Sunday, December 20, 2015

வடக்கே கன மழை பெய்கிறது



மழை பெய்வதாகக் கூறி
சிதறி ஓடுகிறார்கள்
வீடு திரும்பும் பள்ளிக் குழந்தைகள்

தூறல் ஆரம்பித்துவிட்டதாக
நான்
தப்பி வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறேன்

விருப்பப் பாடலை
ஒலிபரப்பும்
பண்பலைத் தொகுப்பாளினி
வடக்கே கன மழை பெய்வதாகச்
சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள்

ஆயிரம் துளிகள்
விழுகின்றன
பல்லாயிரம் துளிகள்
விழுகின்றன
என் வீட்டிற்குச் செல்லும்
சாலையை அடைவதற்குள்
லட்சம் துளிகள்
விழுந்து தெறிக்கின்றன

‘அடர்த்தியான மழை’ என்ற
பத்திரிகைச் சொல்
நினைவுக்கு வருகிறது

ஒரே ஒரு துளியை மட்டும்
உள்ளங்கையில் ஏந்திக்கொண்டு
பாதுகாப்பாக என் வீட்டிற்குள்
அடைந்து கொள்கிறேன்.

இனி என் தனிமை தீர
பேசிக்கொண்டிருப்பேன்
அந்த ஒரு துளியோடு.
(2009-ல் எழுதிய கவிதை)

Wednesday, November 25, 2015

இரவு மலர்


























தீராத தேநீரின்
சிநேகத்தோடு
தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது

தெற்கு வீதிக்குள் நுழைந்தோம்

இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்த‌
சாலையோர உணவு விடுதியயொன்றில்
களைந்து கிடந்த‌
காலி இருக்கையைப் பார்த்ததும்
தேவதச்சன் என்ற‌ ஆறுமுகத்தின் அங்காடி
இந்தத் தெருவில் இருப்பதாகச் சொன்னாய்

கவிதையைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தோம்

செண்பவள்ளியம்மன் கோவிலைக் கடக்கும் போது
மொழியின் வறட்சியால்
முற்றுப் பெறாத
எனதொரு கவிதையை
விமர்சித்தாய்

அம்மா மெஸ்சின் திருப்பத்தில்
ஒரு இரவுப்பறவை இடம் பெயர்ந்தபோது
ந‌.பி-யை வாசித்திருக்கிறாயா என்றாய்

என‌க்குச் சிற‌கு முளைத்துக் கொண்டிருப்ப‌தாக‌ சொன்னேன்

ர‌ஜ்னிஷை வாசிக்க‌ச் சொன்னாய்

வ‌க்கீல் தெருவைக் க‌ட‌ந்த‌போது
விடை பெற‌லாம் என்று
நீ மூன்றாவ‌து முறையாக‌ச் சொன்னாய்

நான், த‌ரையில் இற‌ங்கும் விமான‌ங்க‌ளை சிலாகித்தேன்

ர‌ப்ப‌ரும், புளிய‌ ம‌ர‌த்தின் க‌தையும் நாளை த‌ருவ‌தாக‌ச் சொன்னாய்

நாம் பிரிய வேண்டிய‌
ஜோதி ந‌க‌ர் ச‌ந்திப்பு வ‌ந்த‌தும்
விடை பெற‌லாம் என்று
நான் நான்காவ‌து முறையாக‌ச் சொன்னேன்

நீண்ட‌ தியான‌ம் க‌லைத்த‌துபோல‌
கால‌த்தில் இடைவெளி இருப்ப‌தாக‌ச் சொன்னாய்

பிற‌கு கால‌த்தைப் ப‌ற்றியே வெகுநேர‌ம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்

ம‌ல‌ர்ந்திருந்த‌ இர‌வு ம‌ல‌ரை
வெண் நிற‌ வ‌ண்டொன்று
சுற்றிக் கொண்டிருந்த‌து

(2009இல் எழுதியது)

காதல்கள்

காதல் என்னும் உணர்ச்சி விளக்கவே முடியாதது. அந்தத் தீவிரத்தின் உச்சத்தில் உள்ளவர்கள் அதைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதைக் கடந்தவர்கள் சிலர் எதிர்மறையான அபிப்பிராயங்களையும் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். காதலின் புனிதங்கள், பாசாங்குகள், கற்பனைகள் இவை எல்லாமும் விளக்கத்திற்கும் வழிகாட்டுதலுக்கும் அப்பாற்பட்டவை. காதல், ‘சரி, தவறுக’ளுக்கு அப்பாற்பட்டதும்கூட. காதல்கள், அவற்றின் பாசாங்குகளை இயல்பான காட்சிகளின் விவரிக்க முயலுகிறது ‘அருகே’.


2012இல் வெளிவந்த இப்படம் வங்க எழுத்தாளர் சுனில் கங்காபாத்யாவின் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. திலீப், சம்ருதா சுனில், மம்தா மோகன்தாஸ், இன்னோசண்ட், வினித் ஆகியோர் நடித்துள்ள இந்தப் படத்தை, மலையாளத்தின் முன்னணி இயக்குனர் ஷியாம்பிரசாத் இயக்கியுள்ளார்.

சாந்தனு மொழியில் துறை ஆராய்ச்சி மாணவன். முன்பு விரிவுரையாளனாகப் பணியாற்றியவன். மென்மையான உணர்வு கொண்டவன். தன்னுடைய முன்னால் மாணவியான கல்பனாவுடன் அவனுக்குக் காதல். அந்தக் காதல் தொடர்பான பதற்றங்களுடன் எப்போதும் இருக்கிறான். கல்பனா உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு மிக்கவள். இளமையின் முழு வனப்பும் அவளின் உடலில், தெத்துப் பல் சிரிப்பில் வெளிப்படுகிறது. சாந்தனுவின் வெகுளித்தனங்களை, மென்மையுணர்வை, அவனது பண்டிதத் பின்னணியைக் கல்பனா ரசிக்கிறாள். சின்னச் சின்னதாக அவனை ஏமாற்றி அவனுடைய பரிதவிப்புகளை ரசிப்பவளாகவும் இருக்கிறாள்.

அவள் ஆச்சாரமான பிராமணக் குடும்பத்தின் ஒரே மகள். அப்பா அரசு வங்கி ஒன்றின் உயர் அதிகாரி. சாந்தனு பிராமணன் அல்ல. மேலும் அவனுக்கு என்று யாருமே இல்லை. அதனால் இழப்பதற்கும் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் கல்பனா தன் வசதியான வாழ்க்கை, பாசமான அம்மா, அப்பா இவை எல்லாவற்றையும் துறந்து வர வேண்டும். இது சாத்தியமா? அவனுக்குள் கேள்விகள் எழுந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இவை பலவீனமான ஆண் மனத்தின் பதற்றங்கள். இந்த உறவையே ஆதாரமாகக் கொண்டிருக்கும் சாந்தனு அது உருவாக்கும் தாழ்வு மனப்பான்மையால் காதலில் மிகுந்த அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறான். ஆனாலும் இடையிடையே மனமும் குழம்புகிறது; கேள்வி எழுப்புகிறது. தனக்காக அவள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வருவாளா என அவள் தோழி அனுராதாவிடம் கேட்கிறான். “நீ உண்மையிலேயே என்னை நேசிக்கிறாயா” என்று கல்பனாவிடம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறான்.



