்குழலையும்/வரைந்து வைக்கின்றது - ஒரு சுக்குநாறிக் குடிலையும் / உனக்காகவே முழங்கால் தாழிட்டு/ கோப்பையைக் காலியாக்கி நான்

இக்கவிதைகளில் அவளுக்குச் சாதகமாகப் பறக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சியை மறித்துக் கவிஞன் கேட்கிறான்,

பனைகளுக்குள்ளும் மலைகளுக்குள்ளும்/ புகுந்திருக்கும் நம் குலம் காத்த/சாமிகளின் வரலாறுகளை/உணர்ந்துகொள்ள முற்பட்டதுண்டா?

கவிதைகளைத் தாண்டி அவனது இந்தப் பிரசங்கத்தை உள்வாங்கிக்கொண்டு காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டுப் பறந்துபோன அவ்வண்ணத்துப்பூச்சி கூடு வந்துசேரவில்லை என முடிக்கிறார். அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி திரும்பாது. வண்ணத்துப்பூச்சியாகப் பறப்பது காதல் கொண்ட கவிஞனின் மனம்தான். விழிப்புடன் இருக்கும் கவிஞன் அதனிடம் தோற்கிறான்.

கவிதைப் பெண்ணை மென்மையாக வர்ணிக்கும் மரபை உடைக்கும் ராஜ்குமாரின் மூர்க்கமான வரிகளை, இதுவரை வாசித்திராத வசீகரத்தைச் சூடியிருக்கும் அடுத்த கவிதையில் பார்க்கலாம்

எப்படி முளைத்ததிந்தக் கொம்புகள் உனக்கு/ நோக்கினாய் நோக்கித் தாக்கினாய் / தாக்கி/ மூச்சுக்காற்றை என்மீது வீசி எறிந்தாய். . .

எனத் தொடங்கும் இக்கவிதையில்,

கால்களால் மண்ணை வீறுகொண்டு கிளறிவிட்டு/ புட்டத்தைச் சிலுப்புகின்றாய். . .

இந்த வரியில்தான் காதலி அல்லது காதலியான மகிஷி சினம்கொண்ட காளையாக உருவாகிக் கொம்பாட்டம் போடுகிறாள்.

தன்னுடைய முந்தைய தொகுப்பில் இந்துக் கடவுளரை விமர்சித்த ராஜ்குமார் இத்தொகுப்பில் அவர்களை அனு மதித்திருப்பது, இந்துக் கடவுளர் நாட்டார் கடவுளரைக் கபளீகரிக்க முயல்வதன் எதிர்வினை என்னும் ஜி. எஸ். தயாளனின் முன்னுரைக்கூற்று ஏற்புடையதே. மேலும் இத்தொகுப்பிலும் முந்தைய தொகுப்பில் உள்ளதுபோல் ஏமான், ஏமாத்தி என்னும் அப்பகுதி பண்ணை யார்களுக்கு எதிரான தன் குரலையும் ‘மனசுக்குள்ளிருக்கும் வழி மறிச்சானை தூக்கியெறிந்தால். . .’ என்னும் வரிகளில் அப்பகுதியில் உள்ள தலித் விரோதப் போக்கையும் பதிவுசெய்கிறார்.

எளிதில் கடக்கவியலாத சூழ்ச்சி கொண்டவை ராஜ்குமாரின் கவிதைகள். அதன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தொன்மத்தின் வேர்பிடித்துக் கம்பீரம் வீசுகின்றன.

‘கண்ணறைக்குள் ஒளிகின்ற/ நீலக்கல் நானெடுத்து விஷம் உறிஞ்சி வெளித்தள்ள. . .’

இந்த வரிகள் மலைக்காணிச் சமூகத்தின் நம்பிக்கையைப் பேசுகின்றன. மலைக்கற்களோடு கிடக்கும் இந்த நீலக்கற்கள் விஷமுறியாகப் பயன்படும் ஆபூர்வகுணமுடையவை. பாம்பு கடித்த இடத்தில் வைத்து அழுத்தும்போது விஷத்தையெல்லாம் அக்கல் உறிஞ்சிக்கொள்கிறது. பிறகு அதைப் பாலிலிட்டுச் சுத்தப்படுத்தி மறு உப யோகத்திற்காகப் பாதுகாக்கிறார்கள்.

கண்ணால் தளநாரெடுத்து எனது காலில் எறிவதும்/ அலகுப் பனையில் நான் ஏற முயல்வதும். . .’

‘என் மனக்கரையில் எப்போதும்/ கச்சாங்காத்தைப் போல் முகர்ந்து/ அப்பிக்கொள்ளும்/ நீ/ ஒரு நெஞ்சு வாரைப் போல்/ என் உடல் கவசமாகிறாய்’

இவ்விரண்டு கவிதைகளும் பனங்காட்டு மக்களின் தொழில் சார்ந்த நுட்பங்களைப் பதிவுசெய்கின்றன. பனை ஏறுவதற்காகக் காலில் அணிந்துகொள்ளும் வளையம், தளநாரு. அலகுப் பனை என்பது பெண்பனை. கச்சாங்காத்து, பனங்காட்டின் மீது கடலிலிருந்து வீசும் தென்மேற்கு ஈரக்காற்று. நெஞ்சுவார் என்பது பனை ஏறும்போது மார்பில் அணிந்துகொள்ளும் கவசம்.

‘ஞாயிற்றுக்கிழமை உனது தொலை பேசிக்காகக் காத்திருந்தேன் / அதுதான் ஞாயிற்றுக்கிழமையாச்சே. . .’ என்னும் கவிதை சிறுகதைக்கான உள்ளடக்கம் கொண்டது. ஒரு கேள்வி ஒரு பதில் எனப் பின்னப்பட்டிருக்கும் இக்கவிதையிலிருக்கும் காதல் அற்புதமானது.

ஒரு கேள்வி / கோவிலுக்கு உன்னை அழைத்திருந்தேன் / மனம்விட்டுப் பேசுவதற்காக

இது காதல்கொண்ட ஆண் குரல்.

ஆண்டவரே. . . / நாக்கைத் துருத்திக்கொண்டும் / கழுத்தில் பாம்பை அணிந்துகொண்டும்

இது குழப்பத்திலிருக்கும் பெண் குரல்.

அதுமட்டுமே பிரச்சனையா. . .

இல்லை. . . சரி அதவிடுங்க/ உங்கள் குழந்தைகள் எப்படியிருக்கின்றன. . . மனைவி. . .

இந்த இடத்தில் எழும் உயர்ந்த அழுத்தம்தான் வாசகனை ஆட்கொள்கிறது. வெள்ளிமுடிகளுடைய ஆணுக்கும் பத்ராவுக்குமான உரையாடலாக இதைக் கொள்ளலாம். ஆணின் கேள்விகளையெல்லாம் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் பதைபதைப்புடைய பெண்ணின் மனம் அதைத் தவிர்ப்பதுபோல் பாவனை செய்து தொடர்பில்லாத பதிலையளிக்கிறது. பெண்ணின் குழந்தைமையான கேள்விகளையெல்லாம் ரசிக்கும் வேட்கைகொண்ட ஆண் மனம் மையப் புள்ளியை நோக்கி நெருக்குகிறது.

ஆமாம் உங்கள் சாமிகளுக்கெல்லாம்/ இரண்டு மனைவியரா/ உங்கள் சமூகம் இதை/ இன்முகத்தோடு ஏற்றுக்கொள்கிறதா....

கைப்பேசியில் நீ அனுப்பிய குறுங் கவிதை/ என்னைப் படாதபாடுபடுத்தியது...

இறுதியாக இப்படி முடிகிறது இக்கவிதை,

சரிசரி வீடு வந்துவிட்டது

அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை போன் செய்வாயா

மாட்டேன்

உன்னைத் திருத்த முடியாது.

நாகர்கோயிலுக்குச் செல்லும்போது நாங்குநேரிக்கருகில் தொடங்கப்படவிருக்கும் உயர்தொழில்நுட்பப் பூங்காவின் பெயர்ப்பலகையைப் பார்த்தபோது விவரிக்கவியலாத சிறுபதற்றம் உண்டானது. அசுரத்தனமான அறிவியல் வளர்ச்சி ஒரு பருந்தைப் போல் நம் கிராமங்களை வட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. கால மாற்றம் யாராலும் தடுக்க முடியாததென்றாலும் கவிதை மனம் ஒப்புக்கொள்வதில்லை.

‘துரோகிகளின் கண்ணில்படாமல்/ கிராமங்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும்/ தாமரைக்குளத்தைப் போல்’

‘ஊளைச்சதையற்ற கறுத்தபனையாய்..’

இந்த வரிகள் உணர்த்துவது கவி மனத்தின் பதற்றத்தைதான்.

தலைவிரிக் கோலமுடன்... எனத் தொடங்கும் கவிதையில்,

வனதேவதைகளின் நிறக்கூட்டிலிருந்து/ வண்ணங்களை வாரியெடுத்து வீசும்/ அடர்ந்த காடுகள்

வெள்ளிப் பனிநீர் அட்டியல் அணிந்துகொண்டு/ மின்னிட்டாம் பூச்சிகளிடம் கதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் மலை முகடு

இருட்டின் ஆச்சரியங்களை/ சப்தமின்றி எழுதிக்கொண்டிருக்கும்/ யாரோ கொளுத்திவைத்துச் சென்ற/ அயனி மூட்டுக் கிளிவிளக்கு..

மலைசார்ந்த பகுதியின் அற்புதமான காட்சிகளை நம் கண்முன்னே விரிக்கும் இக்கவிதையைக் கடைசி இரண்டு வரிகளில் ஒரு காதல் கவிதையாக்க முயன்றிருக்கிறார். இதிலுள்ள ‘அயனிமூட்டுக் கிளிவிளக்கு’ என்னும் சொற்பிரயோகம் அப்பகுதியில் உள்ள நாட்டார் வழிபாட்டுமுறையைக் குறிக்கிறது. மலைக்காணிச் சமூகத்தினர் அயனி என்னும் மரத்தைத் தெய்வமாகப் போற்றி வழிபட்டுவருகிறார்கள். அம்மரத்தடியில் காற்றில் அணையா வண்ணம் ஏற்றிவைக்கப்பட்டிருக்கும் கிளிவிளக்கின் சுடரொளி ராஜ்குமாரின் அகவெளிக்குச் சென்று ஆச்சரியமான வரிகளாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இத்தொகுப்பின் பின்னால் இதில் கையாளப்பட்டிருக்கும் வழக்குச் சொற்களுக்கான பொருள் தரப்பட்டிருக்கிறது. இவரது முந்தைய தொகுப்பிலும் இவ்வகையான வழக்குச் சொற்களின் பயன்பாடு பரவலாக இருந்தாலும் பொருள் பட்டியல் தொகுக்கப்படவில்லை. அக்குறையை இத்தொகுப்பில் களைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது. ஆனால் ‘அயனிமூட்டுக் கிளிவிளக்கு’ என்னும் சொல்லுக்குப் பொருள் தரப்படவில்லை. இது கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. மேலும் இத்தொகுப்பின் அட்டை வடிவமைப்பில் நிறக்குறியீடு ஏற்புடையதாக இருந்தாலும் ஓவியம் மிக வெளிப்படையாக இருக்கிறது.

அட்டகாசமான காதலும் மடத்தனமான புணர்ச்சியும் வியாபித்திருந்தாலும் பிரத்யேகமான வழக்குச் சொற்களால் மலைக்காணி, பனங்காடு என்னுமிரு தொல்குடிகளின் வாழ்வியலையும் நம்பிக்கைகளையும் பகிர்வதால் இத்தொகுப்பு மிக முக்கியமான சமகால ஆவணமாகிறது.

நன்றி : காலச்சுவடு

குருகுகள் இயம்புகின்றன.

2010-11-30T19:07:00.006+04:00

மைனா திரைப்படம் ஒரு பார்வை

சொற்களால் ஆனாது இவ்வுலகம். இங்குள்ள வரலாறும் பண்பாடும் நீதங்களும் அநீதங்களும் சொற்களால் கட்டமைக்கப்பட்டவை. சொல்லுக்குள் அடங்காதவை எதுவுமில்லை, அதன் விளைவுகள் தவிர.

சொற்களை வெறுப்பவராக இறுக்கமான முகபாவம்கொண்ட கிளைச் சிறையின் கண்காணிப்பாளரான பாஸ்கரின் வீட்டில் தொடங்குகிறது மைனாவின் முதல் காட்சி. சொல்லே உருவான அவரது மனைவியின் - அவளுடைய கூட்டுக்குடும்ப உறுப்பினர்களுடனான - தொலைப்பேசிப் பேச்சு அதன் முதல் உரையாடல்.

அடுத்த காட்சியில் சொற்களால் பீடிக்கப்பட்டு அதிலிருந்து மீளமுடியாத சுருளி கிளைச் சிறைக் கைதியாக அறிமுகமாகிறான். வெளியே சிறுவர்களின் விளையாட்டிலிருந்து தப்பிவந்த பந்துடன் சுவரில் எழுத்தாக இருக்கும் அரூபமான தன் மைனாவுடன் விளையாடி மகிழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

இந்த மைனா, சுருளி ‘மாகாராஜன்’, சிறைக் கண்காணிப்பாளர் பாஸ்கர் இம்மூவரும் கதையின் முக்கியமான மாந்தர்கள். இக்கதையின் மையச் சரடுபோல் சிறைக் காவல்அதிகாரியின் பாத்திரமான ராமையா பலம் சேர்க்கிறார்.

தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் தொடங்கி அதற்கு அடுத்த நாள் முடியும் சவலான இக்கதையை மிகத் துல்லியமான திரைக்கதையின் மூலம் சுவாரஷ்யமாகச் சொல்லியிருக்கிறார் பிரபு சாலமன். இந்த மூன்று நாளுக்குள் ஒரு நூற்றாண்டுக் காதலும் துரோகமும் நெகிழ்வும் வன்மமும் ஒரு பெரும்மழைபோல் பெய்து ஓய்கின்றன.

கிளைச் சிறையில் அரூப மைனாவோடு விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் சுருளியின் சொல்லிலிருந்து அவிழ்கிறது அவனது பால்யச் சித்திரம். இந்தச் சட்டம் முற்றிலும் புதிய சூழலுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் சுகுமார் அபாரமான உழைப்பால் அற்புதமான காட்சியை நம் முன்னே நிகழ்த்துகிறார். சுருளி, நிரதரவான மைனாவுக்கும் அவளுடைய அம்மாவான குருவம்மாளுக்கும் ஓர் எளிய வாழ்வை ஏற்படுத்தித் தருகிறான். குருவம்மாளின் அதீதமான சொற்களால் மைனாவுக்கு எல்லாமும் தாந்தான் என்று உணர்கிறான். வாலைக் குமரியான மைனாமீது காதல் கொள்கிறான். அவிழ்ந்து பெண்ணான மைனாவின் உதட்டுச் சுழிப்பில், ஓரப் பார்வையில், பருக்கள் தங்கிய கன்னக் கதுப்பில், கோடேறிடாத வெள்ளை விழிகளில் உன்மத்தம் கொள்கிறான். சுற்றத்தோர் விதந்தோம்பும் அழகியான மைனாவின் எதிர்கால வாழ்வு குறித்து சிரத்தைகொள்ளும் குருவம்மாள் சுருளியை நிராகரிக்கிறாள். புறக்கணிப்பில் தன்னிலை மறந்து சந்நதம்கொண்டு குருவம்மாள்மீது பாய்கிறான். கொலை முயற்சி வழக்குப் பதிவாகிச் சிறைச்சாலையில் கிடக்கிறான்.

மற்றோர் பாதி, அடுத்த நாள் தீபவாளிக்காக ரோட்டரி விழாவிற்குத் தயாராகிக்கொண்டிருக்கும் கிளைச் சிறை. பாஸ்கர் உள்ளே நுழையும்போது இன்கேலர் உபயோகிக்கும் காவலர், விழாவிற்குக் குந்தைகளை அழைத்து வந்திருக்கும் மற்றோரு காவலர், ஓய்வுபெறவிருக்கும் இன்னொருவர் என சிறைச் சாலையின் வேறொரு முகம் யதார்த்தமாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதில்தான் ராமையாவும் அறிமுகமாகிறார். விழாவின் சிறப்பு விருந்தினரின் உரையிலிருந்து சொற்களாலான ஒரு வாக்கியம் - ‘எல்லோரும் சுழ்நிலைக் கைதிகள்தாம்’ - அந்தச் சட்டகங்களில் ஊடே மிதந்து செல்கிறது. அதற்கு முந்தைய காட்சியில் தன் மனைவியிடமிருந்து வரும் தொலைபேசி அழைப்புக்கு விழா நிகழ்ச்சியிலிருந்தவாறே பாஸ்கர், தான் இன்னும் அரைமணி நேரத்தில் வந்துவிடுவதாகத் தாழ்ந்த குரலில் சொல்கிறார்.

நீதிமன்றக் காவலிலிருந்து தீபாவளிக்கு மறுநாள் விடுதலையாகும் சந்தோசத்திலிருக்கும் சுருளி, மைனாவிற்குத் தீபாவளி அன்றே திருமணப் பெண்ணழைப்பு நடைபெறவிருக்கிறது என்பதைத் தன் நலம் விரும்பும் சிறுவன் மூலம் அறிகிறான். அதனால் ரோட்டரி விழாவிலே தப்பிவிடுகிறான். விசாரணைக் கைதியொருவன் தப்பிச் செல்வதிலிருந்து அடுத்த அடுத்த நிகழ்ச்சிகள் சுவாரஷ்யமாக நகர்கின்றன. உயரதிகாரியிடம் சிறப்பு அனுமதி பெற்றுத் தீபாவளி விடுமுறைக்குள் அவனைக் கைது செய்துவிடும் முஸ்தீபுகளோடு கிளம்புகிறார்கள் பாஸ்கரும் ராமையாவும்.

தேனி மாவட்டம் குறங்கணி வட்டத்திற்குட்பட்ட செவங்குடி, ஜீப்போக்குவரத்து தவிர முற்றிலும் தொடர்பற்ற மலைக் கிராமம். இத்தேடும் பயணத்தின் சூழல், திரைக்கதையின் முக்கியமான அங்கமாகி சுவரஷ்யமான பயணத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

சுருளியைக் கைதுசெய்து அழைத்துவரும்போது அவன் தன்னுடன் மைனாவையும் அழைத்து வருகிறான். திரும்பும் அந்த ஜீப் பயணத்தில் அவர்கள், தங்கள் எதிர்கால வாழ்வு குறித்துப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். மைனா தனக்கு ஆப்பம் சமைக்கத் தெரியுமென்கிறாள். ஆப்பம் விற்று மாதம் எவ்வளவு சம்பாதிக்க முடியும் என கணக்குப் போடுகிறார்கள். காதல் பருவம் கனவுகளால் ஜீவிக்கும் பருவமல்லவா? அவர்கள் தங்கள் எளிய வாழ்வு பற்றி சிறிய கனவு காண்கிறார்கள். அதில் ஆப்பக் கடை திறக்கிறார்கள். வீடு கட்டுகிறார்கள். மனம் மாறி வரும் குவமம்மாளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். நிதர்சனம் ராமையாவிடமிருந்து நகைச்சுவையாக வெளிப்படுகிறது.

அதிகம் சொற்களைப் பிரயோகிக்காமல் இறுக்கமாக இருக்கும் பாஸ்கர் மூணாறு உணவகத்தில் உதிர்க்கும் சொற்கள், சுருளி-மைனாவின் வாழ்வு குறித்த நம்பிக்கைகளை தகர்க்கிறது. அதன் ஊடே பயணிக்கும் பார்வையாளனும் கலவரமடைகிறான். தலை தீபாவளி கொண்டாட முடியாததாலும் தன் மனைவியிடமிருந்து/மனைவி வீட்டிலிருந்தும் வரும் அழைப்புகளாலும் அடையும் மன உளைச்சலாலும் ஒரு இன்பச் சுற்றுலா பயணம்போல் சுருளியும் மைனாவும் இதைக் கொண்டாடி வருவதை ஏற்கமுடியாமல் தெறிக்கின்றன சொற்கள். இதேபோல் குழந்தைகள் இல்லாத ராமையாவுக்கும் தன் மனைவி செந்தாமரையுடன் கொண்டாட முடியாத வருத்தம்.

அதுவரை பசுமையாக இருந்த சட்டகங்களில் கருமை சூழ்கிறது. ஏதோ அசாதாரணம் நிகழப்போவதாக காட்சிகள் விரைகின்றன. சுருளியும் மைனாவும் தப்பிக்கிறார்கள். பாஸ்கர் ஆவேசமடைகிறார். ராமையா ஒரு சூழ்ச்சி பின்னுகிறார்.

நால்வரும் திரும்பும் பேருந்து விபத்துக்குள்ளாகிறது. இப்படத்தின் ஒரு இறுதிக் காட்சிபோல் பார்வையாளனை பீடிக்கச்செய்யும் இந்த விபத்துக் காட்சியில் சுருளி, பாஸ்கரையும் ராமையாவையும் மீட்கிறான். எல்லோரும் நெகிழ்வுகொள்கிறார்கள். மீண்டும் கனவு துளிர்க்கிறது. யுகபாரதியின் சந்தோசமான பாடல் விரிகிறது.

அதன் பிறகான ஒவ்வொரு காட்சியும் சிறிய பதற்றத்துடனே நகர்கின்றன. சுருளி சிறைக்குச் செல்கிறான். அவன் நாளை விடுதலையாகிவிடுவான், கனவுகள் நிஜமாகிக்கொண்டிருப்பதாக மைனா காத்திருக்கிறாள். சிறு தொடுதலில் உடைந்துவிடக்கூடிய ஒரு நீர்க்குமிழ் சுற்றிகொண்டிருக்கிறது.

