நூற்றாண்டுச் சாபம் நீங்கிய
அஃறிணையின் புலன்கள் மீண்டு
பதட்டம்கொள்கின்றன
அவை
கேக்கக்கூடாத இசையைக்
கேட்டு ரசிக்கின்றன
பார்க்கக்கூடாத காட்சியைப்
பார்த்துப் பரவசமடைகின்றன
நுகரக்கூடாத வாசனையின் தடம் பற்றி
முன்னேறிச் செல்கின்றன
புசிக்கக்கூடாத உணவைப் புசித்து
எழும் தேக்கநிலையின் பரிதவிப்பில்
பருகக்கூடாத செந்நதியில் வீழ்ந்து
உன் சமுத்திரவெளியின்
முகடுகளைத் துழவியலைகின்றன.
10 comments:
உன் சமுத்திரவெளியின்
முகடுகளைத் துழவியலைகின்றது
நல்லாயிருக்குங்க மண்குதிரை
ஏதோ ஒன்று புரிந்தும் ஒன்று உடைந்தும் போகின்றது மண்குதிரை.
சரியான சொற்களில் எனக்கு சொல்ல தெரியவில்லை
அடர் வரிகள்...
சற்று நின்று செல்ல வைக்கிறது
ரொம்ப ரொம்ப நல்லா இருக்குங்க மண்குதிரை. இந்த கவிதை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.
சக்தி, வேல்கண்ணன், கீதா, சுகிர்தா அனைவருக்கும் என் நன்றி
எனக்கு புரிஞ்சிடுச்சு... மண்குதிரை... ஆனால் இது ஆரம்பிச்சு ரொம்ப நாள் ஆகுது... :)
ரொம்ப நல்லா வந்திருக்கு... :)
//பருகக்கூடாத செந்நதியில் வீழ்ந்து
உன் சமுத்திரவெளியின்
முகடுகளைத் துழவியலைகின்றன.//
கவிதை அருமை. வாழ்த்துக்கள்
அசோக், சரவணன்
மிக்க நன்றி
கவிதை இன்னும் முற்று பெறவில்லை. முடிவு தெரியாத சினிமா போலான வாழ்க்கையின் தினங்களை எப்படி முடிப்பது என்று கேட்டால் என்னிடமும் விடையில்லை. நல்லா வந்திருக்கு மண்குதிரை ஆனா மீண்டும் எழுதுங்க இது இன்னும் அழகாகும் என்று நினைக்கிறேன்.
லாவண்யா,
தங்கள் கருத்துக்கு மிகவும் நன்றி
Post a Comment