இந்தக் காதல் விவகாரங்கள் எல்லாம் தெரிந்திரும் கல்பனாவின் பெற்றோர் கல்பனாவைக் கண்டிக்காமல் கூடுதல் பாசத்துடன் அணுகுகிறார்கள். சமயங்களில் சாந்தனுவையே கட்டிவைப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். சமயங்களில் உணர்ச்சிபூர்வமாகப் பேசி அவள் மனத்தை மாற்ற முயல்கிறார்கள். சாதுரியமான நடுத்தரவர்க்க மனநிலையை இப்பாத்திரங்களின் வழியாக இயக்குனர் ஷியாம் பிரசாத் சித்தரித்துள்ளார். இவை கதையின் ஒரு பகுதி. 

இன்னொன்றில் அனுராதா வருகிறாள். அவள் கல்பனாவின் தோழி. விரிவுரையாளர். இருவரது காதலின் சாட்சியாக இவள் இருக்கிறாள். அவர்களின் எல்லாச் சந்திப்புகளிலும் உடன் இருக்கிறாள். அனுராதா இந்தப் படத்தின் மையப் பாத்திரம். எப்போதும் சாம்பல் படிந்த முகத்துடன் இருக்கிறாள் அவள். தனக்கு முன்னே எப்போதும் இருக்கும் ஜன்னல்களின் வழியாக உலகையே ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக்கி வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அந்த ஜன்னல்களில் காட்சிகள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. தீண்டாத நீர்ப் பரப்பு, சின்னச் சின்னச் சலனங்களையும் உள்வாங்குவதைப் போல மனிதர்களின் செயல்பாடுகளை அவளால் உள்வாங்க முடிகிறது.

அவளை ‘சேச்சி’ என அழைக்கும் கல்லூரி மாணவன் ஒருவனுக்கு அவள் மீது மோகம். சுற்றிச் சுற்றி வருகிறான். வழி மறிக்கிறான். அனுராதாவின் பக்கத்து வீட்டுக்காரரான நடுத்தர வயதைச் சேர்ந்த ஒருவர் அனுராதாவுக்குச் சின்ன சின்ன உதவிகள் புரிகிறார். வாதத்தால் படுத்த படுக்கையாக இருக்கும் தன் மனைவியின் நிலையை அனுதாபமாக்கி அனுராதாவை அடைய நினைக்கிறார்.

அனுராதா இருவரையும் நிராகரித்துத் தன் உலகிற்குள் சுருண்டுகொள்கிறாள். குழந்தைமையின் ஈரம் விலகாத பதின்ம வயதில் அவளது கிராமத்து வீட்டில் வந்து தங்கும் முறைப் பையன் வாக்குறுதியுடன் அவளுக்குள் நுழைந்துவிடுகிறான். உறவுகொள்கிறான். அவனது பிரிவும் ஏமாற்றமும் அவள் ஆளுமையில் தாக்கத்தை விளைவித்துவிடுகின்றன. இளமையின் எந்த வண்ணங்களும் இல்லாமல் இருக்கிறாள். முறைப் பையனின் கடிதத்தை நோக்கி அவளும் அவளது தந்தையும் தனித்து இருக்கிறார்கள்.

இதற்கிடையே கல்பனா ஒரு கார் விபத்தை எதிர்கொள்கிறாள். அவளது உடலும் மனமும் பாதிப்படைகின்றன. காளிதாஸனின் காவியப் பாத்திரமான சகுந்தலாவின் பாதத்துடன் சாந்தனுவால் ஒப்பிட்டுப் பேசப்படும் கல்பனாவின் பாதம் முறிந்துவிடுகிறது. தன்னைச் சந்திக்க வரும் சாந்தனுவைப் பார்க்க மறுத்துத் திரும்பிக்கொள்கிறாள். சாந்தனும் அனுராதாவும் கடற்கரையில் சந்தித்துக்கொள்கிறார்கள். அருகருகே நின்று பேசுகிறார்கள். கல்பனாவைவிட அவள் தனக்கு எழுதும் பதில் கடிதங்களையே தான் நேசித்தாகச் சொல்கிறான் சாந்தனு. கல்பனா கேட்டுக்கொண்டதற்காக அனுராதாதான் அவன் கடிதங்களுக்குப் பதில் எழுதியிருப்பாள். இந்தக் காட்சியுடன் திரைப்படம் முடிவடைகிறது.

(2014 ஜனவரியில் எழுதியது)

Friday, October 30, 2015

கட்சி மட்டுமல்ல கம்யூனிஸம்

இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு கேரள மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இடுக்கி மாவட்டச் செயலாளரான எம்.எம்.மணி ஒரு கட்சிக் கூட்டத்தில், “கட்சிக்கு எதிரானவர்களைக் கொன்றிருக்கிறோம். எதிரிகள் குறித்துப் பட்டியல் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களை ஒவ்வொருவராகக் கொல்வோம்” என உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசியிருந்தார். அதற்குச் சில மாதங்கள் முன்புதான், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டு, புரட்சிகர மார்க்சிஸ்ட் கட்சி என்னும் புதிய கட்சியைத் தொடங்கியிருந்த டி.பி.சந்திரசேகரன் கொல்லப்பட்டிருந்தார். மணியின் இந்தப் பேச்சு நாடு முழுவதுமே அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. மேலும் இது கேரளத்தின் அரசியல் படுகொலைகளை இந்திய அளவிலான கவனத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது.



இம்மாதிரியான அரசியல் கொலைகளைப் பின்னணியாகக் கொண்ட மலையாளப் படம் ‘லெஃப்ட் ரைட் லெஃப்ட்’(2013). 1960, 1970, 1980களில் நடக்கும் மூன்று சம்பவங்கள், மூன்று சிறுவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்கின்றன. அவர்களின் ஆளுமையைப் பாதிக்கின்றன. இந்த மூன்று சிறுவர்களின் வாழ்க்கையின் ஊடே கேரள கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அரசியலும் பதிவுசெய்யப்படுகிறது. இந்தச் சிறுவர்களில், கய்தேறி சகதேவனும் செகுவரா ராயும் இடதுசாரிப் பின்புலம் கொண்ட குடும்பத்தின் வாரிசுகள். இடதுசாரிகளாகவே ஆகின்றனர். 1980களின் இறுதியில் வளரும் ஜெயன், பணம் இல்லாத காரணத்தால் தன் அக்கா அரசுப் பொது மருத்துவமனையில் இறக்க நேரிட்டதால் பணமே வாழ்க்கையில் முக்கியம் எனக் கருதுகிறான். லஞ்சம் வாங்குவதற்காகவே காவல் துறை உதவி ஆய்வாளர் ஆகிறான்.

கட்சிக்காகச் சித்தப்பாவையும் தந்தையையும் பறிகொடுத்த சகதேவன் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் RPI(M) இளைஞர் பிரிவான ஒய்.எஃப்.ஐ. வழியாக வளர்ந்து அதன் தலைவராகிறான். மாநில ஆட்சி நிர்வாகத்திலும் செல்வாக்கு மிக்க தலைவராகிறான். சகதேவனின் வளர்ச்சி ‘தோழர் எஸ்.ஆர்.’ என அழைக்கப்படும் அதன் மூத்த தலைவருக்கு உவப்பாக இருக்கவில்லை. ஒரே கட்சியில் இருந்தாலும் இருவரும் எதிர்க்கட்சியினரைப் போல் செயல்படுகின்றனர். இவர்களுக்கு இடையிலான பொறாமையும் பகையும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகளிலும் கூட்டங்களிலும் வெளிப்படுகின்றன. இந்த இரு பாத்திரங்களும் கேரள கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முக்கியத் தலைவர்களான வி.எஸ்.அச்சுதானந்தனையும் பிணராயி விஜயனையும் சித்திரிப்பதுபோல உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர்களை நேரடியாகச் சித்திரிப்பதால் கேரள மார்க்சிஸ்ட் ஆதரவாளர்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. கட்சியின் ஆதிக்கம் நிறைந்த மலபார் பகுதியில் இந்தப் படத்திற்கு அதிகாரபூர்வமற்ற தடை நிலவியது.