இப்படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் சுருளியை நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைப்பதற்காக அவனோடு பாஸ்கரும் ராமையாவும் ஆட்டோவில் வரும்போது ரயில்வே கிரஸிங் அருகே ஒரு பெண்பிண்ம் கிடப்பதாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முதியவர் கூறுகிறார். பாஸ்கருக்கு, சண்டையிட்டுச் சென்ற மனைவி நினைவுக்கு வருகிறாள். சென்று பார்க்கும் ராமையா அதிர்ந்து, ’பாஸ்கர் சார்’ என்றழைக்கிறார். சுருளி, பாஸ்கர் இருவரும் ஓடி வருகிறார்கள். பார்வையாளர்கள் மிகுந்த வலியில் ஆழ்ந்து திரும்புகிறார்கள். இதற்குப் பிறகும் தொடரும் காட்சிகள் வலிந்த புனைவு.

இப்படத்தில் பாஸ்கரின் மைத்துனராக அறிமுகமாகியிருக்கும் கலை இயக்குனர் வைரபாலன், அவர் மனைவியிடம் “ இந்தச் சேலல கொஞ்சம் எடுப்பாதாண்டி இருக்கே” எனச் சொல்லும்போது நிகழும் காதல், இக்கதையின் மையப் பாத்திரங்களான சுருளி-மைனாவிடம் நிகழவில்லை. எதிர்பார்ப்புகளோடு விரியும் சுருளியின் பால்யக் காட்சிகள் ஏமாற்றமளிக்கின்றன. இது போன்ற சில குறைகள் இருந்தாலும் நுட்பமான கதைப்பின்னலுடைய பிரபு சாலமனின் இந்த மைனா சமீபத்தியத் தமிழ்த் திரையில் நிகழ்ந்த முக்கியமான முயற்சி.

-ñ‡°F¬ó

நீர்க்குட்டையாகி...........

2010-10-27T22:08:00.006+04:00

நீர்க்குட்டையாகி
உன் நிலவொளியில் மயங்கிக் கிடக்கிறேன்

பறித்து வைத்திருந்த
என் நட்சத்திரங்களுள் ஒன்றை
உள்ளங்கையில் ஏந்தி
களிப்புடன் இருக்கிறாய்

நம் சந்திப்புக்காகக்
காத்திருந்த ஜீவ நதி
இருளையும் வெளிச்சத்தையும் கடந்து
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது

காட்சிகள் மிகத் துல்லியமாகிவிட்டன

2010-10-09T13:11:00.010+04:00

காட்சிகள்
எத்தனை துல்லியமாகிவிட்டன
பல்லாயிரம் வண்ணங்களுடையதாய்
மிகத் தெளிவாகிவிட்டன
நிகழ்விலிருந்து விலகிச் சென்றுவிட்ட மலர்களும்
அதன் இயல்பான அழகோடு மணம் வீசுகின்றன
சூரியன் எழுந்து வரும் காலையையும் தாண்டித்
துழவி முயங்குகிறது பிரக்ஞை

சரி.., இந்தச் சட்டகங்களுக்குள்
வெண்பனி சூழ்ந்த முதல் சித்திரம் எது?

என் பூந்தோட்ட மேகங்கள்

2010-09-06T15:13:00.011+04:00

இந்த எளிய வாழ்வைக் கடக்க
எத்தனை சிக்கலான
பணியை மேற்கொண்டிருந்தேன்

இப்போது எல்லாவற்றையும் உதறிவிட்டேன்
உறவுகளின் மெல்லிழைகளை உடைக்கும்
ஆழ் கனவை விலக்கி எறிவது போல்

இப்போது இவ்வுலகின் எந்த மூலைக்கும் பயணமாகலாம்
ஒரு மெல்லிய சருகைப் போல் மலையின் மீதேறி
நதியில் வீழ்ந்து
சமுத்திரத்தின் அலைகளைத் துரத்தி விளையாடலாம்

வெகுநாளைய சிக்கலுக்குப் பிறகு
இப்போது எனக்குப் பிடித்த பணியான
பூந்தோட்டத்தின் பராமரிப்பாளனாகிவிட்டேன்

பராமரிப்பாளனுக்குண்டான
உங்கள் தேய்வழக்கை விலக்கிவிடுங்கள்

இத் தோட்டத்திலுள்ள எல்லாச் செடிகளோடும்
நெருக்கமான பரிச்சயம் உண்டு

அவற்றின் மொட்டுகளை தாய்மைகொண்டு பேணுகிறேன்

பூக்கள் அத்தனையோடும் என் குழந்தமைமொழியில்
சிரித்து மகிழ்கிறேன்

தளிர்விடும் ரோஜா தளிரின் பச்சையம் கண்டு
புளகாங்கிதமடைகிறேன்

சமீபத்தில் தூவிய கேந்திப்பூ விதைகளைப் பாருங்களேன்
பூமியைத் துளைத்து முன்னேறி
என்னோடு ஸம்பாசிக்க முயல்கிறது

நெகிழ்வில் திளைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

என் பூந்தோட்ட மேகங்களோ
எங்கோ நீர்நிலையிலிருந்து
மழையை எடுத்துவந்து
இக்கணத்தை மேலும் உன்னதமாக்குதிறது

சாபம் நீங்கிய அஃறிணை

2010-09-02T09:26:00.004+04:00

நூற்றாண்டுச் சாபம் நீங்கிய
அஃறிணையின் புலன்கள் மீண்டு
பதட்டம்கொள்கின்றன
அவை
கேக்கக்கூடாத இசையைக்
கேட்டு ரசிக்கின்றன
பார்க்கக்கூடாத காட்சியைப்
பார்த்துப் பரவசமடைகின்றன
நுகரக்கூடாத வாசனையின் தடம் பற்றி
முன்னேறிச் செல்கின்றன
புசிக்கக்கூடாத உணவைப் புசித்து
எழும் தேக்கநிலையின் பரிதவிப்பில்
பருகக்கூடாத செந்நதியில் வீழ்ந்து
உன் சமுத்திரவெளியின்
முகடுகளைத் துழவியலைகின்றன.

காலச்சுவடு

2010-08-31T08:50:00.007+04:00

எந்தப் புள்ளியைப் பற்றியும்
சுழலவில்லை
சுழற்றுவதற்கான
கூர்மைகொண்ட முனையில்லை
காத்திரம் மிகுந்த சரித்திரமில்லை
கசப்புநதி பாயும் நிலங்களில்லை
மிதமான ஒளி பெய்யும்
இதமான இரவுகளிலும்
கோப்பைகளின்றி
பரிமாறிக்கொள்ள எதுவுமில்லை
காற்றிலேறி எவரையும் சாட
எத்தனிப்பில்லை
ஆகாயம் பூமி
அந்த அடிவானப் பளபளப்பு
கடல் விண்மேகம்
ஒரு காலையின் பரிசுத்தம்
சிறுதூறல் நீர்நிலை
பெரிய மலையின் ஸ்திரமான மெளனம்
ஒரு கூழாங்கல்லின் நேர்த்தி
மிகச் சிறிய அஃறிணைகளின் வாழ்வியல் நம்பிக்கைகள்
எதுவுமே இல்லை
கடந்துகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைச் சொல்லச் சொல்லி கேட்குமென்றுதான்
என் நண்பர்களே.

படித்துறை - மார்கழி 2004

2010-07-09T21:26:00.004+04:00

தன்மை அல்லது திரைகளுக்குள் ஒரு நகரம்

கண்ணாடிகள் செயலிழந்து
தவறுகின்றன
முகம் மாற்றும்
கலை நுட்பம்
என் கட்புலன்கள் அறியாதது.

நடிகர்கள் தீர்மானிக்கும்
நகரத்து ஆடைகளுக்குள்
ஒளிந்து கொண்ட பின்னரும்
ஒட்டிக் கொள்கிறது
ஓர் ஒவ்வாமை.
கட்புலனுக்கு
அகப்படாமல் தொற்றிக் கொள்ளும்
காக்கை எச்சம் போல்.

சாதாரணமாய்த் தொடங்கும்
அல்லது
முடியும் பேச்சுகளில்
எஞ்சி விடுகிறது
இந்த நகரத்துக்கு
ஒவ்வாத ஒரு சொல்.

பின் அவை
என் விற்பனைப் பொருட்கள் மேல்
ஏறிக் கொண்டு
என் வீட்டுக்காரனிடம்
கடன் சொல்லுகிறது

யாரோ வித்தியாசமாய்
தருவித்துவிட்டுப் போன
அரைக்கோப்பை தேநீரே
நுகர்வின் சூட்சுமம் கருதி
நகர் முழுவதும்
பரவி விட்டதைப் போல்
படர்ந்து விடுகிறது
இந்த ஒவ்வாமைகள்

காலத்தால் அழியும்
கானங்கள் இறைந்த
நகரின் அகன்ற வீதிகளில்
எங்கோ ஒடுங்குகிறேன்

உடனடியாக
அணிய வேண்டும்
உளம் முழுவதுக்குமான
ஓர் ஆடையை
அல்லது விலக்க வேண்டும்
இந்நகர் முழுவதுக்குமான
பெரிய ஒரு திரையை

சுழன்று கொண்டேயிருக்கும் சக்கரங்கள் ; ஜெயந்தன்

2010-06-27T10:01:00.011+04:00

சமீபத்தில் நான் வாசித்த ஜெயமோகனின் அனல்காற்று, உரையாடல்கள் மிகுந்த ஒரு நாவலாகும். அந்நாவல் ஒரு திரைப்படத்திற்காக எழுதப்பட்ட திரைக்கதை வடிவம் என ஜெயமோகன் குறிப்பிடுகிறார். தவிரவும் பாலுமகேந்திரா போன்ற தனித்த உளவியல் சிக்கலை முன் வைக்கும் இயக்குனருக்காக எழுதப்பட்டது என்கிற வகையில் அந்நாவல் சிறப்பானதுதான். ஆனால் நவீன கதையுலகு, உரையாடல்கள் மலிந்த, சூழல் விவரணைகள் மிக்கதாக இருக்கிறது. என்னை மிகவும் வசீகரித்த ஜே பி சாணக்யாவையும், நண்பர் திருச்செந்தாழையையும் உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

முந்தைய தலைமுறைப் படைப்பாளிகளின் தொனி வேறுவிதமான நேரடித்தன்மை கொண்டதாக இருந்திருக்கிறது. குறிப்பாக கிரா ஐயாவின் எழுத்து, ஊர் மடத்தில் ரெட்டினக்கால் போட்டுக் கிடக்கும் பரிச்சியமான கிராமத்தின் மனிதரின் பேச்சைப்போல் நெருக்கம் கொண்டது. அவருடைய நண்பரான கு அழகிரிசாமியும் பிடித்தமான குழந்தை மொழிக்காரர். தோப்பில் முகம்மது மீரானும் கிராவின் வழியிலே சிறந்த கதை சொல்லியாக உணர்கிறேன். மிகவும் குறைவாக எழுதிக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு நெருக்கமான சுயம்புலிங்கம். பிலேமிக் குட்டி வழியாக நெய்தல் நிலைத்தைப் பதிவு செய்த வண்ணநிலவன். ஞாபக்கிணறுகளின் படிக்கட்டுகளில் கூடுகட்டும் சிட்டுக்குருவி மொழிக்காரர் வண்ணதாசன். அலட்டலில்லாத் கதை சொல்லி பாவண்ணன். இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

என்னளவில் இன்றைய நவீனக் கதையுலகின் சூழல் நம்முடைய இயல்பான வாழ்வியலிலிருந்து விலகியிருப்பதாக உணர்கிறேன். ஆனால், நம் முந்தைய தலைமுறை எழுத்துக்காரர்களில் பெரும்பாலோர், நாம் உழன்றுகொண்டிருக்கும் இந்த லெளகீக வாழ்க்கையைத்தான் தம் எழுத்துக்களில் உணர்ச்சிகரமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஜெயந்தனின் ”இந்தச் சக்கரங்கள்” அவ்வகையானது.

”அது ஒரு பெரிய சாவு. இறந்து போன காளியப்பக்கவுண்டருக்கு வயது 72”(துக்கம்). ”அத்தா, என் மோதிரம் காணாமப் போச்சு” (பாஷை) என ஜெயந்தனின் கதைகள் முதல் சொல்லிலே தொடங்கிவிடுவது சிறந்த வாசக அனுபவம். அவருடைய கதைகள், சொற்ச் சிக்கனத்துடன் இருப்பதுடன் எந்தப் புள்ளியும் கதையிலிருந்து வேறுபட்டிருக்காமல் கதையின் ஊடே பயணிக்கிறது. ”இந்தச் சக்கரங்கள்” உரையாடல்கள் மிகுந்த எளிய வாசக அணுகுமுறையுடைய குறு நாவல். எனக்கு மிகவும் பிடித்த பிரபலமான ”பாஷை”யும் உரையாடல்களானது. அந்தச் சிறுகதை சிறந்த காட்சி வடிவம் மிக்கது. இக்தையை காட்சிப்படுத்த பாலுமகேந்திரா அதிக சிரமப்படிருக்கமாட்டார் என்றே எண்ணுகிறேன்.

ஜெயந்தன் தொடர்ந்து வெகுஜன இதழ்களில் இயங்கிய வந்ததாக அறிகிறேன். அவருடைய எழுத்தும் வெகுஜன தொனி கொண்டதாக இருப்பதால் இவர் எழுத்துக்களை அணுகுவதில் வாசகர்களுக்கு ஆரம்ப நிலைத் தடையேதும் இல்லை.

இந்தச் சக்கரங்களில், கனவில் லயித்துக் கிடக்கும் பெண்னாக கிருஷ்ணவேணி அறிமுகமாகிறாள். கிருஷ்ணவேணியின் பருவம் கனவுகளை சாப்பிட்டுக் கொண்டே ஜீவிக்கிற பிராயம். ஆனால் அவர்களுடைய வீட்டை வறுமை பீடித்திருக்கிறது. அவர்கள் பெற்றோர்களோ பரஸ்பர புரிதலின்றி எப்போதும் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இச் சூழலிலிருந்து அவளை மீட்டுச் செல்ல ஒரு ராஜகுமாரன் வருவான் என அவள் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கிறாள்.

இந்நாவலில் முக்கியமான காட்சியாக இதைச் சொல்லலாம், கிருஷ்ணவேணி கிணற்றடியில் குளித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய கனவில் நிழலாடும் அப் பேரழகன் அவளை ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவள் எதிர்பாராத கணத்தில் அவளை அணைத்துக் கொள்கிறான். இந்த இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் படைக்கப்பட்டவர்கள் என ஊரே மெச்சுகிறது. இவ்வேளையில் அவளுடைய பெற்றோர்கள் வாக்குவாதத்தில் அவள் அம்மாவிடமிருந்து தெறிக்கும் ஒரு சொற்றொடரால் இவளது கனவு உடைந்து சிதறுகிறது “ இன்னம் நான் போயி ’அப்படி’ சம்பாதிச்சாதான் அப்புறம் நீ எதுக்கு”.

கனவுகளும் நம்பிக்கைகளும் எவ்வளவு நிதர்சனத்திலிருந்து விலகி இருந்தாலும் அவைகள் தரும் மயக்கம் நம்மை அந்த கணத்தில் சந்தோசப்படுத்துகிறது இல்லையா?

கிருஷ்ணவேணிக்கு திருமணம் ஏற்பாடாகிறது. மாப்பிள்ளைகள் பார்த்து விட்டுச் செல்கிறார்கள். அவளுடைய கனவில் நிழலாடும் அப் பேரழகன் அவளைக் கொள்ள வரவில்லை. அவள் விரும்பாத தோற்றம் கொண்ட மாப்பிள்ளைகளால்கூட வறுமையின் காரணமாக அவள் நிராகரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் தளர்வடைகிறாள். இறுதியாக ஜெயராமன் வருகிறான். அவன் மண்டிக் கடை கணக்குப் பிள்ளை. திருமணம் நடக்கிறது. அவள் நினைத்தற்கு மாறாக ஒரு கூட்டுக் குடும்பத்துக்குள் நுழைகிறாள். ஆனாலும் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை. ’மாப்பிள்ளை லட்சாதிபதியாக இருப்பான் அப்படி இல்லை என்றாலும் இவளைக் கட்டிய பிறகு லட்சாதிபதியாகி விடுவான்’ என்கிற வடகரை ஜோசியனின் வாக்கு அவளுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

சக்கரம் சுழல்கிறது. அவள் நினைத்தபடியே கூட்டுக்குடும்பம் சிதறுகிறது. ஊருக்கு வெளியே அவள் ஜாதகத்திற்கு உகந்த வீட்டில் மற்படியும் தொடங்குகிறார்கள். அவன் மண்டிக்குப் போகிறான். இவள் அரிசி வியாபாரம் செய்கிறாள். ஒரு வருடம் கழித்து ஒரு மாடு வாங்குகிறாள். ஒரு மாடு இரண்டாகிறது. இரண்டு மூன்றாகிறது. அவள் நிலை கொள்ளாது சந்தோசத்தில் திளைக்கிறாள். அவளுடைய கனவு எட்டி விடும் தூரத்தில்தான் என நிறைவு கொள்கிற சமயத்தில் அவள் கணவனை டி பி நோய் தாக்குகிறது. மூன்று மாடு ஒன்றாகிறது. அரிசி வியாபாரம் நின்றுவிடுகிறது.

அவளுக்கு நான்கு குழந்தைகள். மூத்த பெண் இவளுடைய லக்கனத்திலே ருதுவாகிறாள். ஜோசியன் வருகிறான். அவளும் அவள் அம்மாவைப் போல் கனவு காண்கிறாள். ஒரு மாடு இரண்டாகிறது. மூத்த பையன் வேலைக்குப் போகிறான். இளையவளும் ருதுவாகிறாள். மூத்தவளுக்குத் திருமணம் நடக்கிறது. மருமகன் வந்த யோகம் இரண்டுமாடுகள் இருபது மாடுகளாகப் போகிறது என நம்புகிறாள். அவளையும் டி பி தாக்குகிறது. இரண்டு மாடுகளும் இல்லாமல் போகின்றன. சக்கரங்கள் சுழல்கின்றன.

இது ஒரு குடும்ப நாவல். மேலோட்டமாக பார்க்கும்போது ஒரு சோக நாடகம் போல் தெரியும் இந்த ஆக்கத்தை தன்னுடைய நடையால் பரிகாசம் கலந்து சுவாரஷ்யமான நாவலாக்கியிருக்கிறார் ஜெயந்தன்.

லெளகீக வாழ்க்கையில் உள்ள சவால்களை சிறிய சொற்றோடரில் பதிவு செய்துவிடுகிறார், ”எந்த மூலையிலிருந்து எந்த மாயக்கை வந்து இருக்கிற காசைப் பிடுங்கும் என்று சொல்ல முடியவில்லை. குடும்பம் என்பது அட்சய பாத்திரத்திற்கு எதிர்ப்பதமாக இருந்தது. அட்சய பாத்திரத்தில் அள்ள அள்ளக் குறைவதே இல்லை. குடும்பத்தில் போடப்போட நிறைவதே இல்லை”

''தங்கள் வறுமையை ஏதோ ஒரு பாவச் செயல்போல் பொத்திப் பொத்தி மறைப்பார்கள்” இக் காட்சியை நாம் எல்லோரும் கடந்து வந்திருப்போம். அல்லது அதில் உழன்றுகொண்டிருப்போம்.

'அவளது அந்தக் கனவுகளும் நம்பிக்கைகளுமோ ஓர் உடலை அண்டி, அதை உண்டு முடித்ததும் வேறோர் உடலைத் தேடிப் போய்விடும் நோய்க் கிருமிகளைப் போல, தாயைக் கபளீகரம் செய்துவிட்ட திருப்தியில் இப்போது மகளை அண்டியிருந்தன” இப்படியாக இந்நாவல் முடிவில்லாமல் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது.

தலைப்பிடாதது

2010-06-16T18:07:00.005+04:00

நிலை கொண்ட நீர்
நெடு மரம்
அடர்ந்த புதர்
காற்றுக் கடல்
கடலின் ஆழம்
மிதக்கும் பறவை

ஒரு சிறு சுழலில் சிக்கிச்
சிதைந்து கொண்டிருப்பது எப்படி?

பழக்கமான நகரச் சாலையில்.............