தந்தையைக் கட்சிக்காகப் பலிகொடுத்த செகுவரா ராய்க்குக் கட்சி அலுவலகமே வீடாகிறது. அங்கேயே வளர்ந்து படிக்கிறான். காத்திரமான கம்யூனிஸ்ட்டாக உருவாகும் ராயின் உக்கிரமான பேச்சுக்குக் கட்சியில் செல்வாக்கு அதிகரிக்கிறது. டெல்லி வரை வரை சென்று ராய் உரை நிகழ்த்துகிறான். ஆனால் ராயின் இந்த வளர்ச்சியை அப்போது கட்சியில் உயர்மட்டத்திலிருக்கும் சகதேவனால் சகிக்க முடியவில்லை. சகதேவன் நடவடிக்கைக்கு எதிராகவும் கட்சிக் கூட்டங்களில் ராய் பேசுகிறான். இதனால் ஆர்.எஸ்.எஸ். தொண்டர்கள்போல வேடமிட்ட சகதேவன் ஆதரவாளர்கள் ராயின் இடது கையைத் (Left Hand) தாக்கிச் செயலிழக்கச் செய்கிறார்கள். இது படம் சித்திரிக்கும் முக்கியமான குறியீடு. உண்மையான கம்யூனிஸ்டான ராயின் இடது கை ஊனமாக்கப்படுகிறது.


சகதேவன் மீதான ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கான ஆதாரம் கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டுத் தனியாகப் பத்திரிகை நடத்திவரும் சுரேஷ் குமார், அலியார் கைகளில் கிடைக்கிறது. அதைத் தங்கள் பத்திரிகையில் பிரசுரிக்க நினைக்கிறார்கள். இதைக் குறித்துத் தங்கள் ஆலோசகரான செகுவரா ராயிடம் கூறுவதற்கு அலியார் வரும் காட்சியில்தான் படம் தொடங்குகிறது. இந்தக் காட்சியின் ஊடே சகதேவனுக்கு ஆதரவாகக் கட்சியின் இளைஞர் பிரிவினர் நடத்தும் போராட்டமும் அதற்கு எதிரான போலீஸின் தடியடியும் வந்துபோகிறது. இந்த ஆதாரங்களை வெளியிடுவதைவிட இதைக் குறித்துக் கட்சிக்குத் தெரியப்படுத்தினால் கட்சி நடவடிக்கை எடுக்கும் என்பது ராயின் எண்ணம். ஆனால் சுரேஷுக்கும் அலியாருக்கும் இதில் பெரிய உடன்பாடில்லை. என்றாலும் ராயின் பேச்சுக்கு இணங்குகிறார்கள்.


ராய் கட்சியின் மற்றொரு தலைவரான எஸ்.ஆரிடம் இந்த ஆதாரங்களை அளித்துக் கட்சிக்குத் தெரியப்படுத்தலாம் என நினைக்கிறார்கள். எஸ்.ஆரிடம். இது குறித்துப் பத்திரிகையில் மூன்றாம் பக்கத்தில் சிறிய அளிவில் செய்தி வெளியிடச் சொல்கிறார். ஆனால் சுரேஷுக்கு அதில் உடன்பாடில்லை. முதல் பக்கத்தில் வெளியிட வேண்டும் என விரும்புகிறான். அலியாரையும் சம்மதிக்க வைக்கிறான். காலையில் முதல் பக்கத்தில் சகதேவனின் படத்துடன் செய்தி வெளிவருகிறது. இது தொலைக்காட்சிகளின் அன்றைய தலைப்புச் செய்தியாகிறது.

குடும்பஸ்தனான சுரேஷ், தன் மனைவி குழந்தைகளுடன் தலைமறைவாகிறான். அவனது வீடு தீயிட்டுக் கொளுத்தப்படுகிறது. ராய் இந்தச் சகோதரப் படுகொலைகளைத் தடுக்க முயல்கிறான். எஸ்.ஆரைப் பார்க்கிறான். ஆனால் அவர் இந்த நிலைமையைத் தனக்குச் சாதகமாக்கிக்கொள்ள நினைக்கிறார். இறுதியில் ராயின் முயற்சி பலனளிக்கவில்லை. இருவருமே கொல்லப்படுகிறார்கள். இதற்கடுத்து தொடர்ந்து நிகழும் கொலைகளும் மரணமும் கட்சி வலியுறுத்தும் அரசியல் சித்தாந்தத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றன.

அருண்குமார் அரவிந்த் இந்தப் படத்தை இயக்கியிருக்கிறார். கதாபாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றையும் மிகச் செறிவாகச் செதுக்கியிருக்கிறார். முரளிகோபி கதை, திரைக்கதை, வசனம் எழுதி இதன் முக்கியப் பாத்திரமான செ குவரா ராயாகவும் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அவரது வசனங்களும் படத்திற்கு வலுச் சேர்க்கின்றன. “இடது கால் கொண்டு கோல் அடிக்க வலது காலில் நின்றால்தான் முடியும்” “பார்ட்டி மட்டுமல்ல கம்யூனிசம்” “இடதுசாரிக் கட்சி இரண்டானால் ஒன்று இடதாகவும் இன்னொன்று வலதாகவும்தானே மாற வேண்டும்” போன்ற சில உதாரணங்களைச் சொல்லலாம்.


சமகால அரசியல் செயல்பாடுகளைத் திரைக்கதையாக்குவது என்பது சவாலான காரியம். ஆனால் அதைத் துணிச்சலாகச் செய்திருக்கிறார் முரளிகோபி. நிகழ்காலச் சம்பவங்களைச் சின்ன மாற்றங்களுடன் திரைக்கதையில் கோத்திருக்கும் நேர்த்தி பாராட்டத்தக்கது. வெவ்வேறு சரடுகளாகப் பிரிந்து செல்லும் காட்சிகள் கதையின் மையச் சரடான கேரள கம்யூனிஸக் கட்சியின் செயல்பாட்டை காத்திரமாக விமர்சிக்கிறது. சமூகக் கோபங்களையும் உறவுச் சிக்கல்களையும் ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் இந்தப் படம் பதிவுசெய்கிறது. ஆனால் அவை ஏற்படுத்தும் தாக்கம் வலுவாக வெளிப்பட்டுள்ளது. மேலும் படுகொலைகளும் வன்முறைச் சம்பவங்களும் மனித மனத்தின் விநோதங்களின் வெளிப்பாடு என இப்படம் உளவியல் ரீதியாகவும் அலச முயல்கிறது.

ஆனால் பல பத்தாண்டுகளாக கம்யூனிஸம் செல்வாக்குச் செலுத்திவரும் கேளரச் சமூகத்தைச் சமரசங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு வலுவாகச் சித்திரிப்பதுதான் இதன் முக்கியமான அம்சம். அதிகாரப் போட்டியால் பூர்ஷ்வாக்களுக்கு (முதலாளித்துவத்திற்கு) எதிராகத் தொடங்கப்பட்ட ஒரு கட்சி, பூர்ஷ்வாக்களை, - இந்தப் படத்தின் கதாபாத்திரமொன்று சொல்வதைப் போல - பூர்ஷ்வாக்களின் அப்பன்களை உருவாக்கிவருகிறது என்பதற்கு இந்தப் படம் கதாபாத்திரங்களைச் சாட்சியாக்குகிறது.