2010-06-08T19:17:00.007+04:00

பழக்கமான நகரச் சாலையில்
ஒரு நீர்க் குமிழ் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது

வெக்கை நிறைந்த
கசகசப்பான இப்பெருநகரச் சாலையில்
மெல்லிய அதன் வடிவு என்னை அச்சப்பட வைக்கிறது

எதோ சிறிய மனிதனின்/மனுசியின்
விசை கொண்ட அதன் எழிலான நடனம் என்னைப் பரவசப்படுத்துகிறது

எளிய வாழ்வை மேற்கொண்டிருக்கும்
மிக எளிய மக்களின் வாழ் வெளிக்குள்
பயணமாகும் அக் குமிழ்
கனவினைத் துளைத்து
எனிரவுகளில் உடைந்து கொண்டேயிருக்கிறது

என்னுடைய நாட்கள்

2010-03-09T10:35:00.006+04:00

(என்னுடைய நாட்கள் அவிழும் கீயூபீப் ராயல் சாலை. மொரிசீயஸ்)

அழகாகக் கடந்து கொண்டிருக்கின்றன
என்னுடைய நாட்கள்

எளிய உடற்பயிற்சி
உடலினை உறுதி செய்கிறேன்

காய்கறிகளை வேகவைத்து
சிறப்பான காலை உணவு

கண்ணாடியின் உதவியின்றி
முகம் காண்கிறேன்

சிரமமில்லாத பணியை மேற்கொள்கிறேன்

எல்லோருக்கும் சிறிய புன்னகையை அளிக்கிறேன்
ஒரு சொல் ஓராயிரம் மூச்சுக்கிணையானது என்ற
பழைய பள்ளிப் பாடலை மனதிற்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொள்கிறேன்

என்னுடைய இந்த எளிய நாளில்,

கொலை, கொள்ளை, குண்டுவெடிப்பு
ஒரு சிறிய வன்முறை கூட நிகழ்வதில்லை

காதல், ஏமாற்றம், தோல்வி, வெற்றி
ஒரு சிறிய மன உளைச்சல் கூட ஏற்படுவதில்லை

சின்னஞ்சிறிய பறவைகள்
பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன

ஒரு புறா உணவருந்துகிறது

மீன் குஞ்சுகள் ரொட்டித் துண்டை
கவ்விச் செல்கின்றன

மரங்களை காற்று தாலாட்டுகிறது

ஒரு நாய் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது

இயங்கிக் களைத்த வெயில்
நிழல்களில் இளைப்பாறுகிறது

வசீகரம் சூடிய ஒரு சூரியன் மறைகிறது

புதிய வண்ணம் கொண்டு ஒரு சூரியன் உதிக்கிறது

மேலும் என்னுடைய நாளுக்குள் வரும் நீங்கள்

முற்றிலும் ஆதரவற்று தளிர்விட்டிருக்கும்
சிறு செடிகளைக் காணலாம்

அவற்றில் நம்பிக்கையாய் மலர்ந்திருக்கும் எளிய பூக்களைக் கொய்து
உங்கள் நாளையும் அழகாக்கிக் கொள்ளலாம்

ரொம்ப சந்தோசமாக இருக்கிறது

2010-02-20T08:40:00.007+04:00

( நான் வசிக்கும் கியுபீப் (curepipe) நகரம் )

நடை வழியிலிருந்த
சிறிய பூவைக் கொய்கிறேன்
அது இந்தப் பற்றுதலுக்காகத்தான்
காத்திருந்தேன் என்கிறது

வரிசையாக மரங்கள் நின்றிருந்த
சாலையில் நடந்து கொண்டே
ஒழுகும் வெயிலைப் பருகுகிறேன்
அதுவும் அப்படியே உணர்ச்சிவசப்படுகிறது

கடந்த சென்ற சிறிய தென்றல்
தலைகோதிச் செல்கிறது

பறந்து கொண்டிருக்கும் வெள்ளை யானை
நீர் தெளித்து ஆசிர்வதிக்கின்றது

இனிமையான புதிய பறவையொன்று
உன் வருகைக்காகத்தான் காத்திருந்தேனென்று
பாடத் தொடங்குகிறது

முன் அறிமுகமில்லாத
இரு வெள்ளைப் புறாக்கள்
உன் கொடைக்காகத்தான்
பசியோடு இருப்பதாக
வருத்தம் தெரிவிக்கின்றன

அடர்ந்த மரமொன்று
நிழல் கொண்டு அணைக்கின்றது

இப் புல்வெளி, சிறு செடி,
அப் புதர், நீர்நிலை
இந்த நிலப்பரப்பே
எனக்கானதாக மயக்கம் தருகிறது

குதூகலம் கொண்டோடுகிறேன்

நெரிசலான சந்தையின்
குறுகிய வீதியிலிருக்கும்
எல்லா ஆடைகளும்
எனக்காகக் காத்திருக்கின்றன

அங்காடிகளின் கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள்ளிருக்கும்
ஆபரணங்கள் எல்லாம்
எனக்காக மினுமினுக்கின்றன

வண்ண வண்ணக் காகிதங்களில்
வீற்றிருக்கும் பண்டங்கள் எல்லாம்
என் சுவைக்காகத்தான் ஆவல் கொண்டிருக்கின்றன

என்னாயிற்று
எனதிந்த நாளுக்கு?

தாளாத சந்தோசத்தை
தாங்காமல்
என் சிறு மனது
எப்படி துடிக்கின்றது தெரியுமா?

புதிய ஆடையொன்றை அணிந்து
ரசம் பூசிய என் அறைக் கண்ணாடியை சந்திக்கிறேன்
இத்தனை அழகுடைய ஒருவனை இனி சந்திக்கப்போவதில்லை என்கிறது
நாணம் மிகுதியாக புன்னகை தெறிக்கிறது.

நண்பர்களின் காதலிகள்

2010-02-08T09:12:00.007+04:00

நண்பர்களுடைய காதல்
உண்மையாக இருந்திருக்கிறது
நண்பர்களின் காதலிகள்
அழகாக இருந்திருக்கிறார்கள்
அதிர்ந்து பேசாத அவர்களை
வசம் கொண்டதை நினைந்து
நண்பர்கள் பெருமை கொள்ளும்
மொட்டைமாடி சம்பாசனைப் பொழுதில்
மேகத்தில் மறைந்தகிடந்த நிலவொளி விலகி
முழுமையடைகிறது

உதிர்ந்த காதலைச் சொல்லும்
திரைப்படங்களை சிலாகிக்கிறார்கள்
அவர்களின் அக் காதல் கதையின் திருப்பங்கள்
எதிர்பார்க்கக்கூடியதாகவும்
அதன் இறுதி
ஒரே மாதிரியாகவும் சோர்வடையச் செய்கிறது
பொய் கலந்த உண்மையாக இருக்கிறது
உண்மை கலந்த பொய்யாக இருக்கிறது
பொய்யும் உண்மையும் சரியானவிகிதத்திலும் இருக்கிறது
விலகிய வேளையில்
அப் பொய் உண்மையாகவும்
உண்மை பொய்யாகவும்
மயக்கம் தருகிறது

எங்கள் ஊருக்கு கடவுள் வந்திருந்தார்

2010-01-29T08:53:00.004+04:00

எதிர் வீட்டு கருப்பசாமி அண்ணன்
தன் குடும்ப அட்டையை
30 ருபாய்க்கு வாடகைக்கு விடுவதை
பார்த்துவிடுகிறார்

எங்கள் வீதியின் முடிவில் இருக்கும்
ஒரு நியாயவிலை அங்காடியில்
தராசு முள் சரிவதை
தன் நுட்பமான பார்வையால்
கண்டுபிடித்து விடுகிறார்

வட்டாச்சியர் அலுவலகம் அமைந்திருக்கிற
நகரின் முக்கியமான சந்திப்பில்
தேநீர் அருந்த நுழையுமவர்
பின்பக்கம் சில ஆயிரம் ரூபாய்க்கு
ஒரு அரசு அதிகாரி தன் கையெழுத்தை
விற்றுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு கோபமடைகிறார்

புகார் கொடுக்க காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றபோது
அங்கொரு ஏழைப் பெண்ணின் கற்புக்கு
நெடிய பேரம் நடந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து
அதிர்ச்சியடைகிறார்

நிதானமின்றித் துடிக்கும் தன் மனதை
ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள
சன்னதி தெருவிலிருக்கும் பெரிய கட்டிடத்திற்கு வருகிறார்
அங்கே எங்கள் மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வர் காட்சியளித்துக் கொண்டிருப்பதே
அந்த அதிகாரியின் கையெழுத்தை விற்ற காசில்தான்

விரக்தியடைந்து
தேர்ந்த மொழியால் எங்களைச் சபித்தவாறு
விரைந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தவர்
முக்கியமான சாலையைக் கடக்கும் போது
நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த எம் எல் ஏ கட்டிய பாலம் இடிந்து
சிகிச்சை பலனின்றி
எங்கள் அரசு பொது மருத்துவமனையில் மரணமடைகிறார்

ஒரு குழந்தையின் அழுகை

2010-01-26T11:10:00.002+04:00

ஒரு குழந்தை
பீறிட்டழுகிறது
ஆழமான காயம்
ஆறாத வலி

அக் குழந்தை
பீறிட்டழுகிறது
உணவோ
மருந்தோ
ஒரு குவளை நீராவது
கொடுக்க வேண்டும்தான்

கூட்டம் நடக்கிறது
ஆலோசனை நடத்துகிறார்கள்
அறிக்கை தயாரிக்கிறார்கள்
அக் குழந்தை
பீறிட்டழுகிறது

உணவு, மருந்து,
ஒரு குவளை நீரும் வேண்டாம்
ஓர் வெளி போதும்
நம் சட்டமன்றம் தீர்மானம்
நிறைவேற்றுகிறது
நாடாளுமன்றம்
கூடிக் களைகிறது
நாம் ஒரு கவிதை செய்கிறோம்
நம்முடைய தலைவர்கள்
கண்டனம் தெரிவிக்கிறார்கள்
அக் குழந்தை
வெடிகுண்டு குழிகளுக்குள்
பதுங்குகிறது

மலைச்சாமி மீணடும்...............

2010-01-23T08:42:00.005+04:00

மொழியின் செளந்தர்யத்தைப் பற்றி
இலக்கியத் தேடலில் இறங்கும் மலைச்சாமி
மாவோவின் எழுத்துக்களை வாசிக்கிறார்
சேவின் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்படுகிறார்

பகத்சிங்கின் புத்தகம் வாங்கும் அங்காடியில்
தொலைபேசி எண்ணை பரிமாறிக்கொள்கிறார்

அவர் வசிக்கும் நகரின் கிளையின் கீழ்
உறுப்பினராக சேர்க்கப்படுகிறார்

உலகத்தின் புரட்சி இலக்கியம் அத்தனையும் வாசிக்கிறார்
இன்னொரு புதிய விடுதலை வேண்டுமென உணர்த்தப்படுகிறார்
கட்டுரை எழுதுகிறார்
மேலும் மேலும் வாசிக்கிறார்
அறிக்கை தயாரிக்கிறார்
உள் அரங்குகளில் உரை வீச்சு நிகழ்த்துகிறார்

பணியிலிருந்து அடிக்கடி விடுப்பு எடுக்கிறார்
உறவுகளை மறக்கிறார்
உணவு உண்ணக் கூட நேரமில்லாமல்
வந்து கொண்டிருக்கும் புரட்சிக்காக
ஆயுத்தமாகிறார்

புதிய பெயரிட்ட
காவல் துறையின் தேடுதல் நடவடிக்கையின் போது
தலைமறைவாகிறார்

என் இரவும் அந்தப் பகலும்

2010-01-13T09:04:00.002+04:00

ஃப்ரஞ்ச்ரெனியுன் வழியாக
மடகாஸ்கர் செல்ல வேண்டிய
பயணத்திட்டத்தை மாற்றிக் கொண்டு
எழிலான எங்கள் சிறிய தீவிற்கு வர விருப்பம் தெரிவித்த
புதிய விருந்தாளியின் வருகையை
நேற்றுதான் ஊடகங்களின் வாயிலாக
அரசு அதிகாரிகள்
உறுதி செய்தனர்

புதிய விருந்தாளிக்காக
முக்கிய சாலைகளெல்லாம் மூடப்பட்டன

நிகழவிருந்த
பல தரப்பட்ட சந்திப்புகள்
ஒத்திப்போடப்பட்டன

இணைகள் இல்லாத
பூங்கா இருக்கைகளில்
மஞ்சள் பூக்கள்
மழையோடு சம்பாசித்துக் கொண்டிருந்தன

பிரிவின் துயர் படர்ந்தவர்களின்
குறுஞ்செய்திகளால்
எங்கள் ஸ்விட்சின் ஸ்டேசன்
குழப்பிக்கொண்டிருக்கிறது

இலகுவான சனிக்கிழமை என்பதால்
எனக்குக் கவலை இல்லை

அறைக்குத் திரும்பியதும்
ஒரு வீரமான தின்பண்டமும்
தேநீரும் தயாரித்துக் கொண்டேன்

அறையின் எல்லா வெளிகளையும் மூடிவிட்டேன்
ஒயின் விற்பனை துரிதமாக நடந்து கொண்டிருந்த அங்காடியிலிருந்து
வாங்கி வந்த மெழுகு தீபம் கொண்டு
நான் ஒரு இரவு செய்தேன்

இயக்கப்படாத ஒரு மெல்லிய இசை அறையை சுற்றிக்கொண்டிருக்க
பிடித்த பக்கங்களுக்குள்
சிறகு விரித்துப் பறக்கத் தொடங்கினேன்

என் நாளுக்குள் நுழைய முடியாத பகல்
வெளியே நிறமிழந்து உதிர்ந்து கொண்டிருந்தது

மலைச்சாமி வரிசை

2010-01-11T09:16:00.001+04:00

மலைச்சாமி கல்லூரியின் முதல் மாணவராகத் தேர்வாகி
தங்கப்பதக்கம் வெல்கிறார்

நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரியாக
கடமை புரிகிறார்

கறைபடியாத அரசியல்வாதியாக
சட்டமன்றம் சென்று வருகிறார்

கனிவான நிலப்பிரபுவாக
நாலைந்து படி சேர்த்து அளக்கிறார்

ரெளத்திரம் மிகுந்த தொழிலாளியாக
முதலாளித்துவத்தை எதிர்க்கிறார்

நம்முடைய மலைச்சாமி
மலைச்சாமியாக நடித்த
தன்னுடைய இருநூறாவது படத்தில்
மர்மமான முறையில்
கொலை செய்யப் படுகிறார்

கண்ணாடி பிம்பங்களின் இசை

2010-01-05T08:38:00.005+04:00

எனக்கொன்றுமில்லை

2010-01-01T13:16:00.003+04:00

விடுமுறை நாளில் பூங்காவிற்குச் செல்லும் மலர்ச்சியோடு வண்ண ஆடைகளில் எல்லோரும் பணிக்கு வந்திருந்தார்கள். விடை பெறும் போது நான் வியக்கும் அழகிகள் எல்லாம் பிரஞ்சு முறையில் இரு கன்னத்திலும் முத்தமிட்டு வாழ்த்திச் சென்றார்கள். பேருந்துக்குக் காத்திருக்கும் போது பணியாள நண்பன் ஒருவர் தன் மகனுக்கு பிட்சா வங்க மறந்து விட்டதாக புலம்பிக் கொண்டிருந்தார். சமையலுக்குக் காய்கறி வாங்கச் சென்ற வழக்கமான அங்காடியில் மிதமிஞ்சிய கூட்டத்தால் திரும்பி, பேரழகிகள் அலையும் அங்காடி வீதிக்குள் நுழைந்தேன். மலிவு விலையில் டி சாட் கூவிக் கூவி விற்கும் நெரிசலான சந்தில் எதிர் கொண்டவளின் சிறிய விழிகளில் ஒரு காலையின் ஒளியைக் கண்டு வசீகரிக்கப்பட்டேன். நகரின் பேரழகிகள் எல்லாம் ஒன்றாகக் கூடிய அவ்வீதியில் நிலை கொள்ளாது அலைந்த விழிகளை மீட்டெடுக்க பெரும் பாடுபட்டேன். ஒரு இந்திய டிவிடி அங்காடியில் 'பா' படம் வாங்கி வந்தேன். பெரிதும் எதிர்பார்த்து சுவாரஷ்யம் இல்லாத திரைக்கதையாலும், சரியில்லாத பதிவாலும் தூங்கிப் போய்விட்டேன். திடீரென்று வீட்டின் முன் டமார் என ஒரு சத்தம். தொடர்ந்து சத்தங்கள். நான் எப்போதும் கற்பனை செய்வது போல் விமானம் விழுந்து நொருங்கி விட்டதோ?. குறுஞ்சிகளால் செல்போன் சிணுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மணியைப் பார்த்தேன் 11.58. சத்தம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. 12.30க்கு இடது புறம் ஜன்னலிலிருந்து டப் என ஒரு சத்தம். அத்தோடு எல்லா சத்தமும் நின்று போனது. இன்பாக்ஸ் நிரம்பி விட்டதாக செல்போன் அறிவுறுத்தியது. அந்த முதல் சத்தமும், கடைசி சத்தமும் மீண்டும் ஒரு முறை மனதிற்குள் கேட்டது. எவற்றுக்கும் பதில் அளிக்கவில்லை.எனக்கொன்றுமில்லை. நாளை மற்றுமோர் நாளை.

மொரீசியசின் மக்கள் பாடல்

2009-12-29T09:01:00.005+04:00

கறும்பு வெட்ட வந்த
இந்தியக் கரங்கள்
அரசாள்கின்றன

கட்டிடங்களை நிறுவி
ஆட்சிக்குறிப்பின்
அத்தனை பக்கங்களிலும்
மொழியைத் தொலைத்து
'வணக்கம்' என்ற ஒற்றைச் சொல்லை
தலை முறைகளுக்கு கடத்திக் கொண்டிருக்கும்
தமிழர்களின் கரங்கள்
தாழ்ந்து விசுவாசம் புரிகின்றன

சிறுபான்மையாய் எஞ்சிய
சீனர்களின் கரங்கள்
அங்காடிகளை இயக்குகின்றன

தீவிரவாதியென வெறுத்தொதுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்
முகலாயர்கள் ஞானம்
கடல் கடந்த வர்த்தகத்தை வளர்த்தெடுக்கின்றது

ஓடைகளை சீர்செய்து
சாலைகளை செப்பனிட்டு
நிறுவனங்களில் ஏவல் பணி செய்து
களைத்த வேளைகளில்,
விசாரணைக் காலத்தில் மரணமடைந்த
புரட்சிப் பாடகன் கயாவின் வரிகளை
இயலாமையின் உந்துதலால்
கருப்பின உதடுகள்
இப்போதும் உச்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன

பேரின்ப பேச்சுக்காரன்

2009-12-28T08:56:00.008+04:00

கொசு பத்தி சுருளின் புகை நேராக மலைச்சாமியின் முகத்தில் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. மலைச்சாமியின் தூக்கம் கலைவதற்கு காரணம் அதுவாக இருக்காது. அதெல்லாம் அவனுக்குப் பழகிவிட்டது. ஜான் புதிதாக வாங்கியிருந்த உயர் ரக செண்ட்தான் அவனுடைய தூக்கத்தைக் கலைத்திருக்க வேண்டும். அந்த செண்ட்டை ஜானும், பாலவும் மாற்றி மாற்றி அடித்துக் கொண்டிருந்தால் மலைச்சாமி தூக்கம் கலைந்து விழித்துக்கொண்டான்.

"டேய்... மணி என்னடா?"

மலைச்சாமியின் எந்தக் கேள்விக்கும் அவர்களிடம் இருந்து பதில் வரப்போவதில்லை. இப்போதைக்கு அவர்களுடைய வாழ்வின் லட்சியம் 21-E தான். அதைப் பிடித்தாக வேண்டும். இது போல் குறுகிய லட்சியம் உடையவர்களிடம் பழக்கம் வைத்திருப்பது என்னுடைய தவறு என்று அடிக்கடி மலைச்சாமி தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொள்வான்.

அவர்கள் கிளம்பிச் சென்ற பிறகுதான் மலைச்சாமி பல் துலக்குவதற்காக வெளியே வந்தான். மலைச்சாமி இருக்கிற மொட்டை மாடியிலிருந்து பார்த்தால் ராஜ் பவன் காடும், அதில் மேயும் மான்களும் நன்றாக தெரியும். இந்த அறைக்கு வந்த புதிதில், ஒரு மான் தட்டுப்பட்டுவிட்டாலே எல்லோரையும் கூட்டி வந்து ஆச்சரியமாக காட்டிக் கொண்டிருப்பான். இப்போது அவன் வேலை பார்க்கும் விஜய நகர் தெருக்களில், தெரு நாய் போல சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மான்களைப் பார்த்துப் பார்த்து அவனுக்கு வெறுத்துப் போய்விட்டது. பல் துலக்கிக் கொண்டே வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எல்லா மான்களும், ராஜ் பவன் கோட்டைச் சுவர் ஓரத்தில் மக்கள் விதியை மீறி வீசியிருந்த குப்பையை தெரு நாய்களைப் போல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது.

பல்துலக்கி முடிந்ததும் மலைச்சாமி சட்டை மாட்டிக்கொண்டு டீ கடைக்குக் கிளம்பிப் போனான். அங்கே அவனுக்கொரு பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது..

''என்ன பாய் பேப்பர் வரலையா?''

''அதம்பா சொல்றங்கள்ளெ''

தினசரி பேப்பர் வராதது மற்றவர்களுக்கு எப்படியோ மலைச்சாமியைப் பொறுத்தவரை அது பெரிய அதிர்ச்சியான சம்பவம்தான். பேப்பர் படிக்க வேண்டும் இல்லையெனில் அவன் கைகள் நடுங்க ஆரம்பித்துவிடும். ஜான், சுண்டக்கஞ்சியை பவுடர் கலந்து கன்ட்ரோல் பேனலுக்குள் ஊரவைத்து பருகுவது போல். பாலா, சூப்பர் போட்டுவிட்டு ஹன்ஸ் ஒதுக்குவதுபோல். மலைச்சாமிக்கு பேப்பர் படிப்பது.

பேப்பர் மட்டுமில்லாது விகடன், குமுதம், கல்கண்டு, முத்தாரம், இந்தியா டுடே, புதிய பார்வை, உயிர்மை, காலச்சுவடு, கீலச்சுவடுன்னு ஒரு பத்திரிக்கையும் விடமாட்டான். தெருவில் யாராவது பிட் நோட்டீஸ் கொடுத்தாலும் வாங்கிப் படித்துவிடுவான்.

படிப்பதையெல்லாம் விட மலைச்சாமி மிகச்சிரமமான பணி ஒன்றை மேற்கொண்டிருந்தான். அப் பணி என்னவென்றால், அவன் படிக்கும் இந்த இதழ்களையெல்லாம் அவனுடைய அறை நண்பர்கள் படித்துவிடாமல் பார்த்து கொள்வதாகும்.

மலைச்சாமி எவ்வளவு கவனமாகச் செயல் பட்டாலும் ஜான் மட்டும் அதில் சிக்காமல் பல சமயம் போக்குகாட்டிவிடுவான். ஜானின் அலுவலகம் காந்திநகர் District libraryக்கு மிக அருகில் இருப்பதால் உணவு இடைவேளையின் போது அங்கே அவன் எல்லா இதழ்களையும் படித்துவிடுவான். பிறகு, மலைச்சாமி அவனிடம் எதாவது வாய் திறந்தாலே ''அடங்கு. நாங்களும் படிச்சிட்டோம்'' என்று மெட்ராஸ் பாஷையில் திட்டிவிடுவான்.

ஜானும் அசல் கரிக்காட்டுப் பயதான். ஆனால் அவனுக்கு பெசன்ட் நகர் வண்ணாந்துறை ஆள்களுடன் நல்ல பழக்கம் இருந்தது. இந்த சரளமான மெட்ராஸ் பாஷைக்கும் அதுதான் காரணம். ஜானை ''கவனிப்ப''தென்பது அவ்வளவு எளிதான விசயமில்லை என்பதை மலைச்சாமி அறிந்திருந்தான். ஆகையால்தான் மலைச்சாமியோடு வேலை பார்ப்பதற்காக ராயபுரத்தில் இருந்து வரும் நந்தாவிற்கு இப்போது கிங்ஸ்சிகரட் வாங்கி கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறான்.