(2014 செம்படம்பரில் எழுதியது)

Tuesday, October 13, 2015

இறுதிப் போருக்குப் பின்னே

பிரபாகரன் இறுதிப் போரில் கொல்லப்பட்டுவிட்டார். கொழும்பில் கொண்டாட்டம் தொடங்குகிறது. பிரபாகரனின் உருவ பொம்மைகள் எரிக்கப்படுகின்றன. சாலைகளெங்கும் சிங்களக் கொடிகளை அசைத்தபடி இளைஞர்கள் உற்சாகக் கூச்சல் இடுகிறார்கள். சிறுவர்கள் அதி நவீனப் பொம்மைத் துப்பாக்கியால் தங்களுக்குள் சுட்டுக்கொள்கிறார்கள். பட்டாசுகளின் வெடிச்சத்தங்கள் விண்ணைப் பிளக்கின்றன. Between tomorrow and yesterday என்னும் சிங்களப் படத்தின் தொடக்கக் காட்சி இதுதான். இந்த ஆண்டு வெளிவந்துள்ள இந்தப் படம் போருக்குப் பிறகான இலங்கையின் இன்றைய சிக்கலைச் சித்தரிக்கிறது. இப்படம் போரில் ஈடுபட்ட இருதரப்பையும் விமர்சிக்கிறது. இதன் இயக்குநர் நீலேந்திர தேசப்பிரிய.

போர் முடிவடைந்த பிறகு தென்னிலங்கையைச் சேர்ந்த பலரும் வடபகுதிக்குச் சுற்றுலா செல்கிறார்கள். விடுதலைப் புலிகள் இருந்தவரை வட பகுதி என்பது சிங்களவனுக்கு வெறும் சொற்களால் ஆன கற்பனை நிலம்தான். அவர்களுக்கு வடபகுதியைப் பார்க்க வேண்டும் என்னும் ஆர்வம் இருக்கிறது. மேலும் தங்கள் படைகள் எதிரியை வீழ்த்திய இடத்தைக் காணும் பெருமித உணர்வு அவர்களிடம் இருக்கிறது. விமல், சுராஜ், ஸ்ரீதுங்கா ஆகிய மூன்று இளைஞர்களும் விமலின் ஆட்டோவில் செல்லத் திட்டமிடுகிறார்கள். இவர்கள் மூவரும்தான் கதையின் மையப் பாத்திரங்கள். இதில் சுராஜ் பல்கலைக்கழக மாணவன். அவனுக்கு காதலியின் அண்ணனுடன் பகை இருக்கிறது. “பார்த்தாயா? அது போல் உன்னையும் சுட்டுவிடுவோம்” என ஒரு காட்சியில் சுராஜைப் பார்த்து அவன் மிரட்டுகிறான். சுராஜ் எப்போதும் பயத்துடனும் உணர்ச்சிவசமாகவும் இருக்கிறான். அவன் உருவம் திரையில் தோன்றும் காட்சியில் ஒரு மெல்லிய சோகப் பின்னணி இசை வந்து செல்கிறது. விமல் ஆட்டோ ஓட்டுபவன். கல்யாணத்தை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். விமலுக்கு தன் பெரியப்பாவுடன் சொத்துத் தகராறு இருக்கிறது. அகிம்சையின் குறியீடான வெள்ளைப் புறாக்களை வளர்த்துவருபவன். ஸ்ரீதுங்கா குடும்பஸ்தன். இரு குழந்தைகளுக்குத் தகப்பன். தன் எளிய வாழ்க்கை குறித்த அச்சமும் பதற்றமும் கொண்டிருக்கிறான்.
நீலேந்திர தேசப்பிரிய


திட்டமிட்டபடி பயணம் விமலின் ஆட்டோவில் நந்திக் கடலை நோக்கிச் செல்கிறது. அங்கு அவர்களைப் போல் சுற்றுலா வரும் ஜெஸிதா என்ற பெண்ணுடன் விமலுக்குக் காதல். சுற்றுலா வந்தவர்கள் எல்லாரும் ஒன்றாக இணைந்து இரவில் பாடுகிறார்கள். அதில் கும்மாளமான சிங்களப் பாடல்களைப் பாடுகிறார்கள். மறுநாள் பகலில் நந்திக் கடலில் குளித்துக் கும்மாளமிடுகிறார்கள். ஜெஸிதாவின் செல்போன் அழைப்பு வர விமல் கரையேறி வருகிறான். பேச்சின் ஊடே கால்களால் மண்ணைத் துழாவும் விமல் மண்ணுக்கடியில் ஒரு பாலித்தீன் பையைக் கண்டுபிடிக்கிறான். அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டுத் தன் இரு நண்பர்களையும் கூட்டிக்கொண்டு சட்டெனப் புறப்படுகிறான். கண்டெடுத்த புதையலை நண்பர்களுக்குக் காண்பிக்கிறான். அது ஒரு நவீனக் கைத்துப்பாக்கி. அதன் பிறகு அந்த மூவரின் சுற்றுலாப் பயணத்தில் பதற்றம் தொற்றிக்கொள்கிறது. துங்கா அதை வீசி எறிந்துவிடும்படி கேட்டுக்கொள்கிறான். ஆனால் திருமணம் ஆகாத இளைஞர்களான, வன்மம் வளர்த்துவைத்திருக்கும் சுராஜுக்கும் விமலுக்கு துப்பாக்கி வேண்டியிருக்கிறது. துப்பாக்கி நண்பர்களுக்குள் நம்பிக்கையின்மையை வளர்க்கிறது. திரும்பும் இடமெங்கும் வாகனச் சோதனைகள் நடந்துகொண்டே இருக்கின்றன. பதற்றமும் நீள்கிறது.


எல்லாவற்றையும் தாண்டி துப்பாக்கியுடன் கொழும்பிற்கு வந்து சேர்கிறார்கள். துப்பாக்கியை விமல் தன் புறாக் கூண்டில் மறைத்து வைக்கிறான். அந்தத் துப்பாக்கி விமலின் பெரியப்பாவை மிரட்டுகிறது. அந்தத் துப்பாக்கியால் சுராஜ் காதலியின் அண்ணன் காயம் அடைகிறான். அது துங்காவால் அவன் வீட்டில் மறைத்து வைக்கப்படுகிறது. இறுதியாக குண்டுகள் நிரப்பப்பட்ட அந்தத் துப்பாக்கி அச்சுறுத்தும் வகையில் துங்காவின் குழந்தைகளின் கைகளில் விளையாட்டுப் பொருளாகிறது. இதன் பிறகு நடக்கும் விபத்தால் மூவரும் வெவ்வேறு தருணங்களில் கைதுசெய்யப்படுகிறார்கள். அந்த ஆயுதம் புலிகளுடையது என்பது நிரூபணமாகிறது. விமலையும் துங்காவையும் இலங்கை ஊடகங்கள் சிங்களப்புலிகள் என்கின்றன. சுராஜின் தாய், ஒரு தமிழச்சி என்பதும் விசாரணையில் தெரிய வருகிறது. அவன் புலியாகிறான். ஜெஸிதாவும் சிங்களப்புலியாகக் கைதுசெய்யப்படுகிறாள். சிறைக்குச் செல்லும் ஜெஸிதா இறந்த உடலாக ஒரு ஏரிக் கரையின் அருகில் கிடக்கும் காட்சி வந்து செல்கிறது. அவள் ராணுவத்தாரால் கொல்லப்பட்டிருக்கக்கூடும்.