பாலா அப்படியில்லை. மலைச்சாமி என்ன சொன்னாலும், எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்பான். ஆனால் என்ன, வண்டலூர் பூங்காவில் கரடி செத்துவிட்டது என்ற செய்திக்கும், பெனசீரைக் கொன்றுவிட்டார்கள் என்ற செய்திக்கும் பெரிய வித்தியாசம் கட்டிக்கொள்ளமாட்டான். அதைப் பற்றி மலைச்சாமிக்கென்ன, அவனுக்குப் பேசவேண்டும் அவ்வளவுதான்.

இடையில் ஒரு ஆறு மாதம் மலைச்சாமி அவனுடைய நண்பரின் அழைப்பின் பேரில் எலக்ட்ரானிக்ஸ் பயிற்சி வகுப்பு எடுப்பதற்காக திருநின்றவூர் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது தினமும் ட்ரேயினில் செல்லும் போது அறிமுகமான சில நண்பர்களின் பரிந்துரையில் சில மாற்று இதழ்களை வாசிக்க ஆரம்பித்து அதைப் பற்றி அறையில் பேசினான். பக்கத்து அறை நண்பர் முதற்கொண்டு எல்லோரும் கண்கள் விரியக் கேட்கவும். உற்சாகத்தில் மாவோ, சாரு மஜூந்தர், காஸ்ட்ரோ,சே, சாவோஸ், பகத்சிங் என்று படித்து தினமும் உரையாற்றத் தொடங்கினான். அது வெகு நாள் நீடிக்கவில்லை.

ஒரு நாள், திடீரென உத்வேகம் கொண்ட காவல் துறையினரின் வீர தீரச் செயல்களைப் பற்றிய செய்தி தினசரியில் வெளிவந்திருந்தது. அதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியுற்ற ஜான், ''இந்த குப்பல்லா(புத்தகங்களை) கடாய்சு இல்ல எட்த்த காலி பண்ணு'' என்று மலைசாமியிடம் கண்டிப்புடன் சொன்னான். அட்வான்ஸ் முதலிய காரணங்களை மனதிற் கொண்டு மலைச்சாமி ஜானின் கட்டளைக்குப் பணிந்தான். ஆனால் விடவில்லை கல்குதிரை, மண்குதிரை என்று மாற்றிக் கொண்டு, திட்டின் மீது ஒரு பாட்டில் வைத்து, மறைத்து, எடுத்து, ழான் பால் சார்தரின் இருத்தலிய கோட்பாடுகளை அவர்களுக்கு விளக்கத் துவங்கினான்.

இப்படிப்பட்ட மலைச்சாமி சில முக்கியமான பண்டிகையின் போது ஊருக்குச் செல்வதுண்டு. அந்த நாள்களில் கடுமையான மனக்குழப்பத்திற்கு ஆளாகிவிடுவான்.

''யோவ் உங்க ஊருக்காரங்க உன்ன விட அதிகம பேசுறங்கய்யா?''

என்று ஒரு சமயம் அவனோட ஊருக்கு வந்திருந்த அவனுடைய நண்பர் நாகராஜன் அவதானித்தது போல் மலைச்சாமி ஊர்க்காரர்கள் அவனை விட பேசக்கூடியவர்கள் என்பதே அதற்குக் காரணம். ஆனாலும் மலைச்சாமி விடமாட்டான். அவனுடைய ஊர்க்காரர்கள் என்ன சொன்னாலும் தொடர்ந்து மறுத்துக்கொண்டேயிருப்பான். அப்போதுதானே பேச்சு தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும். அதனால் அவனை தர்க்கவாதி என்பார்கள். அதைப் பற்றியெல்லாம் மலைச்சாமிக்கென்ன, பேச வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

எப்போதும் மலைச்சாமி வருகிற நேரத்தில் போரில் தண்ணீர் பிடிக்க வரும் உஷாக்காவும் அன்று வரவில்லை. மலைச்சாமி அலுவலகத்துக்கு கிளம்பத் தயாரானான். இன்றைக்கு பார்த்து M7 ஒயிட் போர்ட் எளிதாக கிடைத்துவிட அலுவலகம் போய்ச் சேர்ந்தான்.

தாமதமாக வருவதை வழக்கமாக்கி விட்டதாலோ என்னவோ அவனுடைய மேலாளர் எதுவும் சொல்லவில்லை.

மலைச்சாமி வேலை பார்ப்பது ஒரு எலக்ட்ரானிக்ஸ் கம்பனியின் சேவைப்பிரிவில். அதனால் தினமும் சர்வீஸ்க்காக வரும் வடிக்கையாளர்களை எதிர் கொள்வதென்பது கடினமான காரியம். ஆரம்பத்தில் இங்கு நடக்கும் சண்டையைப் பற்றிப் பேசுவதற்கே அவனுக்கு நேரம் கிடக்காது. இப்போது கொஞ்சம் குறைந்துவிட்டது என்றாலும் ஒரு நாளைக்கு ஒருவராவது ''என்னடா ப்ரடக்ட் போடுறீங்க'' ''ங்கோத்த எந்த ஏரியா நீ'' என்கிற முறையில் வாழ்த்தாமல் சென்றதில்லை. ஆனால் இன்றைக்கு அப்படி எதுவுமே நடக்கவில்லை. வேண்டுமென்றே வாரன்டியை ப்ரேக் செய்தாலும் கட்டணம் செலுத்தி சர்வீஸ் செய்துவிட்டு போகிறார்கள். ''எப்படி எல்லாம் இருக்கிறார்கள் பாருங்கள்'' என்று தனக்குள்ளே ஞானக்கூத்தனை நினைத்துக்கொண்டான்.

அலுவலகத்தில் கூட வேலைபார்க்கும் தோழிகளும் எதோ துக்க நாளை அனுசரிக்கும் தூர்தர்சன் போல அழுதுவடிந்து கொண்டிருந்தார்கள். மதிய இடைவேளையின் போது துர்கா மெஸ்சில் பார்க்கும் அந்த டிசிஸ் அழகியும் தென்படவில்லை.

மிகுந்த சோகத்துடன் அலுவலகத்தில் அமர்ந்திருந்தான். ஒரு ஆறுமாதங்களுக்கு முன்பு உதவி இயக்குனரான இவனுடைய நண்பர் அறையிலிருந்து ஓஷோவின் சில புத்தகங்களை எடுத்து வந்து வாசிக்கத் துவங்கினான். ''ஓஷோ, நீ நினைப்பது போல் எந்த அறிவையும் கொடுக்கமாட்டார் எல்லாவற்றையும் பிடுங்கிக்கொள்வார்'' என்று அவனுடைய நண்பன் எச்சரித்ததை அதன் பிறகுதான் அறிந்து கொண்டான். அந்த நாள்களில் உணர்ந்த வெறுமையைப் போல் இப்போது மலைச்சாமி உணர்ந்தான்.

மணி ஆறாகிவிட்டிருந்தது. சுடான டீயைப் பருகி கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு அலுவலகத்தைவிட்டு வெளியில் வந்தான். அவனுடைய கால்கள் அதுவாக விஜயநகர் பஸ்டாண்டிற்கு வந்துசேர்ந்தன.

அஸ்சன்டஸ் அழகிகள் ஷேர் ஆட்டோவில் வந்திறங்கியவண்ணம் இருந்தார்கள் ஆனால் மலைச்சாமியின் மனம் எதிலும் லயிக்கவில்லை.

M45 -இல் ஏறி அமர்ந்தான். இவ்வளவு வெறுமையான நாளை மலைச்சாமி சந்தித்ததே இல்லை. அறையில் இருக்கும் நண்பர்களிடம் என்ன பேசுவது என்ற சோகம் வெறு அவனை மேலும் கலங்கச் செய்தது.

அப்போது அவன் வந்து கொண்டிருந்த பேருந்து ராஜலெஷ்மி தியேட்டரைக் கடந்து ஒரு சிக்கலான திருப்பத்தில், ஓரத்தில் இருந்த சிறிய கோயிலை இடித்தவிட மலைச்சாமி பாதிவழியிலேயே இறக்கிவிடப்பட்டான்.

கண்டக்டர், டிக்கட்டில் குறித்துக் கொடுத்துக் கொண்டே டிரைவரை உரிமையான மெட்ராஸ் பாஷையில் திட்டிக்கொண்டிருந்தார்..

அந்த கண்டக்டரை, கோபமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அப் பகுதி மக்களை, பதற்றத்துடன் இருக்கும் டிரைவரை என எல்லோரையும் ஒருமுறை நிதானமாக கவனித்தான். ஒரு சிகரட் வாங்கிப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு, உற்சாகத்துடன், சந்தோசத்துடன் அடுத்த பேருந்துக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறான் எப்போதும் பேசிக்கொண்டேயிருக்கும் மலைச்சாமி.

நன்றி : உயிரோசை நவம்பர் இதழ் 2009.

நேரில் சந்திக்கும் போது............

2009-12-26T09:15:00.007+04:00

இப்படித்தான் என்றில்லை
இலக்கியம் பேசமாட்டேன்.
அரசியல் இல்லவே இல்லை.
ஆண்களுக்கான ஆடையிலும்
அப்படியே ரசிப்பேன்.
பழைய தோழமையை அறிமுகப்படுத்து
இன்னும் நெருக்கம் கொள்வேன்.
ஆட்சபனை இல்லையென்றால்
மெய் அறிவியலையும் பகிர்ந்து கொள்.
என் எழுத்துக்களையெல்லாம் நிராகரி
ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
உன் எழுத்தின் புனைவுகளை
சந்தேகிக்க மாட்டேன்.
வசிப்பதற்கு
ஒரு எளிய இருப்பிடத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன்.
உணவுக்கும் ஒரு வழிசெய்வோம்.
விருப்பம் இல்லையென்றால்
விட்டுவிடு
நேரில் சந்திக்கும் போது
ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்.

நெகிழ்வு கொள்ளும் அவ்வீதி.......

2009-12-23T10:48:00.007+04:00

நகராட்சி வணிக வளாகதைச் சுற்றி
புதிய புதிய அங்காடிகள்
முளைத்து நிற்கின்றன

வியாபாரமின்றி சோர்ந்திருந்த
அங்காடிகள் கூட
வண்ண வண்ண விளக்குகளால்
ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன

வசீகரமிக்க வண்ண ஆடைகளில்
அங்குமிங்கும் இடப்பெயரும்
பெண்களையும் குழந்தைகளையும்
மேகத்திலிருந்து விலகிய சூரியன்
புன்னகை சிந்தப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது

வணிக வளாகமெங்கும்
திடீரென வளர்ந்திருக்கும்
கிறிஸ்துமஸ் மரம் கண்டு
குழப்பமடைந்த வண்ணத்துப் பூச்சிகள்
பூச்செடிகளுக்கு திரும்புகின்றன

குளிர்ந்த கரம் பற்றிச் செல்லும்
இளைஞர்கள்
இப்புவியில் ஒரு துளியும் எஞ்சிவிடாதபடி
எல்லாவற்றையும் பரிசளித்துவிடும்
ஆவல் கொண்டலைகிறார்கள்

நகரமெங்கும்
பரிசுப்பொருள்கள்
பரிமாறப்படுகின்றன

எல்லோரும்
பரிசு பொருள்களோடு திரும்பும்
அவ்வீதியும் தன் நிலை மறந்து
நெகிழ்வு கொள்கிறது

அங்கிருந்த ஒரு பள்ளி வளாகத்தில் நடக்கும் ஒத்திகையால்
ஜீசஸ் கிறிஸ்து 24-ம் தேதியே அவதரிக்கிறார்
சந்தோசம் தளாத அத் தேதி
இச் சிறிய தேசத்தில் மட்டும்
இன்னும் நீண்டு கொண்டேயிருக்கிறது

விளையாட்டு

2009-12-23T08:25:00.005+04:00

காலத்தை
செங்குத்துக் கட்டங்களாக
மாற்றுகிறேன்

இசையில் கலந்திருக்கும்
தனிமை வேளைகளில்
அதன் முன்னும் பின்னும்
தத்தித் திரும்பும்
பிடித்த விளையாட்டை தொடர்ந்துகொண்டிக்கிறேன்

முன்னே
ஒரு குளிர்ந்த கரம் இருக்கிறது
பனங்காட்டு நரிகளையும் சோர்வடையச் செய்யும்
ஒரு வெம்பா நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது

பின்னே
அரைக் கோப்பை தேநீர்
புலன்களைத் துழவும்
ஒரு பார்வையற்றவன்
பிறகொரு சிறிய கிராமம்
பல செவ்வந்திப்பூக்கள்
கலங்கிய சிற்றோடை
கடந்து செல்லும் வண்டிச் சத்தம்
திடீரெனக் கனவு வருகிறது
அதிலொரு ”அத்துவானக் காடு”
அங்கொரு பெரிய நீர் நிலை
அதில் காற்று விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது
ஒரு கருவேல மரக் கூட்டம்
பூக்களை உதிர்த்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன
மிளகாய்மார் வீச்சுக்குத் தப்பிய தட்டாம் பூச்சி
பாருங்கள்
இங்கு வந்து இளைப்பாறிக் கொண்டிருப்பதை.

சிறு புல்லில் விரியும் காடு: தேவதேவனின் வேறு சில கவிதைகள்

2009-12-19T08:54:00.009+04:00

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுடைய வீட்டிற்குச் சென்றிருந்த போது கவிஞர் தேவதேவனிடம் ஜெயமோகன் அவர்களுடைய மனைவி கேட்டார்களாம், தூத்துக்குடி போன்ற வறட்சியான நிலத்திலிருந்து எப்படி இத்தனை பசுமையாக எழுதுகிறீர்கள். என்னுடைய கேள்வியும் அதுவாகவே இருந்தது.

நாம் பெரிதும் மதிக்கிற என் ப்ரியத்திற்குரிய நண்பன் ஒரு முறை சொன்னான், உன்னுடைய எழுத்து, வேறு புதிய நடையில் இருந்தாலும் அது செல்லும் பச்சையம் பூத்திருக்கும் பாதை தேவதேவனின் பாதை போல் இருக்கிறது என்றான். நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். அக உணர்வுகள் தவிர்த்து பெரும்பாலும், மழையை, மலைகளை, மலையை அணைக்கத் துடித்து அயற்சி கொண்ட மேகத்தை, மேகத்திற்குப் பின்னே பதுங்கும் பரிதியை, சிறிய மலரை, ஒரு பெரிய நகரையும் பதிவுசெய்ய முயற்சித்திருக்கிறேன். என்றாலும் இந்தச் சிட்டுக்குருவி போல் ஏதோ ஒன்று தப்பிப்பறந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

நானும் தூத்துக்குடி அருகிலுள்ள வறட்சியான கிராமத்துக்காரன் என்றாலும் நான் இப்போது வசித்து வருவது ஒரு எழிலான சிறிய தீவில். என் போன்ற சூழ்நிலை வாய்க்கப் பெற்ற எவரொருவரும் இது போன்ற எழுத்தை இதை விடவும் சிறப்பான எழுத்தை படைக்க முடியும் என்றே எண்ணுகிறேன்.

தூத்துக்குடி என்றதுமே ஈரம் பார்க்காத புழுதி படர்ந்த பூமிதான் நினைவுக்கு வருகிறது. அங்கு பெய்யும் மழை கூட ரசாயனத் தொழிற்சாலைகளின் எச்சங்களால் சுயம் இழுந்து பெய்கிறது. அந்த பூமியில் நம்முடைய தேவதேவன், வீட்டு முற்றத்தில் முளை விட்டிருக்கும் சிறு புல்லின் நுனியில் மலர்ந்திருக்கிற ஒரு துளியில், பெரும் மழையைக் காண்கிறார். அதன் பச்சையத்தில் ஒரு அடர்ந்த கானகத்தைக் காண்கிறார். பச்சிளம் குழந்தை போன்ற அதன் இயல்பான நிர்வாணத்தில் தொலைந்து போகும் ஒரு வழியைக் கண்டைகிறார். அவருடைய எழுத்தின் வழியே நம்மையும் அந்த அடர்ந்த கானகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்......

...........................

அவருடைய வேறு சில கவிதைகள்............,

கொட்டகை நோக்கிச் செல்லும்
காலி குப்பை வண்டியின் உள்ளே
ஆற அமர கால் மடித்து அமர்ந்து
வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டு
வண்டியசைவுக்கு அசையும்
தன் ஒத்திசைவையும் அனுபவித்தபடி
ஆடி அசைந்து ஒரு அழகான் தேவதை போல்
சென்று கொண்டிருக்கும் பெண்ணே,

முகஞ்சுளிக்கும் புத்தாடைகளுடன்
அலுவலகம் செல்லும் வேகத்தினால்
பரபரப்பாகிவிட்ட நகரச் சாலை நடுவே...
பணி நேரம் முடிந்து ஓய்வமைதியோ
மாடு கற்பித்த ஆசுவாசமோ, இல்லை
அபூர்வமாய் ஒளிரும் பேரமைதியே தானோ

எத்தனை அழுக்கான இவ்வுலகின் நடுவிலும்
நீ இரு மூலையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு
வாழ்ந்தே விடுவது கண்டு
இன்பத்தாலோ துன்பத்தாலோ துடிக்கிறதேயம்மா
என் இதயம்.

..................

ஒரு தேநீர்க் குவளையை
நீ கொண்டுவரும் பக்குவம் கண்டு
பெருவியப்பும் பேரானந்தமும் கொள்கிறது
இவ்வையகம்
நான் பருகுகிறேன்
எனது மொத்த வாழ்வும்
இப் பிரஞ்ச முழுமையின் சாரமுமே
அதுவேதான் என்றுணர்ந்து விட்டவனாய்

நிறைவெறுமையும் அலுங்காத
அதீத கவனத்துடன் அவ்வெற்றுக் குவளையை
நீ எடுத்துக் கொண்டு செல்லும் பாங்கு கண்டு
அரிதான அவ்வெறுமைதான் காதல் என்பதைக் கண்டு
நீதான் அக் குளையில்
மீண்டும் மீண்டும் பெய்யப்படும் என் நிறைவு
என்பதையும் கண்டு
நான் வெறுமையாகி நிற்கிறேன்

நான் உன் மடியிலிருக்கையில்
ஒரு கவலையுமில்லை எனக்கு
நீ என் மடியிலிருக்கையிலோ
என் நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போன்ற
என் கவலைகளின் பாரத்தை என்னென்பேன்!

.....................

சூரியன் உதிர்த்து உறைக்கத் தொடங்கியிருந்த வேளையிலும்
வெளிப்பூட்டுகள் தொங்கும் ஒரு வீட்டின்
மொட்டை மாடியில் எரியும் ஒரு விளக்கை
ஓடிப்போய், ஏறிக்குதித்து
மாடிப்படிக்கட்டுகளில் தாவி
அதன் சுவிட்சை தேடிப்பிடித்து
அணைக்க வேண்டும் போலிருந்தது
நடவாததால்
அது அவன் மனசுக்குள் சிக்கிக் கொண்டது

அவனை கடந்து சென்ற சிறுமியின்
ஈர உச்சந்தலை வகிட்டின்
கச்சிதம் பிழைக்கச் செய்த மயிரிழைகளும் அப்படியே

தெரு ஒழுங்குக்கு மத்தியில்
ஒரே ஒரு இடத்தில் குத்திட்டிருந்த குப்பையும்
ஒரு முள் செடியும்
அந்தச் சிறு வேலையைச் செய்யாமல்
நடை தொடர முடியாதபடி ஒரு பரபரப்பு

வந்து உட்கார்ந்த இடத்தில், சற்றதிக நேரமாய்
அழுக்குடன் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்த
ஓட்டல் மேஜையினை - ஒரு துடைப்பான் தென்பட்டால்
தானே எழுந்து துடைத்து விடும் போல
ஒரு நிம்மதியிம்மை

நெக்குருகச் செய்தது
யாரோ மேஜைமீது விட்டுச் சென்றிருந்த
காலி சிகரெட் பெட்டியின்
வடிவவியல் நேர்த்தி.

.............

புகைப்படம் நன்றி எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இணையதளம்

மலைச்சாமி என்ற ஊராட்சி ஒன்றிய பணியாளன்

2009-12-16T08:55:00.010+04:00

தேசத்தின் வரைபடத்திலிருந்து
சிறு புள்ளியென மறைந்திருக்கிற
ஒரு மிகச் சிறிய கிராமத்தின்
ஊராட்சி அலுவலகத்தில்
மலைச்சாமி பணியாற்றி வருகிறார்

சங்கரலிங்கம் பிள்ளை ரூபாய் 31
ராக்கப் கோணார் ரூபாய் 31
என்று முன்பே எழுதி வைத்துவிட்ட
ரசீதுகளைக் கிழித்து
தண்ணீர் கட்டணம் வசூல் செய்து களைப்படைகிறார்

அடுத்த மாதம் ஏலத்திற்குச் செல்லவிருக்கும்
நூற்றாண்டு கடந்த
பெரிய மின் விசிறியில் இளைப்பாறுகிறார்

நகரத்தில் காத்திருக்கும் தன் மனைவிக்கு
என்ன பரிசு வாங்கிச் செல்லலாம் என
அளவு சரியில்லாத தன் புதிய திருமண மோதிரத்தை
சுழற்றி சுழற்றி யோசிக்கிறார்

அவளுடைய கட்டு சோற்றை எடுத்துக் கொண்டு
நினைவுப்பாதையில் நடக்கிறார்
சாம்பார் சாதத்தைக் கடந்து
கூட்டு, அவியல், இனிப்பு என
இறுதியாக மோர் பருகியும் ஆசுவாசம் கொள்ளாமல்
யோசனையில் பீடிக்கப்பட்டவராக இருக்கிறார்.

கை கழுவும் போது
யோசனையின் பிடியிலிருந்து தளர்வு கொண்டவராக
எப்போதும் கழுவி எடுத்துச் செல்லாத சாப்பாட்டுப் பாத்திரங்களையும்
சேர்த்துக் கழுவுகிறார்.

இன்றைக்கு இது போதும் என்று
நிறைவுடன் திரும்புகிறார்.