இறுதிக் கட்டப் போர் எனச் சித்தரிக்கப்படும் இந்தப் போரின் முடிவு இலங்கையின் சாமான்ய மக்களின் வாழ்க்கையைப் பதற்றம் மிக்கதாக மாற்றியிருப்பதுதான் இப்படத்தின் மையம். போரின் வெற்றி தங்கள் வாழ்க்கைக்கான சுபிட்சத்தைக் கொண்டுவந்துவிடும் என நம்பும் இலங்கையின் சாமான்ய மக்களின் வாழ்க்கை முன்பு இருந்ததைவிடவும் சிக்கலாக மாறுகிறது. இந்தப் போரின் வன்முறை ராணுவத்தின் கைகளில் இருந்து மக்களின் கைகளுக்கு மாறுகிறது. அந்த வன்முறையைத்தான் இப்படம் துப்பாக்கியாக உருவகிக்கிறது.

(2014 ஜனவரியில் எழுதியது)

Saturday, October 3, 2015

பேராசியர் எஸ். ஆல்பர்ட்: நவீன இலக்கியத்தின் சிந்தனைப் பள்ளி




பழந்தமிழ் இலக்கியத்தின் பள்ளியாகத் திகழ்ந்தவர் ரசிகமணி டி.கே.சி. அவரது ‘வட்டத் தொட்டி’ என்னும் இலக்கிய அமைப்பு தமிழ் அறிஞர்கள் பலர் உருவாகக் களம் அமைத்துக் கொடுத்தது. டி.கே.சி. போல் பின்னாளில் நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் சிந்தனைப் பள்ளிகளுள் ஒன்றாக விளங்கியவர் பேராசிரியர் எஸ். ஆல்பர்ட். இவரது கலந்துரையாடல்கள் அடுத்த தலைமுறை ஆளுமைகள் பலர் உருவாகக் காரணமாயின.

டி.கே.சி பழந்தமிழ் இலக்கியத்தின் அருஞ்சுவையைக் குன்றாமல் எடுத்துச் சொல்லக்கூடிய ஆற்றல் உள்ளவர். அதுகுறித்த தன் ரசனையைக் கட்டுரைகளாக எழுதியிருக்கிறார். ஆனால், படைப்பு என்று எதுவும் எழுதியதில்லை. அதேபோல நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின், நவீன சினிமாவின் ரசனை அனுபவத்தைச் சுவைபட எடுத்துரைக்கக்கூடியவர் ஆல்பர்ட். இவரும் படைப்பு என்று எதுவும் எழுதியதில்லை. இந்த வகையில் பேராசிரியரை நவீன இலக்கியத்தின் டி.கே.சி. எனலாம்.

குற்றாலக் குறவஞ்சியிலும் கம்பராமாயணத்திலும் பொதிந்திருக்கும் சுவையை டி.கே.சி. விளம்புவதுபோல நகுலன், சுந்தர ராமசாமி, ஞானக்கூத்தன் ஆகிய நவீனக் கவிகளின் கவிதானுபவத்தைச் சித்திரமாக எழுப்பிக் காட்டக்கூடியவர் ஆல்பர்ட். ஆங்கிலப் பேராசிரியராக இருந்தபோதிலும் பழந்தமிழ் இலக்கியத்தின் சுவை அறிந்தவராகவும் இருக்கிறார்.

எஸ். ஆல்பர்ட் திருச்சி ஜமால் முகமது கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர். திருச்சியில் சினிபோரம் என்ற பெயரில் நவீன சினிமாவுக்கான இயக்கத்தைத் தொடங்கியவர். நாற்பதாண்டுக் காலம் இலக்கிய நல்லாசிரியராக விளங்கிய இவர் தற்போது சென்னையில் வசிக்கிறார். எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி, அம்ஷன் குமார், வெளி ரங்கராஜன், இமையம், ராஜன்குறை, கோ. ராஜாராம், நாகூர் ரூமி, ஜே.டி.ஜெர்ரி போன்ற ஆளுமைகள் உருவாகக் காரணமாக இருந்தவர். அவரது பங்களிப்பைக் கவுரவிக்கும் வகையில் அவரது மாணவர்களில் ஒருவரான எஸ். அற்புதராஜ் பேராசிரியர் ஆல்பர்ட் குறித்த தொகுப்பு நூலைக் கொண்டுவந்திருக்கிறார். மலைகள் பதிப்பகம் இந்த நூலைப் பதிப்பித்துள்ளது

இதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ள அவரது கட்டுரைகளின் மூலம் பேராசிரியரின் பன்முக ரசனை வெளிப்படுகிறது. இலக்கியம் அல்லாமல் சினிமாவிலும் ஓவியங்களிலும் ஆர்வமும் அறிவும் உள்ளவராகவும் பேராசிரியர் இருந்துள்ளார். வங்கத்தின் புதிய அலை சினிமாவைத் தன் எழுத்தின் மூலம் தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். சத்யஜித் ராயின் தீவிரமான ரசிகராக அறியப்படும் ஆல்பர்ட் ‘சாருலதா’ குறித்து நுட்பமான கட்டுரை ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார். ஓவியத்தின் நுட்பங்கள் குறித்த அவரது ஆழமான பார்வை அவரது கட்டுரைகள் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ளது. நாடகங்கள் குறித்தும் எழுதியுள்ளார்.

முத்தமிழ் இலக்கியத்தையும் பேசும் பேராசிரியரின் இந்தத் தொகுப்பில் நவீனக் கவிதையியல் குறித்த கட்டுரைகள்தான் அதிகமாக இருக்கின்றன. அவர் நவீனக் கவிதையின் போக்கை நுட்மாக அவதானித்துவந்ததை இதன் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. எது கவிதை, தமிழ் நவீனக் கவிதைக்கான இலக்கணங்கள் எவை என அவர் ஆங்கில மரபை முன்வைத்து விளக்க முற்படுகிறார். சொல்லுக்கு அப்பால் செல்லும் நவீனக் கவிதையின் சித்திரத்தை, ‘சூளைச் செங்கல் குவியலிலே/ தனிக் கல் ஒன்று சரிகிறது’ என்ற ஞானக்கூத்தனின் கவிதையைக் கொண்டு எழுப்பிக் காட்டுகிறார்.

தமிழ்க் கவிதைக்கு எழுபது மிக முக்கியமான காலகட்டம். ஆத்மாநாம், சுகுமாரன், ஆனந்த், கலாப்ரியா, கல்யாண்சி, கோ.ராஜாராம், தேவதச்சன், தேவதேவன் எனப் புதிய படையே கிளம்பி வருகிறது. அந்தக் காலகட்டத்தின் கவிதைகளை மதிப்பிட்டு ‘எழுபதுகளில் தமிழ்க் கவிதை’ என்று எழுதியிருக்கிறார். ஒரே ஒரு தொகுப்புடன் எழுதாமல் விட்டுவிட்ட நாரணோ ஜெயராமன் கவிதையையும் தன் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுப் பேசுகிறார்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் உருவான வானம்பாடிக் கவிதைகளைக் குறித்துச் செறிவாகக் கட்டுரையில் மதிப்பிடுகிறார். ‘எழுபதுகளில் கவிதையில் நிகழ்ந்த ஒரு உரத்த நிஜம் வானம்பாடிகள்’ என்கிறார். அவர்களின் கவிதைகள் நேரடியாக இருந்ததற்கான காரணங்களை சமூகப் பின்னணியிலிருந்து அலசிப் பார்க்கிறார்.

தன் கட்டுரையொன்றில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இறந்து, இன்று நிகழ்வில் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் நட்சத்திரங்களுடன் நவீனக் கவிதையை ஒப்பிடுகிறார். ஒளியின் மந்த கதியால் நிகழும் இந்த அற்புதத்தை நவீனக் கவிதை எனச் சொல்கிறார். இதற்கு ஐன்டீனின் சார்பியல் தத்துவத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறார். இந்தத் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரமிளின் கவிதையும் விளம்புகிறார்.  

பேராசிரியர் குறித்துத் தமிழின் முக்கியமான ஆளுமைகள் எழுதிய கட்டுரைகளும் இதில் தொகுக்கப் பட்டுள்ளன. அவற்றில் எஸ்.வி. ராஜதுரை, எம்.டி. முத்துகுமாரசாமி, அம்ஷன் குமார், ராஜன்குறை ஆகியோரது கட்டுரைகள், பேராசிரியரின் ஆளுமை குறித்த துல்லியமான மனச் சித்திரத்தை உருவாக்கு கின்றன.

பேராசிரியரின் கட்டுரை மொழி சிநேகமானது; எடையற்றது; உள்ளடக்கத்தில் செறிவுடையது. சுருங்கச் சொல்லுதல் என்பதையும் இந்தக் கட்டுரைகள் மூலம் உணர முடிகிறது. சொற்கள் மிதமிஞ்சி உற்பத்திசெய்யப்படும் இந்தக் காலகட்டத்தில் பேராசிரியரின் இந்தக் கட்டுரைகள், வாசிப்புக்குச் சுவை கூட்டுகின்றன.

நூல் விபரம்:

பேராசிரியர் எஸ். ஆல்பர்ட் 
தொகுப்பாசிரியர்: எஸ். அற்புதராஜ் 
வெளியீடு: மலைகள் பதிப்பகம், சேலம்.
விலை ரூ. 250. 
தொலைபேசி: 89255 54467

Monday, August 24, 2015

சேரனின் நிலம், போர், காதல்


இலங்கைத் தமிழ்க் கவிதைகள், இந்தியத் தமிழ்க் கவிதைகளில் இருந்து வேறுபட்டவை; காத்திரம் மிகுந்தவை. புதுக்கவிதை பிறப்பதற்கு முன்பான இந்தியத் தமிழ்க் கவிதைகளுடன் இலங்கைத் தமிழ்க் கவிதைகளுக்கு உறவு உண்டு. அந்தக் காலகட்டத்திய மரபின் தாக்கத்தை இலங்கைத் தமிழ்க் கவிதைகளும் பிரதிபலித்தன. ஆனால் புதுக்கவிதை பிறந்ததற்குப் பிறகான இந்தியத் தமிழ்க் கவிதைகளின் நிலை வேறு. அவற்றில் மரபின் பாதிப்பு உள்ளடக்கம் ரீதியாகவும் மெல்லக் குறைந்து இன்று கிட்டதட்ட இல்லாமல் ஆகியிருக்கிறது. மாறாக இலங்கைத் தமிழ்க் கவிஞர்கள் மரபை உள்வாங்கி தங்கள் நிலப் பதிவுகளை இந்தப் புதிய வடிவத்திற்குள் கொண்டுவந்து சேர்த்தனர். அவர்களுள் ஒருவர்தான் கவிஞர் சேரன்.
...
மஹாகவி உருத்திரமூர்த்தி இலங்கைத் தமிழ்க் கவிதையின் முன்னோடிக் கவிஞர். ‘பாரதியின் ஒரு கிளை பிச்சமூர்த்தி என்றால் அதன் மறுகிளை மஹாகவி உருத்திரமூர்த்திஎன்கிறார் இலங்கைக் கவிஞர் சண்முகம் சிவலிங்கம். சண்முகம் சிவலிங்கமும் எம்..நுஃமானும் மஹாகவிக்கு அடுத்த தலைமுறைக் கவி ஆளுமைகள். இந்த மூவரும்தான் சேரனின் ஆதர்ச கவிகள். மரபில் கவிதைகள் எழுதியவர் மஹாகவி. சண்முகம் சிவலிங்கம், எம்..நுஃமான் இருவரின் கவிதைகளையும் அதன் அடுத்தடுத்த நிலைகளாகக் கொண்டால் சேரன் கவிதைகளுக்கு இதில் மூன்றாம் நிலை. தரவரிசை அல்ல இது; கவிதை அடைந்த வடிவ மாற்றம்.
...

சேரன் 1978-ல்தான் தீவிரமாகக் கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கினார். அவரது கவிதைகள் 1983-ல் தொகுக்கப்பட்டுவயல்காலாண்டிதழில் வெளிவந்தன. சேரன் தீவிரத்துடன் இயங்கிய இந்த 1978-1983 காலகட்டத்தில்தான் இலங்கையில் இனப் பிரச்சினை வன்முறையாக வெளிப்படத் தொடங்கியது. இனக் கலவரம் 1981-ல் நடந்தது; யாழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது. அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்புஇரண்டாவது சூரிய உதயம். இந்தக் கவிதை யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்புச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது. 1981-க்குப் பிறகும் வன்முறைகள் தொடர்ந்தன; திருநெல்வேலித் தாக்குதல், கறுப்பு ஜூலைப் படுகொலைகள் எல்லாம் நடந்தன. சேரன் கவிதைகளுக்கு இந்தப் பின்னணி மையமாக ஆகியது.
....

உச்சரிக்க ஏதுவான, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் கவிதைகள் சேரனுடையவை. அதே காலகட்டத்தில் தமிழகக் கவிதைகளில் நடந்த தொழில்நுட்ப ரீதியிலான சோதனை முயற்சிகளுடன் சேரனின் கவிதைகளை ஒப்பிட முடியாது. கவிதைகளை, படைப்பு வீச்சுக்குள் மட்டும் கட்டிப்போட சேரன் நினைக்கவில்லை. ஓசைகளையும், உணர்ச்சிகளையும் ஓங்கி ஒலிக்கச்செய்ய விரும்பினார். அல்லது இந்தப் பண்பு சேரன் கவிதைகளுக்கு உண்டு எனலாம். அதே சமயம் தமிழகத்தில் எழுந்த முற்போக்குக் கவிதைகளைப் போல சேரன் கவிதைகள் வெளிப்படையானவை அல்ல. கோஷங்களாகவோ, கூப்பாடுகளாகவோ அல்லாமல் ஒடுக்கப்படுவதையும் உரிமையையும் வலுவான மொழியில் சேரன் கவிதைகள் உரைக்கின்றன.
...


சேரன் கவிதைகளின் மொழிக்கு மரபின் தாக்கம் உண்டு. ‘குறுகுறு நடந்து, சிறு கை நீட்டி, இட்டும் தொட்டும்என்ற புறநானூற்றுப் பாடலின் வெளிப்படும் இதே ஓசை நயத்தைச் சேரனின் சில கவிதைகள் அப்படியே தாங்கி வருகின்றன. சில கவிதைகள், நாட்டார் பாடல்களை ஒத்த ஒசை நயத்தைக் கொண்டுள்ளன. ஆனால் எல்லாக் கவிதைகளிலும் ஆங்கில நவீனக் கவிதைகளின் இறுக்கத்தையும் மெளனத்தையும் சேரன் உட்கிரகித்துள்ளார். இந்த மெளனமும் இறுக்கமும் முற்போக்குக் கவிதைகளில் இருந்து சேரனை வேறுபடுத்திக்காட்டுகிறது.
...