( நண்பன் கோபி என்ற கோபாலகிருஷ்ணனுக்கு )

எனது கேந்திப்பூ விதைகளும், அ முத்துலிங்கத்தின் ருசிகரமான எழுத்தும்..

2009-12-14T10:05:00.015+04:00

முற்றத்தில் தூவிய கேந்திப்பூ விதைகள் முளை தள்ளிக் கொண்டிருந்த மழைக்காலம். ஈரம் ஏறிய ஓடை மண் கொண்டு எங்களுக்குத் தோன்றிய எதைஎதையோ உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தோம். மலைச்சாமி ஒரு மாட்டு வண்டி செய்தான். நாயவள்ளி, ஈக்குச்சி கொண்டு ஒரு ஆள் செய்ய முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஓடையில் கைகழுவி கரைகளில் காய்த்திருந்த வெள்ளரிப் பிஞ்சை தின்று பூப் பறித்து தேன் குடித்து ஒட்டுப்புல் எறிந்து விளையாடியபடி வீடுவந்து சேர்ந்தோம். நன்று வளர்ந்திருந்த நிலாவைப் பார்த்ததும் அவரவர் வீட்டுக்குச் சென்று கூட்டாஞ்சோறு எடுத்து வந்தோம். அப்போது தான் ஆச்சி காய்ச்சிய சீம்பாலை எடுத்து வந்து கொடுத்தாள். சாப்பாட்டை விட்டு விட்டு தொழுவத்திற்கு ஓடினோம். அந்த சாம்பல் நிற கன்று குட்டி குண்டு பல்ப் வெளிச்சத்தில் இன்னும் என் நினைவிலேயே படுத்திருக்கிறது. மலைச்சாமியும் நானும் அருகில் சென்று வருடிப் பார்த்தோம். நாயவள்ளி பிடிவாதமாக அதை நாய் என்று சொல்லி நம்ப மறுத்துவிட்டாள். இடது கால் செறுப்பு வலது காலில் இடமாறிவிடக் கூடாது என்பதற்காக அடையாளம் போடுமளவிற்கு விபரமானவளாக இருந்ததால் அது கன்று குட்டி தான் என காலையில் தான் நம்பினாள்.

......................

பாத்திகளுக்கிடையே முளைவிடும் வெங்காயத்தின் பச்சையம் போல் தற்செயலாக பேச்சின் ஊட தோன்றியது. வலது கையை இடது அக்குகளுக்குள் நுழைத்து காற்றை உடைக்கும் ஒரு குழந்தை விளையாட்டை நண்பர்கள் எல்லோரும் முயன்று முயன்று தோற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நுட்பம் குழந்தைகளின் உலகம் மட்டுமே அறிந்தது என அயற்சி கொண்டு களைந்துவிட்டார்கள். அங்கேயே அமர்ந்திருந்த என் நினைவில் அ முத்துலிங்கத்தின் ’ரி’ பூத்தது.

அ முத்திலிங்கம் என்றதுமே உங்கள் மனதில் தோன்றுகிற சுவையை நானும் உணர்கிறேன். இலக்கிய வடிவுகளிலே நான் நெருக்கமான சிநேகம் கொண்டிருப்பது சிறுகதையுலகுடன் தான். அ முத்துலிங்கம் அவ்வுலகின் சக்கரவர்த்தியாக இருக்கிறார்.

என் வாசிப்பளவில் பெரும்பாலும் வாழ்வின் கசப்பான பக்கங்களை அவர் பகிர்வதில்லை மாறாக எழுத்துக்களில் கொத்துக் கொத்தாய் பூக்களைக் கொட்டிவைத்திருக்கிறார். காத்திரமான எந்த அரசியலையும் முன் வைப்பதில்லை மாறாக நாம் அறியாத திணைகளின் சாரல் மழையை நமக்குள்ளும் நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார்.

அவருடைய இவ்வெழுத்து பகிர்வுக்கான ஒரு எளிய மொழியைக் கொண்டியங்குகிறது. மேதைமையற்ற அந்த எளிய தொனிதான் எல்லாவிதமான வாசகர்களுடனும் முதல் சந்திப்பிலே நெருக்கம் கொள்ளக் காரணமாகவும் இருக்கிறது.

...

அவளுடைய பெயர் வத்ஸலா. அவ்வூரின் மிகப் பெரிய அழகியாக இருக்கிறாள். எத்தனையோ பேர் பொறாமைப் பட அந்த அழகியை கதை சொல்லும் பத்து வயது சிறுவன் வளைத்து விடுகிறான்.

அவளை வளைக்க எவ்வளவு பிரயத்தனங்கள் செய்யவேண்டியது தெரியுமா?

ஒரு பெண் கொஞ்சம் சிவப்பாக இருந்துவிட்டால், கொஞ்சம் கண்களுக்கு மை பூசியிருந்தால், கொஞ்சம் ஒற்றைப் பின்னலை இருக்கி வாரி மஞ்சள் ரிப்பன் கட்டியிருந்தால் உடனே இப்படியான கழிசடை எண்ணங்கள் தோன்ற வேண்டுமா? அவளை வளைக்க என்ன பாடலெல்லாம் பட்டிருப்பார்கள்?

இவர்களுக்கு நான் செய்த தியாகத்தைப் பற்றி என்ன தெரியும்? வார்ச்சட்டை போடுவதையே நிறுத்திவிட்டேன். என் அப்பா என்றால் மகா தீர்க்கதரிசி.நாலு வருடத்திற்கு பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதை முன்னதாகவே கணித்துக் கூறிவிடுவார். நான் வளர வளரப் போடுவதற்கென்று இரண்டு அங்குலம் இடம் விட்டு தொள தொளவென்று தைத்த வார்ச்சட்டையை நான் போட மறுத்துவிட்டேன்.ஒரேடியாக முடியாது என்று சொல்லிவிட்டேன். நான் சொன்னால் சொன்னதுதான்.

இது மட்டுமா? பத்து வருடங்களாக நான் செய்யாத ஒரு காரியத்தை வத்ஸலாவுக்காகத் துணிந்து செய்தேன். காலை வேளைகளில் அம்மா என் கன்னத்தைப் நசுக்கிப் பிடித்து உச்சி வாரி விடுவாள் அல்லவா? அதைக் கூட தடை செய்துவிட்டேன். என் சொந்தக்கையால் தலையை மேவி இழுத்துவிடத் தொடங்கியிருந்தேன்.

இலந்தப் பழங்கள் பொருக்கும் போது அவள் இவனுக்கு பரிச்சயமாகிறாள்.

அவளுடைய பாவாடை நிறைய பழங்கள் சேர்ந்ததும் ஒரு சருவசட்டியில் தண்ணீர் ஊற்றி அவற்றைப் போடுவோம். ஆர்க்கமிட்டீஸ் கண்டுபிடிக்கத் தவறிய ஒரு சித்தாந்தத்தை நான் வெகு கவனத்துடன் அவளுக்கு விளக்குவேன். புழு அரித்த பழங்கள் எல்லம் மிதக்கும்;நல்ல பழங்கள் கிழே போய்விடும் என்பதுதான் அது.அவள் கண்கள் அகலமாக விரியும். இதற்கு முன் இப்படியான அந்தரங்களை யாரும் அவளுடன் பகிர்ந்து கொண்டது கிடையாது.

எல்லா பழங்களையும் அவளுக்கே கொடுத்த இவன் மனதிற்காக அவள் ஒரு ரகசியம் சொன்னாள், அது எருக்கட்டிலிருந்து அவளுடைய மாடு வரப்போகிறதாம். இவனுக்குத் தாளாத சந்தோசம். மாடுடன் இதுவரை சிநேகிதம் கிடையாது என்பதாலும் மட்டுமல்ல அது வத்ஸலாவின் மாடு என்பாலும் மனதில் குதியாட்டம் போடுகிறான்.

அந்த மாடு வீட்டிற்கு வரும் அந்தப் பொழுது அ முத்துலிங்கத்தின் குழந்தைமை சிதையாத மொழியில் இப்படி விரிகிறது.

எங்கள் கிராமத்தில் ஒரு விசேஷம். இரண்டு நாளைக்கு மழை தொடர்ந்து பெய்தாலும் ஒரு சொட்டுத் தண்ணியும் நிலத்தில் தேங்கி நிற்காது. மண் உறிஞ்சி எடுத்துவிடும். கால் பதிந்து நடக்கும் போது மெத்மெத்தென்று குளிர்ந்திருக்கும். வெள்ளம் ஓடி மண்ணெல்லாம் வார் வாராகி வரிக்குதிரைக் கோடு போல போல் ரம்மியமாக இருக்கும். சின்னச் சின்ன காளன்களெல்லாம் சூரியனைப் பார்ப்பதற்கு குதித்துக் கொண்டு வெளியே வந்து குடை பிடித்து நிற்கும். ரத்தச் சிவப்பான தாம்பளப் பூச்சிகளும் பார் பார் என்று வந்துவிடும்.

அப்படியான ஒரு சுகமான நாளில்தான் மாடு வந்து சேர்ந்தது. நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒருவருக்கும் தெரியாமல் என் வீட்டுக்கு வந்து ஜன்னல் வழியாக ஸ்க்..ஸ்க் என்று கூப்பிட்டாள். நானும் மாட்டைப் பார்க்க ஆவலுடன் ஓடினேன்.

மாடு என்றால் அது காரம்பசுவின் அண்ணனாக இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்க்கப் போனவன் அங்கு நிற்கும் வயதான மெலிந்த மாட்டைப்பார்த்து ஏமாற்றமும், கவலையும் அடைகிறான். வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் மாட்டின் நினைவிலேயே இருக்குமவன் அம்மாவிடம் கதை கேட்கிறான்,

"சிவபெருமானுக்கு என்ன வாகனம்?"

"ரிஷபம், காளைமாடு"

"அம்மா"

"என்னடா! இனி காணும். நித்திரைகொள்"

நாளுக்கு நாள் தேகம் இழந்து வரும் வத்ஸலாவின் அந்த மாட்டிற்கு இவன் செய்யும் பணிவிடையை அவன் அம்மா பார்த்து விடுகிறாள். கசாப்புப் போற மாட்டுக்கு சாணம் அள்ளுறியா? என்று அடிக்கிறாள். தெரிந்தால் மனம் வருந்துவாள் என்று அதை வத்ஸலாவிடம் மறைத்து விடுகிறான்.

இதற்கிடையில் இக் கதையில் சிவக்கொழுந்து மாமா வருகிறார். அவர், அவ்வளவு எளிதில் வசப்படாத மார்க ஹிந்தோளம் என்ற ராகத்தில் விற்பன்னராக இருக்கிறார். அந்த ராகத்தில் உள்ள விசேஷம் என்னவென்றால் இதன் ஆரோகாணத்தில் ஏழு ஸ்வரங்கள் இப்படி ஸ ரி க ம ப த நி ஸ. அவரோகாணத்தில் ஸ்வரங்கள் இப்ப்டித் திரும்புகிறது ஸ நி த ப ம க ஸ. திரும்பும் போது ரி வராது அதுதான் இதன் விசேஷம்.

மாடு எருக்கட்டுக்கு அனுப்புவதாகக் கூறி வத்ஸலாவின் அப்பா பெரிய கடைக்கு விற்றுவிடுகிறார். நோயுற்ற மாடு எருக்கட்டில் எப்படி இருக்குமோ என கவலையுடன் இருக்கும் வத்ஸலாவை கூட்டிக் கொண்டு சிவக்கொழுந்து மாமாவிடம் பாட்டுக் கேட்க வருகிறான்.

கண்ணீர் தாரைதாரையாகக் கொட்ட உருகிப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறார் மாமா............

ஆரோகாணத்தில் பாடும் போது ஏழு ஸ்வரங்கள் இருந்தன. அவரோகாணத்தில் திரும்பும் போது ரி மட்டும் திரும்பவில்லை. ரிஷபம் மட்டும்.

...................

புகைப்படம் நன்றி சொல்வனம் இதழ்.

வரலாற்றுப் பயணமும், ஜெயகாந்தனின் 'கல்பனா-வும்'

2009-12-11T15:05:00.007+04:00

வேற்றுமையாக இருந்த சென்னை நகரின் குழப்பமான வீதிகளிலெல்லாம் நடந்தே பழகிக் கொண்டிருந்த காலம். யாருக்காகவோ தேயிலை மாற்றித் தயாரித்துக் கொண்டிருந்த புதுத் தேநீரில் இளைப்பாறி, காய்த்துப் போன பாதங்களைக் கூட்டிக் கொண்டு வள்ளுவர் கோட்டத்திலிருந்து ஜி என் சாலைக்கு நடந்து கொண்டிருந்தபோது தான் இடைப்பட்ட காமராஜர் இல்லத்தைப் பார்த்தேன். அதன் முற்றத்தில் படர்ந்திருந்த குளுமையை என் மனம் விரும்பியதும் கால்கள் அதனை நோக்கி விரைந்தன. பாதி உறக்கத்தில் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த காப்பாளர், அரவம் கேட்டதும் விழித்து கையொப்பமிட கேட்டுக் கொண்டார்.

நுழைந்ததும் 30 வருடம் பின்னோக்கி பயணிப்பதைப் போல் உணர்ந்தேன். அங்கே கிடந்த இருக்கைகளில் அமர்ந்து காமராஜர், புகழ் பெற்ற k-Plan -பற்றி தன் சகாக்களுடன் விவாதித்துக்கொண்டிருந்ததாக நான் செய்த கற்பனை எனக்கொரு விவரிக்கவியலாத இன்பத்தை அளித்தது. ’விளக்கை அணை’ என்று தன் பணியாளனிடம் சொல்லிக் கொண்டு கடைசியாக விழிகளை மூடிய அந்த படுக்கையறையைப் பார்த்தேன். வெள்ளை விரிப்புடன் எளிமையாக இருந்தது.அங்கிருந்த பொருள்கள் ஒவ்வொன்றின் மீது கற்பனைகள் விரிந்து கொண்டேயிருந்தன.

ஜி என் செட்டி சாலை வழியாக வெங்கட்நாரயணா சாலை நடசேன் பூங்காவிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். வழக்கம் போல் ஹிண்டுவை விரித்துப் படுத்துக் கொண்டேன். இந்தப் பூங்காவின் எதோ இருக்கையில் அமர்ந்துதான் அசோகமித்ரன் ’கரைந்தநிழல்கள்’ எழுதினார்.....

எஞ்சிவிட்ட ஒவ்வொரு வரலாற்றுச் சின்னமும் இந்த விதமான மயக்கத்தைத் தருகிறது. இதே டிசம்பரில்தான் எட்டையபுரம் பாரதியின் வீட்டில் அவன் கைப்படயெழுதிய ”வெடிபடு மண்டத் திடிபல தாளம் போட என்னும் ஊழிக் கூத்து” அளவில்லாத பரவசத்தை அளித்தது. நடுவில் சிறிய வான் வெளி கொண்ட அந்த வீட்டில் எந்த அறையில் இன்று கொண்டாடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த எழுத்துக்கள் வடிவு பெற்றிருக்கும்? எழுத்தை நம்பி வாழ்வைக் கடக்கவியலாதெனும் நிதர்சனத்தை உணராதவனுடன் வாழ்ந்து ஓய்ந்தவள் இந்த வீட்டின் எந்தத் தூணில் சாய்ந்து விசும்பியிருப்பாள்?

மீண்டும் விழித்துக் கொண்ட மனது மயக்கம் தரும் பின்னோக்கிய பயணத்தைத் தொடர்ந்தது....
..............................................................

சமீபத்தில் விடுமுறைக்குச் சென்று வந்த நண்பர் ஒருவர் வீடிற்குச் சென்றிருந்த போது மாத நாவல்களுக்கிடையே ஜெயகாந்தனின் ’கல்பனா’ வாசிக்கக் கிடைத்தது. கல்பனா-வும் மாத நாவல் இதழ் தான். ஆனால் வெளிவந்த வருடம் 1979 என்பதும் அதன் ஆசிரியர் ஜெயகாந்தன் என்பதும் இங்கே குறிப்பிடத்தகுந்தது. நீயூ செஞ்சுரி பதிப்பகத்தார் வெளியிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். நிர்வாக ஆசிரியர் அறந்தை நாராயணன். விலை 1 ரூபாய். கதை அசோகமித்ரன். ஜீன் 15 புதுமைப்பித்தன் நினைவு நாளுக்காக அவருடைய இரு கதைகள் குறுஞ்செய்திகள் மற்றும் கவிஞர் தமிழ் ஒளியின் புதுமைப்பித்தன் பற்றிய கவிதையையும் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள்.

ஜெ கே உற்சாகமாக இயங்கி காலம் என நினைக்கிறேன். ’வாசகர்கள், விநியோகிஸ்தர்கள் விருப்பத்திற்கிணங்க என்னுடைய நாவல் வருகிற செப்டம்பர் மாத நாவலாக வெளிவரும்’ என்று ’ஆசிரியர் கடிதம்’பகுதியில் கூறியிருக்கிறார். அப்போது நடந்த தஞ்சை நாடளுமன்ற இடைத்தேர்தல் பற்றியும் நாகை இடைத்தேர்தல் பற்றியும் தலையங்கம் எழுதியிருக்கிறார். நாகை கம்யூனிஸ்ட் தோழர் எஸ் ஜி முருகையன் கொலைக்கு காரணமான குற்றவாளிகளை கண்டுபிடிக்காத நிலையில் இடைத்தேர்தல் அறிவிப்பை கண்டித்திருக்கிறார்.

காத்திரமான அரசியல் கொண்டு இயங்கிய படைப்பாளிகள் தான் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் அல்லது வெற்றி பெற்ற படைப்பாளிகள் எல்லோரும் காத்திரமான அரசியல் சார்ந்து இயங்குவது அவசியமாக இருக்கிறது.

ஜெ கே நிறைய எழுதியிருக்கிறார். அவருடைய நான்கு நாவல்கள் தான் வாசித்திருக்கிறேன். இப்போதும் அந்த எளிய நடை நினைவிலாடுகிறது. அந்த எளிய விவரணைகள் தான் அவரின் வெற்றி.

அந்த இதழிலிருந்து சில பகுதிகள்.................

அர்த்தமுள்ள கேள்விகள்’ என்ற பகுதியில் அப்போதைய தமிழக முதல்வருக்கு சில கேள்விகள்:

1.’புரட்சித் தலைவர்’ என்று தங்களை உங்கள் கட்சியினர் அழைக்கின்றனர். புரட்சி என்றால் என்னவென்றாவது தங்களுக்குத் தெரியுமா?

4.கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு விஸ்வாசுமாக இருக்கிற மக்களை தாங்கள் கம்யூனிஸ்ட்களின் கொத்தடிமைகள் என்று அழைக்கிறீர்கள். அப்படியானால் வெறும் சினிமா கவர்ச்சிக்கு அரசியல் முலாம் பூசித் தங்கள் பின்னால் அணிவகுத்திருக்கும் கூட்டத்திற்கு என்ன பெயர்?

10.நீங்கள் சோவியத் யூனியனுக்கும் போயிருக்கிறீர்கள். அமெரிக்காவிற்கும் போயிருக்கிறீர்கள். சோவியத் யூனியன் விஜயத்தைப் பற்றி நீங்கள் ஒன்றும் சொன்னதே இல்லை. நீங்கள் அமெரிக்காவிற்குப் போய் வந்த பிறகு அந்த விஜயத்தைப் பற்றி கட்டுரை எழுதுகிறீர்கள். உங்களால் முடியவில்லை என்று இன்னொருவரை விட்டாவது எழுதித் தீர வேண்டிய அவசியம் உங்களுக்கு ஏனோ? தமிழக முதல்வராக அமெரிக்காவுக்குப் போய் வந்த பிறகு உள் நாட்டு அரசியலில் கம்யூனிஸ்ட் எதிர்ப்பில் அதிதீவிரம் காட்டுகிறீர்கள். இது பற்றிய கேள்விகள் அர்த்தமுடையவை அல்லவா?

11.குமுதம் பத்திரிக்கையில் நடிகை ஜெயலலிதா எழுதி வந்த சுய சரிதையில் தங்களைப் பற்றிய விவகாரம் வந்தபோது பாதியில் நிறுத்தப்பட்டது. இதற்குக் காரணம் எம் ஜி ஆரா என்ற ஒரு சந்தேகம் அந்தப் பத்திரிக்கையிலேயே கிளப்பட்டது. அதற்குப் பதில் தர வேண்டியது தங்கள் கடமை அல்லவா?

.............

சின்னச் சின்ன துணுக்’ பகுதியில்...

லதாமங்கேஷ்கர் இப்போது மீண்டும் இந்திப் படங்களில் பாடத்தொடங்கியுள்ளார். ஒரு பாடலுக்கு ரூபாய் 25 ஆயிரம் அவர் வாங்குகிறார்.

கன்னடப்பட உலகில் கெளரவமான இடத்தில் இருந்தவர்-’சமஸ்காரா’ புகழ் கிரீஷ்கர்னாட். இவர் சிருஷ்டித்த தரமான படைப்புகள் உலகப் புகழ் பெற்றன. இப்போது இவர் பம்பாயின் வியாபாரப் பட உலகின் நடிகராக மாரிவிட்டார். ஹேமா மாலினி வகீதா ரஹ்மான் ஆகியோருடன் இந்தி கமர்ஷியல் படங்களில் கதாநாயனாக நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

.............

புதுமைப்பித்தன் பற்றி தமிழ் ஒளி

அருளோடு வந்தொளி
அணையாச் சுடர் மொழி
ஆக்கிப்படைத்த அறிஞன்
இருளோடு வந்து மண்
ணிருளோடு முழல்பவர்
இருந்திட மறைந்த
தென்னோ?
வறுமைக்கு வாழ்க்கையைப்
பலியிட்ட வள்ளலை
வந்தாத ரிக்காதவர்
சிறுமைக்கு நாணவோ?
தேசத்து மாந்தரின்
செய்கைக்கு நாணமுறவோ?

.................

புதுமைப்பித்தன் பற்றிய சிறப்புப்பகுதியில்’...