சேரன் கவிதைகள் வெளிப்படும் நிலம், இலங்கையின் வடகிழக்குப் பகுதி. அங்குள்ள பறவைகள், தென்னை மரங்கள், பனைகள், வயல் வெளிகள் எல்லாமும் சேரனின் கவிதைகளில் சித்திரங்களாக உயிர்பெறுகின்றன. ஓவியராகவும் இருக்கும் சேரனால் அவற்றைத் தன் கவிதைகளுக்குள் வரைந்து காட்டவும் முடிகிறது. அந்த நிலத்தின் மீதான சேரனின் பிடிப்பு, இனவாதப் பிரச்சினைக்குப் பிறகு மூர்க்கத்துடன் எழுகிறது.

நூறுநூறாயிரம் தோள்களின் மீது/ ஏறி நின்று,/எனது நிலம் என உரத்துச் சொல்கிறேன்./ஏழு சமுத்திர வெளிகளைத் தாண்டி/அதன் மேல் எழுகிற அலைகளை மீறி/அதனைக் கொண்டு போய்,/எங்கும் ஒலிக்கிறது காற்று/எனது நிலம்/எனது நிலம்என உரத்துச் சொல்கிறார் சேரன்.

பின் அவரது அந்த நிலத்தின் காட்சிகள் மாறத் தொடங்குகின்றன. ‘அரசமரக் கிளைகளிலே குயில் கூவும்சப்தம் மட்டும் அழகான வேளைகளின் மீது ஜீப் வண்டி உறுமுகின்றன; சப்பாத்தொலிகள் தடதடக்கின்றன. மரங்களும் இலைகளும் நிறங்களை இழக்கின்றன. நிலத்திலும் காற்றிலும் அந்நியத்தன்மை கலக்கிறது. அந்த நகரத்து மக்கள் முகங்களை இழக்கின்றனர். சேரன் இந்த நிலக் காட்சிகள் வழியாகத் தமிழ் இனத்தின் மீது தொடக்க காலத்தில் நிகழ்ந்த கலாச்சாரப் படுகொலைகளை மறைமுகமாகச் சித்திரிக்கிறார். பிற்காலக் கவிதைகளில் பனி பொழியும் கனடா நிலக் காட்சிகள் வருகின்றன.
...

சேரன் கவிதைகளில் கூக்குரல் இருக்கிறது; புரட்சிக்கு அழைக்கும் குரல். ‘சாம்பல் பூத்த தெருக்களிலிருந்து எழுந்து வருகஎன்கிறார். கணவனை இழந்த பெண்ணிடம், “ ‘அப்பாஎன அலறித் துடிக்கிற/ மழலைக்கு என்னதான் சொல்வாய்?/... கொடுமைகள் அழியப் போரிடச் சொல்என்கிறார். ஆனால் இவை கவிதைக்காக உருவாக்கப்பட்ட வெற்றுச் சொற்கள் அல்ல; சடங்கான அழைப்பு அல்ல. திட்டமிட்ட, குறிக்கோள் உள்ள அழைப்பு. ஏனெனில் இனப் பிரச்சினையை ஒற்றத்தன்மையில் பார்க்கவில்லை அவர். சிங்கள ராணுவ வீரனின் பக்கம் நின்றும் அவரால் பார்க்க முடிகிறது. தன் மனைவிக்கு ஒரு சிங்கள ராணுவ வீரன் எழுதும் கடிதமாக இந்தக் கவிதை விரிகிறது,

இன்று எதிரிவீரவும் சந்திரசிறியும்/மூன்று தமிழரைச் சுட்டுக் கொன்றனர்./‘நெருக்கடி மிகுந்த தெருவில்/திடீரென இவர்கள் ஓடிச் சென்றதால்,/கலவரமுற்றுச் சுட்டுவிட்டேன்/என்று சந்திர சொன்னான்; பிறகு./விசாரணையின்றியே/இரண்டுபேரையும்/கொழும்புக்கு அனுப்பினர்/இடமாற்றம்தான்./(கொடுத்து வைத்தவர்கள்)/...அப்புறம், உடனடியாக மாற்றம் கேட்ட/எமதுபிரிவு நேற்றுத் தெருவில்/இறங்கிற்று.../எத்தனைபேரைச் சுட்டுத் தீர்த்தது/என்ற விபரம் சரியாகத் தெரியாது./ஐம்பது அல்லது அறுபது என்று/மேஜர் நினைக்கிறார்.”

அன்பான நகர்ப்புறத்துக் கொரில்லாவே !/என் வந்தனங்கள் உனக்குஎனத் தொடங்கும் கவிதையிலும் சிங்கள மக்கள் மீது போராளி இயக்கங்களால் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையைத் தவறெனச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அதுபோல போராளி இயக்கங்களின்இரவல் புரட்சியைவிமர்சிக்கவும் சேரன் தயங்கவில்லை.
...

சேரனின் பிற்காலக் கவிதைகளில் காமம் முக்கியமான பாடுபொருளாக வெளிப்படுகிறது. இது அவரது புலம்பெயர்வுக்குப் பிறகானது என யூகிக்க முடிகிறது. காமம் என்றால் ஆழ்ந்து, ஊறித் திளைத்த காமம். அது வாதையுடன் வெளிப்படுகிறது.

குருதியும் தசையும் ஈரமும்/விலகிப் போன அந்தக் கணங்களில்/இருவருடைய எலும்புகளும் பெரும் விவாதத்தில் ஈடுபட்டு/நொருங்கினஎன்கிறது ஒரு கவிதை.

சில கவிதைகளில் காமம் ஓர் உன்னதத்தை அடைகிறது. “சுழலும் உலகம் தன் அச்சில் மாறிச்/சுழல்க சுழல்க/ஒளிரும் கண்ணும் உடலும் இன்னும்/மலர்க மலர்கஎன்கிறது மற்றொரு கவிதை. திறக்கப்படாத மதகிலிருந்து வெள்ளம் பிரவாகம் எடுப்பதுபோல, சேரன் கவிதைகளிலிருந்து காமம் பாய்ந்து வருகிறது.
...


சேரன் தொடக்ககாலக் கவிதைகள் 1972-ம் ஆண்டு வெளிவந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. கிட்டதட்ட நாற்பதாண்டுகளை அவர் கவிதை உலகம் கடந்து வந்திருக்கிறது. இந்தக் காலகட்டத்தில் இலங்கை இனப் பிரச்சினை ஆயுதப் போராட்டமாகத் தொடங்கி, ஆயுதக் குழுக்கள் பலம் அடைந்தது. இன்று இன விடுதலைப் போரும் தோல்வியில் முடிந்திருக்கிறது. ‘எனது நிலம்எனும் சேரனின் ஒரத்த குரல் அவருடைய சமீபத்தியகாடாற்றுதொகுப்பில் இல்லை. போரின் இரத்த சாட்சியங்களாக இந்தத் தொகுப்பு விரிகிறது. திணை மாறி வாழும் தன் வாழ்க்கையைத் திணை மயக்கக் கவிதைகள் வழியாகச் சொல்கிறார். இந்தக் கவிதைகளில் மஹாகவியின் பாதிப்பை உணர முடிகிறது.


ஒட்டுமொத்தமாக சேரன் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது அவற்றில்எதிர்ப்பையும், எதிர்பார்ப்பையும், தவிப்பையும், கொதிப்பையும், ஆற்றாமையையும், முடிவற்ற ஒரு பெருங்கனவையும்உணர முடிகிறது. இது கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேற்பட்ட இலங்கை இன விடுதலைப் போராட்டத்திற்கும் பொருந்தக்கூடியது.

....
சேரன், 1960-ம் ஆண்டு இலங்கையில் யாழ்ப்பாணம் அருகே அளவெட்டியில் பிறந்தவர். இவரது கவிதைகள் ஆங்கிலம், ஜெர்மன், மலையாளம், கன்னடம், சிங்களம், ஸ்விடீஷ் ஆகிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இதுவரை ஏழு கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன; நாடகங்களும் எழுதியுள்ளார். 2001 வரை எழுதப்பட்ட கவிதைகள், ‘நீ இப்பொழுது இறங்கும் ஆறு’ என்ற தலைப்பில் காலச்சுவடு வெளியீடாக வந்துள்ளது. தற்போது கனடாவில் விண்சர் பல்கலைக்கழகத்தில் சமூகவில் மற்றும் மானுடவியல் துறையில் இணைப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.
...

சேரனின் கவிதைகள்:

இரு காலைகளும் ஒரு பின்னிரவும்

இன்றைக்கு, இப்படித்தான்
விடியல்:
இருள் முழுதும் பிரியாது,
ஒளி நிறைந்து விரியாத
ஒரு நேரம்
விழித் தெழுந்து வெளியில் வரக்
கிணற்றடியின் அரசமரக் கிளைகளிலே
குயில் கூவும்;
'ஓ'வென்று நிலத்தின் கீழ்
ஆழத்துள் விரிந்திருந்த
கிணறு,
சலமற்று உறங்கியது
என்மனம் போல.

இன்றைக்கு இப்படித்தான்
விடியல்!

நாளைக்கும்,
இப்படித்தான் விடியும்
என்று நினையாதே
பாதி ராத்திரியும் மெதுவாகப்
போனபின்பு, 'கேற்'றடியில்
அடிக்குரலில் ஜீப் வண்டி உறுமும்,
சப்பாத் தொலிகள் தடதடக்கும்.
அதிர்ந்ததென
எம் வீட்டுக் கதவுகளோ
விரிந்து திறந்து கொள்ள,
அப்போதுதான்,
அடுத்தநாள் பரீட்சைக்கு
விரிவுரைக் குறிப்புகள்
விழுங்கிக் களைத்ததில்
விழிகள் மூடிய
அந்த இரவிலே -

'அவர்கள்' கூப்பிடுவது
கேட்கும். காதில்
ஊளையிடும் காற்று.
'எங்கே அவன்' என்று
கேட்பார்கள். கேட்கையிலே
பிழைபட்ட தமிழ், நெஞ்சில்
நெருட எழுந்து வரும்.

வார்த்தையற்று,
அதிர்ந்து போய்,
'இல்லை' எனத் தலையாட்ட
இழுத் தெறிவார்கள் ஜீப்பினுள்
நிறுத்தாத எஞ்சின்
அப்போதும் இரைந்தபடி.

பிறகு - ?
பிறகென்ன, எல்லாம்
வழமைப்படி.

காலை; வெறும் சூரியன்.
வெய்யில்! நிலத்தில்
எனக்கு மேல்
புல்!

சிலவேளை - வீடுவந்து
கதவு திறப்பதற்காய்க்
குரல் காட்டித் திறக்கமுன்பு
இருமிச் சளி உமிழ
முகந் திருப்ப
உள் ளிருந்தும்,
அம்மா இருமும் ஒலி கேட்கும்!

கதவு திறப்பதற்காய்க்
காத்திருந்தேன்
வெளியுலகம்
இப்போதும் முன்போல
அடங்கி இருக்கிறது.
...

இரண்டாவது சூரிய உதயம்

அன்றைக்கு காற்றே இல்லை;
அலைகளும் எழாது செத்துப் போயிற்று
கடல்.

மணலில் கால் புதைதல் என
நடந்து வருகையில்
மறுபடியும் ஒரு சூரிய உதயம்.

இம்முறை தெற்கிலே -

என்ன நிகழ்ந்தது?
எனது நகரம் எரிக்கப்பட்டது;
எனது மக்கள் முகங்களை இழந்தனர்,
எனது நிலம், எனது காற்று
எல்லாவற்றிலும்
அந்நியப் பதிவு.

கைகளைப் பின்புறம் இறுகக் கட்டி
யாருக்காகக் காத்திருந்தீர்கள்?
முகில்களின் மீது
நெருப்பு,
தன் சேதியை எழுதியாயிற்று!
இனியும் யார் காத்துள்ளனர்?

சாம்பல் பூத்த தெருக்களிலிருந்து
எழுந்து வருக.
...

காதல் வரி

இலைகள் உதிர்த்து உதிர்த்து
மாரி நெடுந்துயிலிற்குத் தயாராகும்
குளிர்கால மரங்களின் மேல்
மூச்செறிகிறது
இன்னும் தலை நிமிராத நிலவு.

ஹேக் நகரின்
இச் ‘சமாந்தர வீதி’யில்
273ஆம் இலக்க வீட்டின்
முன்னறை
சிறிது புதிது
சுவரில் வான் கோவின் பூமரம்.

இரவு விளக்கின் மெல்லிய ஒளி
கசிந்து
கதிரையின் முதுகின்மீது
விசிறப்பட்டுக் கிடக்கும்
மார்புக் கச்சையின்மீது படர்கிறது.

காது மடல்களின் பின்புறம்
இதழ்கள் தொட
மனம் இழைந்து
உடல் அவிழ்ந்து
பொறி கிளம்பித்
தீ பிறந்தது.
காட்டுத் தீயெனப் பற்றி எரிந்தோம்.
தணல் பறந்து
தகித்த வெப்பத்தில்
வெளியே உறைபனியும் உருகிற்று.

மொழியைக்
கண்களும் உடலும் எடுத்துக்கொண்ட
பிற்பாடு
சொற்கள் உறைந்தன.
பின்
உருகி அனுங்கலாயின
இடையிட்ட மௌனத்தின் அர்த்தப்
பிரவாகமோ
முடிவிலி வரை.

நீராய்ப் பெருகி
நதியாய் நகர்ந்து
கடலாய்ப் பரந்து செறிந்தோம்.

செயலிழந்து, உடைந்துபோன
காலைக் கடிகாரத்தின் நுண்ணிய
பகுதிகள்,
இலையுதிர் காலத்தில்
உதிர்ந்து சிதறிய சருகுகள்
இவற்றோடு வீசியெறியப்பட்டுக் கிடந்தன
புலன்கள்.

காமனின் கண்ணி வெடி
உயிர் பிளந்து உதிக்கிறது
காதல்
புதிதாக

ஒருபோது நான் நானில்லை
பெண்ணானேன்.
நீ என்னுள் நுழையப்
புலன் மயங்கிற்று
புவியீர்ப்பை எதிர்த்து
ஒரு முடிவற்ற நீர்வீழ்ச்சிதான்
நானென உணர்ந்தேன்
மறுபோது ஆணானேன்
இரவின் சங்கீதம்
நடம் புரிகிற
இரு உடல்
வெளி
எரிகிற நிலவு
இன்னும் உதிரும் சருகு.

பெருங்காற்றில் உழன்ற
மூங்கில் காடு போலக்
குழம்பிற்று கூந்தல்
விரகம் எரித்த இரவு

விடியலாய் வெளிற
காதல் தீ தணிந்து
உடல் அவிய
கண்ணிருண்டு துவண்டேன்
எனினும்
துயில் இன்றல்ல
நாளை

அதுவரை
சுழலும் உலகம் தன் அச்சில் மாறிச்
சுழல்க சுழல்க
ஒளிரும் கண்ணும் உடலும் இன்னும்
மலர்க மலர்க.