யாழ்ப்பாணம் ‘ஈழ கேசரி’ பத்திரிக்கை ஆசிரியர் ராஜ அரியரத்தினம் சென்னைக்கு வந்திருந்தார். வந்திருந்த இடத்தில் புதுமைப்பித்தனை ஜோதி நிலையப் பிரசுராலயத்தில் சந்தித்தார். அப்போது ஜோதி நிலையத்தில் புதுமைப்பித்தன் மொழி பெயர்த்திருந்த ‘பிரேத மனிதன்’ புத்தகத்தை அரியரத்தினத்திடம் அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். அப்படிக் கொடுக்கும் போது அதில் கைப்பட ஒன்றை எழுதிக் கொடுத்தார்.
’அறம் செய்ய விரும்பு - ஆனால் செய்யாதே’
...

இரண்டு தலை மாடு, புதிய சினிமா ஸ்டார், நெருப்பை விழுங்குகிறவன், பெரிய மனிதன், ஜெட்புரொப் பெல்லர் விமானம் இது மாதிரி என்னைக் காட்சிப் பொருளாக மதித்து அல்லது அவை போன்ற பெரிய இடத்து நோக்கங்களுடன் வரிகிறவர்களை, நானும் விசித்திர ஜீவன்களாக மதித்து விடுவது என் இயல்பு. நண்பர்களுக்கு இடம் உண்டு. புதிய நண்பர்களுக்கு வரவேற்பு உண்டு. ( ஒரு கடிதத்தில்)

...........

இத்தனைக்கும் மேலே
இனி ஒன்று:

ஐயா, நான்
செத்ததற்குப் பின்னால்
நிதிகள் திரட்டாதீர்!
நினைவை விளிம்புக் கட்டிக்
கல்லில் வடித்து வையாதீர்!
வானத்து அமரன் வந்தான் காண்! வந்ததது போல்
போனான் காண் என்று புலம்பாதீர்!
..........................................................

சூன்யக்கிழவிகளின் இருட்டுப் பாதை

2009-12-10T10:40:00.005+04:00

கீழிறங்கி வந்தான்
காலையில் அவனைப் பரவசப்படுத்திய
பறவையைப் போல் பறக்க எத்தனித்தான்

வேகமாக ஒடி
கைகளை விரித்து
தாவி குதித்தான்
பறத்தலின் சூட்சுமத்தை அறிந்து கொண்டவனாக
உற்சாகத்தோடு அவனுடைய சிறிய உலகின் எல்லை வரை வந்துவிட்டிருந்தான்

தயக்கத்தோடு நின்றிருந்தவன்,
எல்லைக்கப்பால்
வரிசையாக வெத்தலை இடித்துக் கொண்டிருக்கும்
சூன்யக் கிழவிகளின் வாஞ்சையான அழைப்பை ஏற்று
அந்த இருட்டுப் பாதைக்குள் நடக்கத் தொடங்கினான்

நிறைவேறா ஆசையுடன் மாண்டவர்கள் தலைகீழாகத் தொங்கும்
பெரிய புளிய மரத்தை
தையரித்துடன் கடந்தான்

மழைக்காலமாதலால்
புதிய இருப்பிடம் தேடி அலையும்
ஊரும் பிராணிகளின் பேச்சரவம் கேட்டான்

செவி சாய்க்காது
அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கும்
மின்மினிகளை மறித்துப் பேச்சுக்கொடுத்தான்

ஒற்றை பனை மரத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்
பச்சை கிளியை
பெரும் குரல் கொண்டு எழுப்பப் முயன்றான்

இலைகளைத் தாழ்த்தி நின்றிருந்த
வேலிச் செடியின் கிளைகளை இழுத்து விளையாட்டு காண்பித்தான்

நீர் பூத்திருந்த
புல்வெளிகளில் சிவப்பு நிற பட்டுப் பூச்சியை தேடியலைந்தான்

கண்மாயில் முழ்கியிருந்த கருவேல மரத்தில்
இளைப்பாறும் வரத்துப் பறவைகள் மீது
அவனுக்குத் தெரிந்த பறவை பாஷை ஒன்றை எறிந்தான்

களைப்பும், ஏமாற்றமுமாய் கரையில் நின்றிருந்தவன்
கண்மாயில் கிடக்கும் முழு நிலவைக் கண்டான்

பெரியதொரு யோசனை தோன்றியவனாக
தன்னிடமிருந்த "நண்டு ஊருது" கதை ஒன்றைச் சொல்லி சிரிப்புகாட்ட முயன்றான்
நிலவும் அலையலையாய் சிரித்தது
நிறைய சந்தோசத்தோடு என் கனவில் வந்து படுத்துக் கொண்டான்.

தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் இரண்டு.

2009-11-30T16:15:00.007+04:00

சீன அதிபரின் வருகைக்காக
தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் இரண்டை உபயோகிக்கும்
எங்களுக்கு விடுமுறை அளிக்கப்பட்டது

பிரமாண்டமான பூ அவிழ்வதை
ஒரு தேநீரோடு அனுபவித்தேன்

கடந்து சென்ற பள்ளி வாகனங்களுக்கு
டாட்டா காட்டினேன்

பரபரப்பாக பணிக்கு விரைந்து கொண்டிருந்த
நெடுஞ்சாலை எண் இரண்டை உபயோகப்படுத்தாதவர்களை
சில மேகங்கள் மறித்து பரிகாசம் செய்து கொண்டிருந்தைப் பார்த்து
வாய்விட்டுச் சிரித்தேன்

கூட்டமில்லாத பேருந்தின் ஜன்னல் வழிப் பயணத்தில்
நகரின் பரபரப்பான சந்திப்பொன்றில் இறங்கிக் கொண்டேன்

இரு நிலைகளில் தாவித்தாவி
விலையை உறுதி செய்த பின்
சில்லரைகளை எண்ணி ஒரு ஜஸ்கீரிம் தருவித்தேன்

எனக்கும் மட்டும் கொஞ்சம் அதிகம் நிரப்பி
ம் ...சாப்பிடு என்ற பாவனையோடு
ஒரு குழந்தையாக மாற்றினான்
அந்த அங்காடிக்காரன்

நானும் அப்படியே
ருசித்து ருசித்துப் பருகினேன்

ஒரு குழந்தையைப் போல்
நடந்து கொளவது எப்படி என
குழந்தையைப் போலே சிந்தித்தேன்

என்னை விநோதமாகக் கடந்து சென்றவர்களின் மீது
ஒரு குழந்தை பாவனையை எறிந்தேன்

ஆனால் என்னைப் போன்ற
சின்னஞ் சிறிய மனிதர்கள் கண்டுகொண்டார்கள்
நாங்கள் புன்னைகைப் பூக்களை பரிமாறிக்கொண்டோம்

அங்காடித்தெருக்களில்
ஆச்சரிய விழிகளைத் திறந்தலைந்தேன்

ஸ்கலேட்டரில் விழாமல் சென்று திரும்புவது எப்படியெனக்
குறித்துக் கொண்டேன்

சாலையோர அங்காடிகளிலிருந்த
விளையாட்டுப் பொருள்களை வேடிக்கை பார்த்தேன்

வெகுநாள் கழித்துப் பார்த்துவிட்ட
ஒரு ஆணும் பெண்னும்
வாகனங்கள் விரைந்து கொண்டிருந்த
சாலையின் இரு கரைகளிலும் நின்று
பரிமாறிக் கொண்ட சமிக்ஞை மொழியறிய எத்தனித்த போது
மீண்டும் பழைய உருட் கொண்டு
நெரிசலான பேருந்தில் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

மணல் வீடு இதழ் - மக்கள் கலை இலக்கிய விழா

2009-11-30T09:02:00.006+04:00

அழைப்பிதழ்

மணல் வீடு & களரி தெருக்கூத்துப் பயிற்சிப்பட்டறை இணைந்து நிகழ்த்தும்
மக்கள் கலை இலக்கிய விழா

நாள் :26 டிசம்பர் 2009

சனிக்கிழமை பிற்பகல் 3.30மணி

இடம்: ஏர்வாடி, குட்டப்பட்டி அஞ்சல்,
மேட்டூர் வட்டம்
சேலம் மாவட்டம். 636453
தொடர்புக்கு :9894605371,9894812474,9677520060,9789779214

பஸ்ரூட்: சேலம்-டூ-மேட்டூர்
பஸ் நிறுத்தம்: பொட்டனேரி

தெருக்கூத்து ஒரு மகத்தான கலை ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்திய தொன்மையும் பழமையும் வாய்ந்தது மாத்திரமல்லாது ஒப்பற்ற நமது பண்பாட்டு அடையாளமாகும். மலிந்து பெருகி வரும் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் கூத்து, தோல்பாவை கட்ட பொம்மலாட்டம் இன்னும் பிறவுள்ள பூர்வ கலைகளை நிர்மூலமாக்கி வருவது கண்கூடு. இருப்பினும் சமூகத்தின் கடைகோடியில் வாழ்ந்து வரும் மக்கள் கலைஞர்கள் மீள

முடியாத வறுமையில் உழன்ற போதிலும் தம் உடல் பொருள் ஆவி ஈந்து அந்த அரிய கலைகளுக்கு உயிரூட்டி வருகிறார்கள்.

நம் சகோதரர்களை இனம் கண்டு பாராட்டுவதும், அரசியல் சூழ்ந்துள்ள இந்த நெடிய உலகத்தில் அவர்களுக்கு உரிய அங்கீகாரத்தை வழங்கச் செய்வதுடன், அவர்தம் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தும்படியான பொருளாதார சூழலை உருவாக்குவதும் நமது இன்றியமையாத கடப்பாடு ஆகும் அங்ஙனமே மணல்வீடு சிற்றிதழும் மற்றும் களரி தெருக்கூத்துப் பயிற்சி பட்டறையும் இணைந்து நிகழ்த்தும் மக்கள் கலை இலக்கிய விழா கலைஞர் பெருமக்களுக்கான பாராட்டு விழாவாக அமைக்கப் பெற்றிருக்கிறது இந்நிகழ்வில் கலந்து கொண்டு அவர்களை வாழ்த்தி மகிழ அன்போடு அழைக்கிறேன்.

இப்படிக்கு,
மு.ஹரிகிருஷ்ணன்
ஆசிரியர், மணல்வீடு

தலைமை : ச.தமிழ்ச்செல்வன்( மாநில பொதுச் செயலாளர், த.மு.எ.ச)

முன்னிலை: ஆதவன் தீட்சண்யா(ஆசிரியர் புது விசை)

சிறப்பு விருந்தினர்: எடிட்டர். பி. லெனின்.

நிகழ்ச்சித் தொகுப்பு: வெய்யில்,நறுமுகை. இராதாகிருஷ்ணன்

அமர்வு:1 மாலை 3.30-4.00மணிவரை

களரிக் கூட்டுதல்: அம்மாபேட்டை சரஸ்வதி நாடக சபா.

வரவேற்புரை: தக்கை.வே.பாபு

துவக்கவுரை: பிரபஞ்சன்

அமர்வு.2 மாலை 4-6மணி வரை

கிராமிய தெருக்கூத்து கலைஞர்களுக்கு, தெருக்கூத்துச்செம்மல்
தோற்பாவைக் கலைஞர்கள், பொம்மலாட்டக் கலைஞர்களுக்கு, நிகழ்த்துக்கலைச் செம்மல்,கலைச்சுடர் விருது& பாராட்டுச் சான்றிதழ் வழங்குதல்

வாழ்த்துவோர்:

முனைவர் கே.ஏ. குணசேகரன்,முனைவர் மு.இராமசாமி
அம்பை,கிருஷாங்கினி,நாஞ்சில் நாடன்,பொ.வேல்சாமி,இமயம், ஹேமநாதன்(உதவி இயக்குநர் மண்டல கலை பண்பாட்டு மையம். சேலம்), பெருமாள் முருகன், புதிய மாதவி, பாமரன், லிங்கம்

சிறப்புரை: எடிட்டர் பி.லெனின்

நிறைவுரை: ச.தமிழ்ச்செல்வன்

நன்றியுரை: மு.ஹரிகிருஷ்ணன்

நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பு: வ.சண்முகப்ரியன், இர.தனபால்

வரவேற்புக்குழு: லக்ஷ்மி சரவணக்குமார்,செல்வ புவியரசன்,கணேசகுமாரன்,அகச்சேரன்,ராஜா.

மாலை6மணி முதல் 7மணி வரை : உணவு இடை வேளை

அமர்வு3: மாலை7மணி

நல்ல தங்காள் (கட்ட பொம்மலாட்டம்)
நிகழ்த்துவோர்: ஸ்ரீ இராம விலாஸ் நாடக சபாக்குழுவினர்,பெரிய சீரகாபாடி.
மிருதங்கம்:திருமதி.லதா
முகவீணை:திரு.செல்வம்(கண்டர் குல மாணிக்கம்)

அமர்வு4- இரவு 10 மணி

மதுரை வீரன் (தெருக்கூத்து)

நிகழ்த்துவோர்: எலிமேடு கலைமகள் நாடக சபா.
கோமாளி: மாதேஸ்
காசி ராஜன் :சண்முகம்
செண்பகவள்ளி:பழனிச்சாமி
சின்னான்:செல்லமுத்து
செல்லி:பிரகாஷ்
வீரன்:சதாசிவம்
பொம்மண்ண ராஜன்:வீராசாமி
வீர பொம்மன்:பெரிய ராஜு
பொம்மி:வடிவேல்
முகவீணை:குஞ்சு கண்ணு .செல்வம்.
மிருதங்கம்:வெங்கடாச்சலம், நடராஜன்
அரங்க நிர்வாகம்:சென்ன கிருஷ்ணன், வ. பார்த்திபன்.
(இவ்விரு நிகழ்வுகளுக்கு மட்டும்(கட்ட பொம்மலாட்டம் , தெருக்கூத்து)
பார்வையாளர் நன்கொடை:ரூ.50

******************************
நன்கொடைகள் வரவேற்கப்படுகின்றன. அளிக்க விரும்புவோர்,

ஆசிரியர், மணல்வீடு, ஏர்வாடி, குட்டப்பட்டி அஞ்சல், மேட்டூர், சேலம் - 636 453 என்ற முகவரிக்கு பணவிடை மூலமாகவோ,

611901517766, சண்முகப்பிரியன் என்ற ICICI வங்கி எண்ணுக்கு நேரடியாகவோ அளிக்கலாம்.
*************************

சான்றிதழ் மற்றும் விருது பெறுவோர்.

1.அமரர் மகாலிங்கம்
எலிமேடு, எலச்சிப்பாளையம்
கலைச்சேவை : 60 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : வீரன், கூத்து : மதுரை வீரன்
2. துரைசாமி
எலிமேடு, எலச்சிப்பாளையம்
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : சின்னான், கூத்து : மதுரை வீரன்
3. மட்டம்பட்டி பழனி, சங¢ககிரி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : நாக கன்னி. கூத்து : அரவான் கடப்பலி
4. துரைசாமி
நல்லம்பள்ளி,
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : இரண்யன். கூத்து : இரண்ய சம்ஹாரம்
5. சின்னத்தம்பி
பென்னாகரம்
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பத்மா சூரன். கூத்து : பத்மா சூர வதம்
6. மனோன்மணி
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பொம்மி, கூத்து : மதுரை வீரன்
7. முத்துலட்சுமி
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், கட்ட பொம்மலாட்டம்
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்
8. செ.சரோஜா
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், கட்ட பொம்மலாட்டம்
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்.
9. கருப்பண்ணன்
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், கட்ட பொம்ம லாட்டம்
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்.
10. ராமநாதன்
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்
11. சித்தன்
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்.
12. சின்னக்கண்ணு
நால்கால்பாலம்
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பொன்னுருவி கூத்து : கர்ணமோட்சம்
13. வீராசாமி
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 40 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பீமன், கூத்து : ஆரவல்லி சண்டை
14. மெய்வேல்
சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 40 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பீமன் கூத்து : பதினெட்டாம் நாள் யுத்தம்
15. பெரியராஜ்
துத்திபாளையம்
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : கிருஷ்ணன், கூத்து : அல்லி அர்ஜூனா
16. சின்ராசு
துத்திபாளையம்
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : யசோதரை, கூத்து : கிருஷ்ணன் பிறப்பு
17. பச்சமுத்து
கன்னந்தேரி
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள்,முகவீணைக்கலைஞர்- தெருக்கூத்து
18. குஞ்சு கண்ணு
கன்னந்தேரி
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், முகவீணைக் கலைஞர் - தெருக்கூத்து
19. செல்லமுத்து
மோர்பாளையம்
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் :அல்லி முத்து கூத்து. : ஆரவல்லி பந்தயம்
20. ஹரிதாஸ்
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், மிருதங்க கலைஞர்- தெருக்கூத்து
21. தங¢கவேல்
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மொட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அர்ச்சுனன் கூத்து : அர்ச்சுனன் தேவப்பட்டம்
22. சுப்பன்
நகுலூர்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், மிருதங்கக் கலைஞர் - தெருக்கூத்து
23. சுப்ரமணி
எலச்சிபாளையம்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அபிமன்யு கூத்து : ஆரவல்லி அல்லி முத்து பந்தயம்
24. ஐயந்துரை
எலச்சிபாளையம்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : தருமர், கூத்து : படுகளம்
25. சத்தியவதி
எலச்சிபாளையம்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : சுபத்திரை : பவளக்கொடி
26. செல்வம்
கரட்டூர்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : உத்திர குமாரன் கூத்து : விலாடபருவம்
27. மாதேஸ்
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், கட்டியங்காரன் தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம்
28. கணேசன்
கொம்பாடிப்பட்டி
கலைச்சேவை : 25 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : மண்டோதரி கூத்து : சூர்ப்பனகை கர்வபங்கம்
29. லதா
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 25 ஆண்டுகள், மிருதங்கக் கலைஞர் தெருக்கூத்து
30. செட்டி
சேடப்பட்டி
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : குறத்தி. கூத்து : குறவஞ்சி
31. சேட்டு
நல்லூர்
கலைச்சேவை : 25 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : துரியோதனன் கூத்து : மகுடவர்த்தகன் அரவான் சண்டை
32. ஆறுமுகம்
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 40 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : சனீசுவரன், கூத்து : சனிவிரதம்
33. மணி
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பார்வதி கூத்து : துருவாசர் கர்வபங்கம்
34. அங்கமுத்து
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மொட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அலர்மேல் மங்கை, கூத்து : வெங்கடேசப் பெருமாள் கல்யாணம்
35. வேம்பன்
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மொட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அர்ச்சுனன் கூத்து : பவளக்கொடி
36. துரையன்
கன்னந்தேரி
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், பின்னணி இசை- தெருக்கூத்து
கலைச்சுடர்
1. காளிதாஸ்
2. ராசேந்திரன்
3. பழனிசாமி
4. ராஜமாணிக்கம்
5. ராஜேஷ்
6. சென்னகிருஷ்ணன்
7. சங்கர்
8. கலைஞன்
9. சக்தி

பங்கு பெறுவோர்:
ஷாஜகான்,உதயசங்கர்,அனுராதா,கு.ரா,தபசி,கே.வி.ஆர்,சந்தியூர் கோவிந்தன்,பாலமுருகன்,செல்வப்பெருமாள்,க.சீ.சிவக்குமார்,வசு மித்ர,பேய்க்காமன்,ஞா .கோபி,சௌந்தரசுகன்,இசை, இளங்கோகிருஷ்ணன்,ந.பெரியசாமி,ஜீவன் பென்னி,கலை இலக்கியா, ச.முத்துவேல்,சூர்யநிலா, பொன்.குமார், சக்தி அருளானந்தம்,அதிரதன்,முபாரக், மண்குதிரை,ச்விசயலட்சுமி,பாரதி நிவேதன்,இனிது இனிது காத்திகேயன்,எழில் வரதன், ரத்திகா, ரந்தீர்,இளஞ்சேரல்,சொ.பிரபாகர், யாத்ரா,சேரல்,நந்தா,தூரன்குணா,நக்கீரன்,ஆதிரன்,போப்பு,விவேகானந்தன்,தமிழ்நதி, ஞானதிரவியம்

மற்றும் எங்கள் பெருமைக்குரிய வாத்தியார்கள்: மாயவன்,குருநாதன்,செல்லப்பன்,ஜெயா,கனகராஜன்,அம்மாபேட்டை கணேசன்,கோவிந்தசாமி,எலிமேடு வடிவேல்,ரெட்டியார்(எ)ராசேந்திரன்,கொம்பாடிப்பட்டி ராஜு,கூலிப்பட்டி சுப்ரமணி,மாணிக்கம்பட்டி கணேசன்,பெரிய மாது,சித்தன்,வீரப்பன்,லட்சுமி அம்மாள் செட்டிப்பட்டி சின்னவர்.

இரண்டாம் மழைக்கு...............

2009-11-24T08:55:00.004+04:00

இரண்டாம் மழைக்கு
கொஞ்சம் தளிர் விட்டிருந்த
மிளகாய்ச் செடிக்கு
பெரியக்கா உப்பு வைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

நானும் மலைச்சாமியும்
அரண்மனைக்காரர் புஞ்சையில்
ஆமணக்கு முத்து திருடப்போகிறோம்

வயசுக்கு வந்துவிட்ட
ராமலட்சுமி அக்காவிற்காக
ஜக்கம்மாள் கோயில் திட்டில்
பால்துரை புளியமுத்து உரசிக்கொண்டிருக்கிறான்

வயிற்றில் மருந்துத் தடம் கொண்ட
எங்கள் மாடு ஈன்ற கன்றுக் குட்டியை
நாய் என்று சொல்லி
நாயவள்ளி நம்ப மறுக்கிறாள்

பெரியாச்சியோடு துணைக்கப்போன
சின்னக்கா வரப்புகளில் பூத்திருந்த தாத்தா செடிகளிடம்
காசு கேட்டு வீழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறாள்

இந்தக் காற்று
அப்படியே வீசட்டும்
கொஞசம் மெளனமாயிருங்கள்

வியர்வை மனக்கும்
தன் முந்தானைக்குள் காட்டுத்தக்காளியை முடித்து
புஞ்சையிலிருந்து ஆச்சி திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறாள்

நாக்கைப் புண்ணாக்கும்
அந்த ருசி பட்டு எவ்வளவு நாளாயிற்று தெரியுமா

இப் பிரபஞ்சத்தின் மிகப் பெரிய அவ்வோவியம்

2009-11-21T09:15:00.004+04:00

எப்போதும் விழித்தபடியிருக்கும்
நகரின் முக்கியமான சந்திப்பொன்றில்
வசீகரமான அவளைக் கண்டேன்
யாரும் கவனித்திராதொரு வேளையில்
அவளும் அறியா வண்ணம்
மந்திரம் கொண்டு
விருப்பமான நீல வண்ணக் கரைசலாக மாற்றி
குடுவையில் அடைத்து எடுத்து வந்தேன்.
அடர்ந்திருந்த இரவின் மீது
முழுமை காணாமல் விரிந்து கொண்டேயிருந்தது
இப் பிரபஞ்சத்தின்
மிகப் பெரிய ஓவியம்
பித்து நிலையில் இயங்கிய
என் தூரிகை அயற்சி கொண்டு வீழ்ந்தது
இயலாமைகளின் உந்துதலால்
விரிந்து கிடக்கும் அவ்வோவியத்தை
உலர்ந்த மலராக
என் புத்தகத்தில் மறைத்து விட்டேன்
இனி எப்போதாவது நீங்கள் சிலாகிக்கக் கூடும்
இப் பிரபஞ்சத்தின் மிக அற்புதமான கவிதையாக.

வெயில் நண்பன்; பா திருச்செந்தாழை

2009-11-17T09:59:00.011+04:00

அமுதா அக்காவும் கருப்பசாமி அண்ணனும் கிழக்கே உள்ள ஒரு கிராமத்திலிருந்து இங்கே பிழைப்புக்காக புலம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பி மணம் முடித்துக் கொண்டவர்கள். கருப்பசாமி அண்ணன் அமுதா அக்காவிற்கு செய்யும் ஒத்தாசைகளை சிலாகிக்காத அக்காமார்கள் எங்கள் தெருவில் இல்லை. பட்டயப் படிப்பு முடித்துவிட்டு சரியான வேலையில்லாமல் கேபிள் டிவியில் வாடைகை வசூல் செய்து கொண்டிருந்த பால்ராஜ் அண்ணனுடன் எப்படி பழக்கம் ஏற்பட்டதோ? வசூல் செய்த பணம் அந்த அக்காவின் ஐந்து பவுன் நகைகளோடு உடன் போக்கு நிகழ்கிறது.

நான் வரைந்துள்ள இந்த பால்ய சித்திரத்தைப் போல் உங்கள் எல்லோரிடமும் ஒரு சித்திரம் இருக்கலாம். சம கால நிகழ்வுகளில் நீங்கள் அந்தப் பழைய சித்திரத்தை எடுத்துப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். பொதுவானது என்று சொல்லப்படும் ஒன்றுமில்லாத தூரிகையால் வரையப்பட்ட நமது அந்தச் சித்திரம் ஒற்றத்தன்மையுடையது. ஆனால், திருச்செந்தாழையின் தூரிகை வரையும் சித்திரத்தின் வண்ணம் புதுமையானது. எந்தவிதமான நியாய/அநியாய சித்தாந்தங்ளையும் முன்வைக்காமல் அவர் வரைந்திருக்கும் ”மழைப் பொழுதில்” என்ற சித்திரம், இயல்பான பலஹீனங்களோடு இதுவரை நான் பார்த்திராத அழகுடையதாக இருக்கிறது.

வெயிலும், காமமும் உக்கிரம் மிகுந்தது. எஸ் ரா, ”உடல்” என்ற சிறுகதையில், இரு வேறு விதமான உணர்வுடைய உடலை பதிவு செய்திருப்பார். வெக்கை, காமம் என்ற இரு உணர்விற்கும் பொதுவான தன்மை உண்டு. அந்த வெயிலும், காமமும் திருச்செந்தாழையின் பாடு பொருள் என்பதைவிட இரு முக்கியமான கதை மாந்தர்கள் எனலாம்.

அற்புதமான நடையில் மொழியப்பட்டிருக்கும் “வெயில் நண்பன் பிரார்த்தனை ஒரு பிரதேசம்” கதையில் ஒரு விலங்காக, ஒரு நண்பனாக வருகிற வெயில் பிறகொரு சூழ்ச்சி செய்கிறது.

அவன் ஒரு சைக்கிள் சாகஸக்காரன். முன்னால் புளி வியாபாரி. புளிவியாபாரத்திலிருந்து வீடு திரும்பும் அவன், தன் வீடு அதன் இயல்பான தடத்திலிருந்து விலகி இருப்பதாக உணர்கிறான். இந்த உணர்வின் உந்துதலால் ஒரு நாள் முன்னறிவிப்பின்றி இடையில் வீடும் திரும்பும் அவன், ஜன்னல் வழியாக கண்ட காட்சியால் நிலை குழைந்து போகிறான். வெறுத்து சைக்கிளை கூட்டிக் கொண்டு விலகுகிறான். சைக்கிள் இவனை கூட்டிக் கொண்டி செல்கிறது. சைக்கிளின் சிநேகத்தை உணர்கிறான். சைக்கிள் அவனுடைய மொழியை உணர்ந்து கொள்கிறது. தன் நுட்பத்தை அவனுக்கு கற்றுக் கொடுக்கிறது. அவன் சைக்கிள் சாகஸக்காரனாகிறான். அவர்கள் இருவரின் நண்பனான வெயில் நோக்கி வெளியில் கரைந்து போகிறார்கள்.

வெளிப்புறமெங்கும் உப்புப் படிந்து காய்ந்துவிட்ட கரியநிற மண்பானையின் தூரில் குவிக்கப்பட்டிருந்த ஈரமணல்கள் உலர்ந்துகிடக்க, சமீபமாய் எறும்புகளின் புற்றாய் மாறிவிட்ட அப்பகுதியிலிருந்து சாண் நீளப் பூரான் தன் எண்ணவியலாப் பொடிக்கால்களுடன் சுவரோரமாய் ஊர்ந்து நகரத் தொடங்கியது. அழகு அதைப் பார்த்தாள். தனிமையும், எரிச்சல் முளைக்கின்ற விதம் பரவி நின்ற மெளனமும் அதன் மீதான அருவருப்பு கலந்த பீதிய விலக்கிவிட்டிருந்தது. பக்க வாட்டுச் சுவரின் விரிசலூடே அப்பூரான் சென்று மறைய, எளியதொரு இடமாற்றத்திற்கான சலுகை நிறைந்த அதன் வாழ்வு மீது பொறமை படிந்த கோபம் எழுந்தது.

இப்படித் தொடங்கும் ”கோடைப் பகல்”, வெயில் கரிசல் நிலங்களின் நிகழ்த்துகிற வேட்டையையும், பஞ்சம் பிழைக்க சென்று வீடு திரும்பாதவனின் மனைவியின் மீது காமம் நிகழ்த்துகிற வேட்கையையும் பதிவு செய்கிறது.

இக்கதைகளில், கவித்துவமான மொழியில் உள்ள சூழல் விவரணைகள் என்னை மிகவும் கவர்கிறது. அதுவே ஒரு எழுத்தாளனின் பலஹீனம் என்கிறார் திருச்செந்தாழை. யோசிக்கும் போது அந்த கூற்றில் உள்ள நியாம் புரிந்தாலும்,

ஒரு சொல்லில் உடைந்துவிடக் கூடிய மெளனக்குமிழ் அலைந்த அந்த வீதியும்/ நீர்ப் பாம்பின் மினுமினுப்புடன் இருளில் புதைந்திருந்த தண்டவாளமும் நினைவிற்கு வருவதை தவிர்க்கமுடியவில்லை.

இத் தொகுப்பில் உள்ள எல்லாக் கதைகளும் எனக்குப் பிடித்த எதோ ஒன்றைக் கொண்டு என்னை தன் வசப்படுத்துகிறது.

எனக்கும் இந்த எழுத்துக்குமான இல்லாத இடைவெளியிலிருக்கும் செடியில் ஒரு இலைகளும் உதிரவில்லை. எண்ணிக்கையிலடங்காத மலர்கள் விரிகிறது.

சில வற்றை உங்கள் வாசனைக்கு வைக்கிறேன்....,

சென்ற வினாயகர் சதுர்த்தியன்று சாமிகுச் சிலை செய்யக் களிமண் உருண்டைகள் பிடிக்க ஏரியின் மணல் குழைந்த கரையில் பதிய இருக்கையில், இரு உள்ளங்கை அளைவைத்தாண்டிய களிமண் உருண்டையொன்றை என்னிடம் தந்த அக்கா இதுதான் பூமி என்றாள். நானும் எனது மனமும் ஒரு அடி கூட நகரவியலாமல் தடுமாறிய போது, ஆட்காட்டி விரலுக்கும், கட்டை விரலுக்கும் இடையிலான சதுரத்தை இதுதான் இந்தக் கிராமம் என்றாள். எனக்குள் கடுமையான மூச்சுத்திணறலை உணர்ந்தேன். நடுங்கும் குரலுடன் இதில் இந்த ஏரி எங்கிருக்கிறது என்றபொழுதில் கட்டை விரலின் நுனிச் சதையைக் களிமண்ணின் மீது மிதம் தாண்டி அழுத்தி எடுத்தாள். உருண்டயின் சமதளத்தில் அந்தப் பள்ளத்தை உணரமுடிந்தது. இரண்டாம் தடவையாக சிலிர்ப்பும் அழுகையுமான குரலில் இதுதானா இந்த ஏரி என்றேன். அக்கா சில நீர்ச் சொட்டுகளை அப்பள்ளத்தில் ஊற்றி இது நிஜமாகவே ஒரு ஏரியாகிவிட்டதென்றாள். விரல் நுனி வழியாகப் பரவிய ஏரியின் சித்திரத்தை மிகச் சரியாக எனக்குள் வரைந்த திளைப்பில், ‘அதன் கரை விளிம்பில் இரு பெண்கள் சிலை செய்தபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் சரிதானே’ என்றபோது இளஞ் சூடாய் கண்ணீர் இளகத் துவங்கியது என் விழிப்பரப்பில்.

(ஓவியத்தை வனைந்து பார்ப்பவள்)

நினைவுகளின் குப்பைக்கூடையாய் நான் இருப்பதாக உணர்வதற்குச் சில காரணங்களிருக்கின்றன. எந்த வேலையையும் ஆயுளுடன் பிணைத்துக் கனவு காணாமல் அனுபவங்களின் வெவ்வேறு பக்கமாய் மாற்ற முயன்று ஊடுநரைகள் எழத்துவங்கிய இந்த வயதிலும் நிலையற்ற வாழ்வுடனும், திருப்தியுறா மனநிலையுடனும் நகரின் வெவ்வேறு சந்திப்புகளில் சாலையைக் கடப்பதற்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். சில நிகழ்வுகளின் மெளனசாட்சியாகவும், இன்னும் சிலவற்றின் மையப்புள்ளியாகவும் ஆனவிதம் நிறைகின்றது நாட்களின் பல கணங்கள். சாட்சியான கணங்களே பத்திரமாயிருக்க அவ்வப்போது எடுத்து நுகர்ந்து அதன் வாசனைகள் மூளைப்படிவுகளில் வினோத போதையைத் தடவ, சட்டெனத் தலையை உதறு வெளிவருகையில் அரூப திருப்தி எங்கிருந்தோ எழுகிறது. மிதமான சூடுடைய உள்ளங்கையைப் பற்றி குலுக்கும் போது பறவையைப் போல் அங்குமிங்குமென அலைந்து இறுதியாய் எனது அழுக்கேறிய சட்டைப்பித்தானிலோ, முதுகுக்குப் பின்னாலான ஒரு பொருளின் மீதோ நிலை பெற்றப் பிறகு தனது கதவுகளைத் திறக்கின்ற அந்தக் கருவிழிக்குப் பின்னால் விரிகின்றது உலகின் மற்றொரு துயரப் புத்தகம்.

(பெயரற்றவன்)

பச்சையம் உலர்ந்த சருகுச் சிற்பங்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. முதிய மரத்தின் உடலெங்கும் விரிசலுற்ற கொழுத்த குருதியெனப் பிசின் வழிந்தபடியிருக்க மரத்தின் வேர் விரல்கள் துழாவிய அடிமண்ணினூடே ஈரம் தீர்ந்து வெப்பம் தகித்தபடியிருந்தது. பதற்றமுற்ற மரத்தின் உடலிருந்து இலைகள் உதிர்ந்தபடியிருந்தன. கடைசியாகத் தளிர்ந்த கிளை நுனி வானைப்பார்த்தது. பாளம் பாளமாக உடைத்தெறிந்த கங்குகளின் பிரகாசத்துடன் மேகங்கள் குமுறிக் கொண்டிருக்க, மையத்தில் மிருகமொன்றின் கொலைக் கண்களின் மினுமினுப்புடன் சூரியன் வெயிலைத் திரவமாக்கி வழியவிட்டபடியிருந்தது. ஜீவராசிகள் பகலின் ரேகைகளினூடே வெறி கிளம்புவதை உணர்ந்திருந்தன.

(வெயில் நண்பன் பிரார்த்தனை ஒரு பிரதேசம்)

எழுதிய கதைகள் வரைகின்ற சித்திரம் மீது நிச்சியமாக அந்தக் கனவினுடையதுதான் எனக் கூறவியலவில்லை. குறைவான வாசிப்பினாலும் அனுபவப் போதாமையினாலும், எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதைக்குள் அமர்ந்திருக்கும் முதியவன், ‘இந்த பனிக்காலத்தில் எனக்குத் தேவையான சுருட்டை வாங்கித் தரவியலாத நீ இங்கிருந்து வெளியேறு’ எனக் கத்துவதை மெளனமாகக் கேட்கிறேன்.

இக்கதைகளுக்குள்ளிருந்து விரைந்து வெளியேறுவதுதான் இவ்வயற்சியலிருந்தும் கசப்பிலிருந்தும் நான் தப்பிப்பதற்கான வழி என நம்புகிறேன்

(முன்னுரையில் திருச்செந்தாழை)
.......................................................................

வரும் ஞாயிறன்று திருமணம் காணவிருக்கும் பா.திருச்செந்தாழைக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.

பூங்காவின் மேலுள்ள வானம்

2009-11-16T09:30:00.008+04:00

என்றுமில்லாத வண்ணம் கொண்டு மலர்ந்திருக்கிறது
இந்தப் பூங்காவின் மேலுள்ள வானம்

தன் காதலியை சுமந்தபடியிருக்கும்
இந்த தேசத்தின் முதல் அடிமையின் சிலையைச் சுற்றிக் கிடந்த
இருக்கைகளில் அமர்ந்து
அந்தப் பழைய காதலை மீட்டெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
சுதந்திரம் பெற்ற புதிய அடிமைகள்

நிறையவே பேசிக்கொண்டிருந்த
அவர்களின் புலன்களின் மொழியை
நுட்பமாக வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன்

மஞ்சள் வெயில்
ஒரு மழையைப் போல
பொழிந்து கொண்டிருந்த
மரத்தினருகே வந்தமரும் அவளும்
பொன் வண்ணம் கொண்டு ஜொலிக்கிறாள்

பெரிய அழகியில்லை என்றாலும்
எதோ வசீகரம் சூடியிருக்கிறாள்

வெண்மையான அவளது சிறிய விழிகள்
வர்ணஜாலம் நிகழ்த்தும் வானை வியக்கிறது

குளிர்ச்சி கொண்டு
புல் வெளியில் படர்கிறது

தன் கைகளில் தவழும்
மஞ்சள் வெயிலை ஸ்பரித்துப் பார்க்கிறது

கூடடையும் பறவைகளின்
சங்கீதம் கண்டு சிரிக்கிறது

அவளது இந்த வி்ழிகள்
யாருக்காகவும் காத்திருந்தது போல் தெரியவில்லை

அவளது இந்தப் பொழுது
யாரையும் எதிர்பார்த்தது போல் தெரியவில்லை

என் முன்னே இறை தேடி கொண்டிருக்கும்
இந்தச் சிறிய பறவையிடம் சொல்லியனுப்பிவிடலாமா
பெருகித் தளும்பும்
கால் நூற்றாண்டு அன்பை

ஒரு யோசனை சொல்லுங்கள்..

அரேபியர்கள் இளைப்பாறிய 11-ம் தலை முறை நிழல்

2009-11-10T09:38:00.002+04:00

(இளவரசர் மொரீஸ்)

10-ம் நூற்றாண்டில்
அரேபியர்கள் இளைப்பாறிய
11-ம் தலை முறை நிழல்
பம்பளிமாஸ் பல் தாவரப் பூங்காவில்
விரிந்து கிடக்கிறது

புயலிருந்து
போர்ச்சுகீசியர்களை
காப்பாற்றிய
கட்டர்போன் மலை
வழிபாட்டுத் தலமாயிருக்கிறது

டச்சு போர்வீரர்களின் களைப்பாற்ற
இளவரசர் மொரீஸ் பகிர்ந்தளித்த
பானத்தின் சூத்திரம் கொண்டு
பீனிக்சில் ஒரு தொழிற்சாலை இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது

குடியிருப்புகள் நிறுவிய
ஃப்ரஞ்ச்காரர்களின்
கேளிக்கை பாடல் ஒன்றின் நகல்
வாக்வா கலாச்சாரத்தில் மையத்தில்
ஆவணப்பிரிவில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளது

ஃப்ரஞ்சு படைகளை
ரெனியூனுக்கு விரட்டியடித்த
மாபெரும் பிரிட்டீஸ் சாம்ராஜ்யத்தின்
அதிகாரம்
மோக்கா பல்கலைகழகத்தில்
பாடத்திட்டமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது

அடிமைகளும் தின்று அழித்த
கடைசி டூடூவின் தாடை எலும்பு
வடக்கே கிரம்பேவில் வசிக்கும்
ஆப்பிரிக்க அடிமையொருவனின்
கனவில் வந்துகொண்டிருக்கிறதாம்
அதைப் பற்றி நாளை சொல்கிறேன்.

பராக்குப் பார்த்தல்

2009-11-06T09:55:00.005+04:00

ஸ்பர்டேங்க் ரோட்டிலிருந்து என் எம் ரோடு, மேத்தாநகர், சிவன் கோயில் தெரு வழியாக ராம் தியேட்டரை பிடித்து ஒரு வழியாக வடபழனி வரை வந்துட்டான் மலைச்சாமி. ஒரு பத்து ரூபாய் மிச்சபிடித்து விட்டதில் அவனுக்கு சந்தோசம் தாங்கமுடியலை. ஒரு ஆட்டம் போடக் கூட நினைத்தான். ஆனால் நடந்து நடந்து களைத்த அவன் கால்களில் கிணற்றுப் பூச்சிகள் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. எச்சிலை குடித்து குடித்து களைப்படைந்த அவன் நாக்கும், தண்ணீர் பாக்கெட்டாவது வாங்கித்தாவென அடம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. காலையில் அவன் அறை நண்பனொடு அலுவலகம் வரை போனதினால் இறக்கப்பட்டு ஒரு டீ, ஒரு ரூபாய் பிஸ்கட்டும் இந்தப் பத்து ரூபாயும் கொடுத்தான். அதை சில்லரையாக்க மனமின்றி நின்று கொண்டிருந்த மலைச்சாமியின் பையில் ஒரு ஐம்பது காசு தட்டுப்பட்டது. அவனுக்கு ஐம்பது ரூபாய் கிடைத்த மகிழ்ச்சி.

பக்கத்திலிருந்த பெட்டி கடைக்கு போனான். உள்ளே மெழுத்திரியில் பாக்கெட் போட்டுக் கொண்டிருந்த கடைக்காரன் இவனைப் பார்த்ததும் வேகமாக எழுந்துவந்தான். இவன் கேண்டி மேன் சாக்லெடில் அவனுக்கு விருப்பமான ஃப்லேவர் ஒன்றை கேட்டதும் மலைச்சாமியை முறைத்தவாறே சாக்லேட் வைத்து விட்டு அவனுடைய பணிக்குத் திரும்பிவிட்டான். சில்லரையைக்கூட எடுக்கவில்லை. மலைச்சாமி வைத்த ஐம்பது காசு பாட்டில் மேலேயே இருந்தது. கடைக்காரனையும் குறை சொல்லமுடியாது. மலைச்சாமியின் உருவத்தை வைத்து அவன் ஒரு கிங் சிகரெட்டோ, எம்சியோ குறைந்த பட்சம் கணேஷ் பீடியோ, சூப்பராவது வாங்குவான் என நினைத்திருக்கலாம். மலைச்சாமிக்கு எல்லாம் பழகி விட்டது. இந்த நகரம் நடத்தும் தேர்வில் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் கண்டிருக்கிறான்.

களைத்திருந்த அவன் உடம்புக்கு ஓய்வு கொடுக்கும் வகையில் ஒரு தூணில் சாய்ந்து கொண்டான். வடபழனி சிக்னல் வைக்கப்பட்டிருந்த பிரமாண்ட சினிமா விளம்பரத்தை வியந்து பார்த்தான். அதில் வெடித்த வெள்ளரிப் பழமாக நின்றிருந்த புதிய நாயகனையும், நாயகியும் அண்ணாந்து பார்த்தான். கறந்த பால் போல அவர்களுடைய கண்களில் ஒரு கோடும் இல்லை. ராமர் பிள்ளை லவாய்சியரோடு மல்லுக்கட்டியது போல அவர்கள் நீயுட்டனோடு மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டான். அவனுக்கு தாழ்வு மனப்பான்மையை உண்டாக்கக்கூடிய இரவு வந்து கொண்டிருந்தது. விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக மலரத்தொடங்கியது. பணியிலிருந்து திரும்பும் யாவரும் இவனுக்கு வேற்றுமையாகத் தெரிந்தார்கள்.

ஒரு தொலை தூரப் பேருந்து இவன் சாய்ந்திருந்த நிழல் குடையருகே ஒதுங்கி நின்றது. ஏற்கனவே அங்கே காத்திருந்தவர்களின் முகவெட்டு அங்கிட்டு உள்ளது போல்தான் தெரிந்தது. ஒரு குழ்ந்தையோடு ஒரு பெண் மட்டும் ஏறிக் கொள்ளத்தயாரானாள். அவளோடு வந்திருந்தவன் சாமான்களை ஏற்றிவிட்டு இறங்கிக் கொண்டான். அப்போது அந்த பஸ்சின் ஜன்னல் வழியாக ஒரு குரல்,

ஏ பாப்பா நீ நம்ம ராக்கப்பண்ணாச்சி மகதானே

ஆமா நீங்க யார்ன்னு தெரியலையே

உங்க வீட்டுக்கெல்லா வந்திருக்கே. லெக்கம்பெட்டி ஏ மக கூட உங்கூடதான் படிச்சது காஞ்சி

அயத்துப் போச்சு காஞ்சி நல்லா இருக்கா

கிழே நின்றிருந்தவரிடம் திரும்பி

மாப்ள நா பாத்துக்கிறே

பாத்துக்கோங்க அண்ணாச்சி வாறே

மகனுக்கு டாட்டா காட்டிவிட்டு அருகிலிருந்த டிவிஸ் ஃப்டியைக் கிளப்பினார்.

மலைச்சாமி இந்த சந்தோசத்திலும் நம்பிக்கையிலும் சின்மயா நகரென்ன போரூர், கிருகம்பாக்கம் குன்றத்தூரே போய்விடுவான்.

ஊர்க்குருவிகளின் ஆனந்த நடனம்

2009-11-05T10:41:00.004+04:00

அரசண்ணன் ஒரு பறவை வளர்த்தார்
கிளி என்ற பிரஞ்கையற்று
உடல் மெலிந்த அந்தப் பறவைக்கு
கனிந்த பழங்களை ஊட்டுவேன்

மாசிக் கடைசி வெள்ளிக்கு
ஊருக்குப் போகும் போது
பேருந்தின் ஜன்னல் வழியாக
குதூகலம் கொண்டலையும்
பறவைகளின் சந்தோச மொழி கேட்பேன்

கண்மாயில் நீர் தளும்பும் காலங்களில்
வரத்துப் பறவைகளின் விதமான வண்ணம் கண்டு மகிழ்ந்திருப்பேன்

ஊர்க்குருவிகள் கூடடைவதற்கு முன்னால்
ஆகாயத்தில் நிகழ்த்தும் ஆனந்த நடனம்

எந்தக் கலைஞருக்கும் புலப்படாமல்
வானத்தில் அவை எழுதும் ஓர் இசை குறிப்பு

இந்த அற்புதத்திற்காக தினமும் செல்வேன்

புலம் பெயர்ந்து வந்துவிட்ட
இந்த தேசத்திலும்
நிறைய பறவைகள்

எனக்கு மிகவும் பிடித்த
சிட்டுக்குருவிகளில்தான்
எத்தனை வகைகள்

பறவையின் சங்கீதத்தில்தான்
ஒவ்வொரு நாளும் விடிகிறது

நாணல் மீதமரும்
மிகச் சிறிய சிட்டுக் குருவியை
இங்குதான் நேரில் பார்க்கிறேன்

மஞ்சளும்
சிறகில் நீல நிறமும்
கழுத்தில் தேயிலை வண்ணமும் கொண்ட
புதிய பறவை
என் தோட்டத்தில் கூடு கட்டியிருக்கிறது

நான் தூவும் ஒரே ஆகாரத்தின் பகுதிகளைக்கூட
கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து
சத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் அதன் குஞ்சுக்கு ஊட்டிவிடும் அழகை பார்த்துக்
கொண்டே இருக்கலாம்

இங்கேயும் வரத்துப் பறவைகள் வருவதுண்டு
கடற்கரை கிரமான பிலிக்-கான்-ப்ளாக்கில்
அது போல் ஒரு புதிய பறவையைப் பார்த்தேன்
பறக்கத் தெரியாதது போல்
நடந்து கொண்டிருந்த
அதைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன்
கொஞ்சம் விளையாட்டுக்காட்டிவிட்டு
பறந்து போன அந்தப் பறவையின்
உதிர்ந்த இறகொன்றை
நான் விரும்பிப் படிக்கும் புத்தகத்தில் வைத்திருக்கிறேன்

கண்டங்கள்
பல நாடுகள் கடந்த
வெம்மை தணிந்த
அதன் இறகை
வாசிக்கும் போதெல்லாம்
ஸ்பரித்துக் கொள்வேன்

கவிதை ஒரு பேரின்ப நிகழ்வு ; எஸ் செந்தில்குமாரின் சில கவிதைகளும்

2009-10-30T08:53:00.009+04:00

கவிதை நிகழ்வது ஒரு உன்னதமான அனுபவமாகக் கருதுகிறேன். ஒரு மொட்டு அவிழ்கிறது என்ற செய்தியை ஒரு வாசனாகத்தான் உணரமுடிந்தது. "தீக்குள் விரலை வைத்தால் நின்னை தீண்டுமின்பம் தோன்றுதடா" என்ற வரிகளின் அற்பதத்தை அறிய எத்தனை ஆண்டுகளாயிற்று!
மெழுகு தீபத்தின் ஒளியைப்போல் எண்ண அலைகள் பரவிக்கிடக்கும் என் தனிமை அறையில் ஒரு உயர்வு அழுத்தமாக அந்தப் பரசவம் நிகழ்கிறது, அது ஒரு பேரின்ப நிகழ்வு. அந்த நிலையை அதே பரவசத்தோடு வெளிபடுத்த முடிவதில்லை. என் வாசிப்புலகம் மிகச் சிறியதுதான். நான் அறிந்த எளிய வார்த்தைகளைத் தேடி எடுத்து கோர்க்க முயற்சிக்கிறேன். பெரும்பாலும் அது தோல்வியிலெ முடிந்திருக்கிறது. என்றாலும் எனக்குப் பிடித்த இந்தக் குழந்தை விளையாட்டை தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

எஸ் செந்தில்குமாரின் இந்தக் கவிதையில் அந்த உன்னததை நெருங்கினேன். ஒரு கவிஞனின் பார்வையில் பூ பூவாய் விரிகிறது. அந்த அனுபவத்தை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

.........................

எழுதி முடித்த கவிதை வரியின்
பிரமிப்பில் தீராத மோகங்கொண்டு
யாருமறியாத மலை உச்சிக் கோவிலில்
படிகளில் ஏறி அமர்ந்திருந்த
மாலை வேளையினை இப்போது
ஞாபகச் சிப்பித் திறந்து காண்கிறேன்
யாருமே வாசித்திராத
அந்த கவிதையின் முதல் வரியினை
நகரத்தில் எரியத் தொடங்கிய
முதல் விளக்கிடம் சொன்னேன்
வெட்கம் குமிழ்குமிழால உடந்தபடி
கவிதையின் அடுத்தவரி அடுத்தவரி என
வாசிக்க எல்லா விளக்குகளும்
என்னிடம் கேட்டபடி
எரியத் தொடங்கியதை
யார் அறியக்கூடுய்ம்
என் கவிதை தவிர்த்து

...........................

திருப்பத்தில்
ராட்சஸப் பறவையென நின்றிருந்த
அந்த ஒற்றை மரத்தைப் பார்த்தேன்

கருநிறப் பறவையின் இறக்கையென
காற்றில் அசைகின்றன அதன் கிளைகள்

உடல் நிமிர்த்து
கழுத்து வளைந்து இரை தேடும் காட்சியாய்
அந்த ஒற்றை மரம் நின்றிருந்தது

அதன் இறக்கை
பாதை கடக்கும் சமயம்
என்னைக் கவ்விக் கொள்ளுமென
பயந்து நிற்கிறேன்

நெடுநாள் தண்ணீரற்று வறண்ட அதன் உடல்
மரக்கட்டையாயிருந்தது

காற்றை சுவாசிக்கும் கிளைகள்
ஏதோ ஒன்றை விழுங்கத் துடிக்கும்
பெரும் பசியோடு காத்திருந்தன

செம்மண் மேடுகளைத் தாவித்தாவி
ஏதுமறியா ஆட்டுக்குட்டிகள்
அந்த ஒற்றை மரத்தைக் கடந்துவந்தன
அம்மரத்தைப் பார்க்காமலேயே

.............................

சிறு பூச்சியை
அதன் இடத்திலிருந்து நாடு கடத்துகிறேன்
அங்கேயும் பறக்கிறது
நிற்கிறது
உட்கார்கிறது மரத்தின்மேல்
அதற்கான உணவைத் தேடுகிறது
குறிப்பாக
இன்னொரு நாடு கடத்தலுக்குத் தயாராகிறது
தன் இருப்பிடத்திலிருந்து

...............................

சிறுவன் சூரியனோடு விளையாடுகிறான்
கைக்கண்ணாடி ஒளிக்கற்றையை
பிறர் மீதும் பாய்ச்சும் ஆர்வம் பெருகி
தன் கையில் இரண்டாவது சூரியனையும் தக்கவைக்கிறான்
என் கண் கூசுகிறது
இரண்டு சூரியனின் ஒளி வாசமாய்
அவன் உடலில் படிகிறது
கடந்து செல்வோரை உஷ்ண வாசம்
தொற்றிக் கொள்கிறது அவன் உடலில் வழிந்து
என் காதுகளில் நிரம்புகிறது இரண்டு சூரியனின்
ஒளிக்கற்றை இரைச்சல்
பிறகு சூரியனை விடிவித்தால்
மேற்கொண்டு பயணிக்கலாமென நின்றிருந்தேன்.
சுரியன் கண்ணாடியிலிருந்து கண்ணாடிக்கு
தெருவிலிருந்து தெருவுக்கு
சிறுவனிடமிருந்து சிறுவனுக்கு என
நகர்ந்தபடி இருக்கிறது

..................................

இப்போது இயங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களில் மிக முக்கியமான படைப்பாளியான எஸ் செந்தில்குமார் இந்த வருடத்திற்கான "சுந்தரராமசாமி விருதுக்கு" (நெய்தல் அமைப்பு) தேர்ந்தேடுக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

புகைப்படம் நன்றி : உயிர்மை பதிப்பக இணைய தளம்.

இது என்ன விளையாட்டு?

2009-10-28T09:00:00.005+04:00

என்னாயிற்று உனக்கு?
நிலை கொள்ளாமல் ஒடுகிறாய்
பொருள்களையெல்லாம் இடமாற்றி
இது என்ன விளையாட்டு?

வீதியில் கிடக்கும் ஏதேதோ பொருள்களையெல்லம்
வீட்டுக்குள் எடுத்து வருகிறாய்
யாருக்காகவோ மலர்ந்திருந்த மலரைக் கொய்து
என்னிடத்தில் தருகிறாய்
நான் வாசித்துக் கொண்டிருந்த காகிதத்தை
உனக்குப் புரியாதென்றாலும்
பறித்துக் கொண்டு கண்ணாமூச்சியாடுகிறாய்
துரத்தி வரும் போது
மரங்களின் மேல் ஏறி
எக்காளமிடுகிறாய்
இது என்ன விளையாட்டு?

இன்னும் ஒரு வாரம் நீடிக்குமென
எனக்குப் பிடிக்காத ஒப்பனைத் தொகுப்பாளினி அறிவித்துவிட்டாள்
அதோ அந்தரத்தில் அலைந்து கொண்டிருக்கும் தேவதைகளைப்பார்
சுற்றிலும் மலைகள் சூழ்ந்த சிறிய தீவுதான்
போ! உனக்கு கொண்டாட்டம்தான்.

மயிர்கள் சிரைக்காத நிர்வாணம்.........

2009-10-22T10:28:00.013+04:00

மலைச்சாமியின் கைகள்

2009-10-19T09:08:00.012+04:00

புகைப் படம் நன்றி : செழியன் அவர்கள்.

தாழ் பழுதடைந்த
என் அறைக்குள் நுழைந்த
நள்ளிரவுக் காற்று
இருளில் நெளிந்து கொண்டிருந்த தண்ணீர் குடுவையை
நிலை இழக்கச் செய்தது
களைந்து விழித்தேன்

அனிச்சையாக எழுந்த என் கைகளைப் பார்த்தேன்
அது மலைச்சாமியின் கைகளாக இருந்தது
மயிர் அடர்ந்திருந்த மார்பும் அவனுடையதாக
தோள்களும் அப்படியே
இன்னும்.........

நான் யார் என்று உறுதிசெய்ய முடியாத நிலையில்
பதட்டம் நீடிக்கிறது....

நெருக்கமான தோழமைதான்............

2009-10-12T09:35:00.006+04:00

நெருக்கமான தோழமைதான்
அதே வீட்டில்தான் வசிக்கிறோம்
நினைவற்றுப் போய்விட்டது
நடந்து, ஓடி
விரைந்து கொண்டிருக்கின்றன நாட்கள்

நிகழ வேண்டாம் என்ற
எண்ணமில்லை
நிகழ்வதற்கான பிரயத்தனமும்
கொள்ளவில்லை
புற உலகின்
அறிவுறுத்தலாலும்
கண்டிப்புகளாலும்
புறகணிக்க முடியாது
நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது

நோயுற்றிருந்த இலைகளை நீக்கி
கிளைகளைச் சரிசெய்கிறேன்
வேரில் மண்டியிருந்த
குப்பைகளை அப்புறப்படுத்துகிறேன்
களைகளை அகற்றுகிறேன்
விரும்பி ருசிக்கும்
சுவையான மண்னைக் குழைத்து ஊட்டுகிறேன்
கொஞ்சம் மலர்ச்சியாக இருக்கிறது
கடந்த சென்ற சிறிய தென்றலிடம்
கைகாட்டிச் சிரிக்கின்றது

தவிர்க்கமுடியாமல் நிகழ்ந்ததென்றாலும்
இந்தச் சந்திப்பு
நிறைவாய், நெகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறது.

Untitled

2009-10-10T09:33:00.007+04:00

மழையும் வெயிலும்
அன்பைப் பொழியும்
இந்த நகரத்தில்
அதற்கேற்றார் போல்
ஒரு பானத்தின் மாதிரியை
பருகச் சொல்லி
கனிவுடன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்

புதிதாக வந்திருக்கும்
பிரஞ்சு நாவலை
பிரித்துப் பார்ப்பேன்

வாழ்த்து அட்டைகள்
கொலுவிருக்கும்
அந்தப் பகுதிக்குள்
சென்றதே இல்லையென்றாலும்
நீர்க்குமிழியின் திண்மையுடன்
அங்கே நின்றிருந்த
ஒரு இணையின் சித்திரத்தை
எடுத்து வைத்திருக்கிறேன்

பிரசித்தமான மான் இறைச்சி,
மலிவு விலையில் கிடைக்கும்
உயர்ரக மதுவிற்காகவும்
இந்த சிறிய தேசத்தின்
பல பகுதிகளிலிருந்து
பெருகி
வழியும்
கூட்டத்தை வேடிக்கை பார்ப்பேன்

எப்போதாவது
என்னையே ரசித்துக் கொள்வேன்

பொதி சுமக்கும் கூடையில்
வலம் வரும்
தேடலின் அழகில்
தொலைந்து போவேன்

பிரஞ்சில் தொடங்கி
சிறிய சிணுங்களோடு
ஆங்கிலத்தில் முடிக்கும்
கணக்கிடும் பெண்களின் வண்ணம் கொண்டு
அந்த இரவுக்கான
மலரை வரைந்து கொள்வேன்

அயரும் இமைகளைத் திறந்து வைத்து
பணி முடிந்து திரும்பும்
எனக்காக காத்திருக்கும்
இந்தப் பல்பொருள் அங்காடியை
வெறும் அஃறினை என்று சொல்ல முடியாது.

உதிரும் மலர்கள்

2009-10-08T09:38:00.004+04:00

முறைகளை ஒருங்கிணைப்பவர்கள்
ஒவ்வொன்றாக ஞாபகமூட்ட
பரபரப்புடன்
இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்

முடிந்ததும்
கூடத்திற்கு
அழைத்துவரப்பட்டார்கள்

வாழ்த்துச் சொல்ல
மேடையேறியவர்கள்
சோடியம் விளக்கொளியில்
மலர்ந்து
உதிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்

புதிய மலர்களைத்
தேடித் தேடி
பகிர்ந்து கொண்டிருந்த இளைஞர்கள்
தாம் ரசித்த
தாமரை மொட்டை
பாதுகாப்பான அடுக்கில்
கனவுக்கென சேமித்துக் கொண்டார்கள்

ஒலிப் பெருக்கியின் இரைச்சல்
கூடத்தின் சப்தத்தோடு
பிணக்கு கொண்டிருந்தது

புகைப்படமெடுக்க
அழைக்காத கோபத்தில்
சாப்பிட மறுத்து
ஒரு உறவு முறை
வெளிநடப்பு செய்து கொண்டிருந்தது

மணம் கொண்டவர்களுடான
நெருக்கத்தைக் காட்டிக் கொள்ள
முனைந்த நிகழ்வுகள்
திரையோடான வாழ்க்கையை
நிதர்சனப் படுத்தியது

புனைவின் இறுதிக் காட்சியாக
மணம்கொண்டவர்களுக்கு
ஒரு கூட்டம்
திகட்ட திகட்ட
பந்தி பரிமாறியது

கடைசிப் பந்தியில் அமர்ந்த விழா அமைப்பாளர்கள்
விழாவின் கூட்டத்தையும்
விருந்தின் சுவையையும்
சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தார்

தூர் நெளிந்த
ஈயப்பாத்திரத்தில்
மீந்த உணவெடுக்க வந்திருந்த
மேலாடையில்லாத பாவாடைச் சிறுமி
ஐஸ்கிரீம் மறுக்கப்பட்ட
புறக்கணிப்பின் வலியை
அழுது தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்

நீர்

2009-10-05T09:44:00.004+04:00

என் நீர் நிலைதான்
மேலே மேகமாக
அலைந்து கொண்டிருக்கிறது

அந்த மேகம்
இங்கே மழையென
களியாட்டம் போடுகிறது

அந்த மழையின் துளிகள்தான்
நீராகி
பூமியோடு
ஆலிங்கனம் கொள்கிறது

எனதந்த நீர்தான்
தொடர்பற்ற
இந்த ஊற்றுக்குள்
நிலை கொண்டுவிட்டது.

சென்னை நகரில், ஓர் இரவுப் பொழுதில்....

2009-10-03T09:02:00.005+04:00

பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வரவிருக்கும்
அந்தக் கட்டிடத்தில்,
மேற்பார்வையாளர்கள்
பணியை துரிதப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

பார்வையை மறித்துக் கட்டியிருந்த
சாரத்தில்
ஒப்பந்த நிறுவனங்களின் பெயர்ப்பலகை
லேசான காற்றில்
படபடத்துக் கொண்டிருக்கின்றன

புதிய புதிய
எந்திரங்கள்
பூமியைக் குடைந்து கொண்டிருக்கின்றன

லிப்ட் நிறுவும்
ஒப்பந்தப் பணியாளர்களின் குரல்கள்
சிக்கிக் கொண்ட பறைவையைப் போல்
மேலும் கீழும்
அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன

எங்கேயோ பண்ணையிலிருந்து
தருவிக்கப்பட்ட புல் விரிப்பை
பணியாளர்கள்
இறக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

கட்டாயப்படுத்தி நட்டுவைத்த
சிமெண்ட் கோலம் பூண்ட மரமொன்று
தளிர்க்க மறுத்து
பிடிவாதத்துடன்
நின்று கொண்டிருக்கிறது

பூமியை காயப்படுத்துவதற்காகவே
தயாரிக்கப்பட்ட எந்திரமொன்று
அவ்வப்போது பெரும் சத்தத்தை எழுப்பியபடி
அதன் பணியை செய்து கொண்டிருக்கிறது

எல்லாவற்றுக்கும் பழகிவிட்ட
அங்கேயே வசிக்கும்
ஒரு தொழிலாளியின் குடும்பம்,
இரவு உணவை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது

அவர்களுக்கான சிறிய விளக்கின் சுடர்
அந்த அடர்ந்த இருளோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறது.

ஓவியம்

2009-09-28T09:14:00.005+04:00

அவள் அமைதியானவள்
அதிர்ந்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசமாட்டாள்
நினைத்துப்பார்த்தால்
பேச்சில்கூட என்னை கடிந்து கொண்டதே இல்லை

நாளெல்லாம்
தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில்
குச்சி உருவி
கிடைக்கும் சிறிய தொகையில்
எனக்கு திண்பண்டம் வாங்கி வருவாள்

அவள் உண்மையானவள்
ஒவ்வொரு விழாவிற்குச் செல்லும் போதும்
ஆயுதத்தைப் போல்
உரையாடலை தயார்செய்து கொண்டு போய்
தோற்றுவிடுவாள்
அவளுக்கு நடிக்கத் தெரியாது

ஒன்றுமில்லாத காரணத்திற்கெல்லாம்
அப்பா பலமுறை
அவளை அடித்திருக்கிறார்
அவரின் சொந்தங்களால்
அவமானப் படுத்தப் பட்டிருக்கிறாள்
நானும் சின்னக்காவும் வாங்கிவரும்
சுள்ளி விறகோடு வைத்து எரித்துவிடுவாள்
கோபத்தை அவள் வெளிப்படுத்தியதே இல்லை

இத்தனை பணியிலும்
அவள் வாசிப்பதை பார்த்திருக்கிறேன்
ந பா, அகிலன், சாண்டில்யன், தி ஜா
இப்போது நினைத்தால்
ஆச்சிரியமாக இருக்கிறது
அவள், ஆறாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே
தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில்
கட்டையடுக்கப் பணிக்கப்பட்டவள்

நான் ஒரு சோம்பேறி
என் உடல் அமைப்பே காட்டி கொடுத்துவிடும்
ஒரு வேலையில் கூட அவள் என்னை
பணித்ததே கிடையாது

அப்பா வாங்கி வரும்
மளிகை பொருள்களையெல்லாம்
பிரித்து
அதற்குரிய பாத்திரத்தில் நிரப்புவது
எனக்குப் பிடித்தமான விளையாட்டு

அதற்காக நான் வரும்வரை காத்திருப்பாள்

இந்த இரவில்
என் தனிமை அறையில்
சர்க்கரையை பிரித்து
குடுவையில் நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்

சட்டத்துக்குள் அடைந்து கொண்ட ஓவியம் போல்
அம்மா நினைவுக்கு வருகிறாள்.